öncelikle bu filmi savaş filmi kategorisine koymak asıl diğer savaş filmlerine haksızlık olur.evet konusu savaş ama genelde dram-macera gibi konuların ağır bastığı,savaş sahnesinin pek geçmediği bir film. tabii ki tüm bu yorumlarım filmi kötülemek adına değil,senaryosu çok güzel filmin,afrika'da yıllardır süregelen iç savaşları ve diğer tüm büyük ülkelerin bu yaşananlara menfaatleri ölçüsünde müdahale etmelerini çok çok iyi anlatan bir film. daha önce aynı tarzda kanlı elmas filmini izlemiştim ama orda asıl konu elmas üzerine idi,bu filmde ise direk asıl konu iç savaşlar ve yaşanan olaylar. afrika'dan bihaber olanların izleyip,yaşananları bir nebze olsun öğrenmesi açısından iyi bir film. özellikle başroldeki paul karakterini oynayan adam filmi götürmiş zaten,genel anlamda oyunculuklar çok iyi idi. 8/10

filmin kamera arkası görüntlerinde ve röportajlarında belirtilmiş.diyorlarki insanların bu durumdan haberdar olması için yapıldı bu film..şimdi biraz düşünmek gerek kızılderileri yerinden eden...meksikalıları kahverendi diye suçlayan.zencileri yıllardır zulme sevk eden..yakınlarda afganistan vietnam ırak.. ve birçok milletin iç karışıklık yaşamasına neden olan kendine özgür a.b.d ' den böyle bir film çıkması biraz şaşırtıcı.kendin pişir kendin ye olayına çıkıyo bu biraz.sonuçta bu vahşeti dedikleri gibi tv den izleyipte aaa yazık diyip içkilerini içmeye devam edenlerin ülkesinden çıkması...ezilmiş toplumları ezmeye devam edenlerin ülkesinden çıkan bir film...

aslına bakılırsa insanın en büyük düşmanının en yakınındakiler olduğunu anlatan bir film. beni en çok etkileyen kısım gazetecinin tutsilerle hutu lar arasındaki farka dair sormuş olduğu soruya karşılk almış olduğu yanıttı. aynen şöyle diyor burun çevreleri ölçüldü ve genişlik, darlıklarına göre ayrıldı. yıllarca komşu, akraba olduğunuz kişilerin burnu sizinkinden daha dar olduğu için siyaset gereği öldürecek kadar düşmanlık beslemesini anlatan güzel bir hikaye. vahşet kalıntılarını gösteren sahnelerle pekiştirilmiş. ve hikaye anlatılırken o vahşet sahnelerine yer verilmemiş olmasıda ayrıca bir güzellik olmuş.

filmi başından sonuna dek nasıl yani? diye diye izledim, hatta yer yer film seyrettiğimi bile unuttum, bana çok ilginç gelen sahnelerin birisinde radyoda ki spiker, tutsi kadınlarının hutu erkeklerine nasıl burun kıvırdıklarını hatırlayın diyor idi ki bana yok artık dedirtti, hani düşünce suçu nedir onu biliyordum da duygunun nasıl suç olabileceğine pek aklım kesmiyordu, onu da öğrenmiş oldum. bence acilen seyredimesi gereken filmlerden biri.

sadece ırkçılığı değil tüm insani duyguları, duygusallığı, özgürlüğü, savaşı, aileyi, ölümü... çok iyi bir şekilde anlatıyor, bizlere sunuyor. herşey yerli yerinde kararında bırakılmış. filmde sırıtan ve sıkıcı bulduğum tek bir sahne bile yok. don cheadle'ın üstün performansını çok beğendim. herkese tevsiye ederim.

"medeniyet dediğin tek dişi kalmış canavar" bu filmi anlatmaya güzel marşımızdan bu güzel bir dize yeter sanırım; ama ben bu kadarla kalmayacağım...medeniyiz diye övünen ülkelerin geri kalmış -daha doğrusu geri bıraktırılmış- ülkeleri nasıl birbirine düşürdüklerinin filmi "hotel rwanda".çok güzel yazılmış, çekilmiş, oyuncularının mükemmel roller sergilediği bir yapım...savaşın hep gereksiz olduğunu düşünmüştüm yanılmadığımı bu film ile bir kez daha anladım.geri bırakılan ülkeler o kadar aciz ki birbiriyle uğraşmaktan asıl düşmanı göremiyorlar

bi ülke insanları vardı batılı ülkeler tarafından tutsi ve hutu olarak birbirlerine karşı kışkırtılan. ''alın yiyin birbirinizi'' dercesine aradan çekilen o ülkeler hotel rwandaya sığınmış yüzlerce masum insanı kendi kaderlerine bıraktılar. üstelik ''siz insan değilsiniz, gözümüzde hiç bir değeriniz yok''diyerek. grçek bir olayın senaryolaştırılması ve tüylerinzi diken diken eden ölümler.. başta filmin isminden dolayı korku filmi gibi algılasanızda bu dünyanın gerçeğini, ''savaşı'' bir kez daha en korkunç tarafıyla sahneleştirmişler. söylenecek söz yok. film harika, yaşananların gerçek olması oldukça acı verici...

filmi az öce bitirdim.filmin hersahnesi için buraya bişiler yazılabilir inanın.izlemeye başladığımdan beri boğazımda bi düğüm oluştu we az önce yiğenlerin bulunmasıyla çözüldü we şuuan zırıl zırılım.. herzamanki masum siwilller we onların eğer bu yaşamaksa yaşadıkları.o çoçukların pskolojileri paulun inanılmaz bi mücadelesi inanılmaz şeler we bunlar kurgu diil gerçek..izlemeyen arkadaşlarım mutlaka izleyin..

biz gerçekten böyle bir dünyada mı yaşıyoruz?hala bu kadar vahşi ya da bu kadar umursamaz olabilir miyiz?bireysel olarak bakamayız belki bu olaya ama devletlerin yani gücü elinde bulunduranların çoğu 'çıkarcı ve umursamaz' günümüzde,insanlık değil asıl önemsenen.hayatların değer kazanması için bir oy değerinde olması gerekir onların gözünde!dünyanın medeni ülkeleriyiz diye bas bas bağıran ülkeler asırlardır medeniyetsizliğin portresini çizerlerken bizlerin elinden bir şey gelmiyor ne yazık ki...ve filmde de bahsedildiği gibi afrikada ve dünyanın bir çok yerinde olan soykırım ve çatışmalara allahım ne korkunç deyip geçmekten başka bir şey yapmıyoruz,yapamıyoruz.ama gücü yetenlerin bir şey yapmaması asıl acı olan!bir şeyler yapabilecek insanların hiç bir şey yapmamayı tercih ettiği bir dünyada aslında elinde inancından ve merhametinden başka hiçbir şeyi olmayan bir adamnın binlerce masumu kurtarışının hikayesi hotel rwanda.yıllardır hor görülen siyahların çektiği eziyetlerden sadece bir kaçı filmde anlatılanlar.bu insanlar o kadar hor görülüyorlar ki sizi kurtaracağız vaatleri veren süper güçler onları terkederken tek söyledikleri hiç bir oy değerlerinin olmadığı çünkü bir zenci bile değil bir afrikalı olduklarıdır!tabii kayıtsız kalamayan ve yardımcı olmaya çalışan insanlar da var dünyada ama güçleri elinde bulunduran devletler kayıtsız kalınca o ülkenin vatandaşının yardım eli nereye kadar uzanabilir ki?yıllardır kullanılan afrikalıların rwandada yaşadıkları gibi yaşanan bie çok vahşetin sebebi devletlerken bireyin elinden ne gelir?hele ki o birey yıllardır sömürülmüş,itilmiş,aydınlatılmak yerine vahşileştirilmiş bir milettense?işte çaresiz afrikalıların birbirlerine düşürüldüğü ve birbirlerini yok etmek için bırakıldığı bir film var karşımızda,inanan ve insan sevgisini kaybetmeyen birinin neler yapacağını gösteren bir film!hepimiz izleyip kendimize bir şeyler çıkarabilmeliyiz bence!

filmin ele aldıgı konu cok guzel ama filmin işlenişin mükemmel oldugunu söyleyemem...en azından yani insanların birbirlerini katlettikleri sahneleri biraz daha fazla göstererek savaşın,soykırımın ne kadar acı bişey oldugunu bizlere daha fazla hissettirebilirdi...

film ruanda'da bir milyon civarında tutsi ve ılımlı hutuların aşırı hutucular tarafından katledilmesini ve bir tutsinin bin civarında insanı korumaya çalışmasını anlatıyo .şöle biryer düşünün eğer tutsiyseniz hiç bir hakka sahip değilsiniz sokağa çıkamazsınız ,çalışamazsınız ,sürekli korku,tedirginlik,şiddet insanın tüyleri diken diken oluyo anlatması bile felaketken insanlar bunları çok değil 14 sene önce yaşamışlar.

hayatımda izlediğim en güzel filmlerden biriydi.baştan sona hiç sıkılmadan izledim.bakın tür olarak ayırmıyorum,en iyi filmlerden biriydi diyorum.eğer izlemediyseniz çok şey kaybetmişsiniz demektir...

film,avrupa ve amerika'nın afrikalı kabileleri nasıl kudurttuğunu ve soykırıma sessiz kalmasını tüm çıplaklığıyla gözler önüne seriyor.herkese ısrarla tavsiye ederim.

bir mışlı ülkede:daha bıyıkları aşklara terlememiş,hayalleri henüz duvarlara çarpıp un ufak olmamış pırıl pırıl öğrencilerken;ergen yaşların ele avuca sığmaz heyecanlarını, kenar mahallelerdeki, fabrikalardaki, tarlalardaki yoksulluğa harcamış gençler varmış. yine bu mışlı ülkede ,kendileriyle aynı yaşta ama farklı görüşteki akranları tarafından sıkıştırıldıkları okul duvarlarında , demirlerle, tekme ve yumruklarla kafaları parçalanarak,bazen adres sormayan kurşunlara hedef olarak ölüme gitmiş arkadaşlar varmış... bu çocukların bir kısmı ,önce farklı görüşleri yüzünden birbirine düşürülmüş...sonra siz suçlusunuz denilerek ,sadist bir keyifle aynı koğuşlara konulup, orda birbirlerini yemeleri iştenmiş...o koğuşlardaki kaçınılmaz kavgalar sonucu huzuru bozansınız diye ,cezaevlerinin işkence odalarında en aşağılayıcı küfürler eşliğinde ıslatıla ıslatıla dövülmüşler. kanlarına tuzlar basılmış ... o mışlı ülkenin büyük şehirlerinin,küçük şehirlerinin,küçük büyük kasabalarının, küçük büyük karakollarının küçük odalarında birileri; eşleri,kız kardeşleri,nişanlıları yan masalara yatırılmış bir ahlaksızlıkla sorgulanmışlar.filistin askılarından taze taze suçlar giydirilmiş cılız cılız bedenlerine ...mışlı ülkenin mışlı hapishanelerinde, gecenin uykuda bir vaktinde,bayram tatiline yetişim telaşındaki savcılar tarafından ,adam yerine konmaz ifadeler alınmış...bu mışlı ülkede: içlerindeki ülke aşkının genç heyecanları kullanılarak kurşun attırılmış;dernek başkanlarının kişisel alacaklarının tahsili için: karşıt görüşlü oldukları söylenen borçlularının katili olmaya gönderilmiş, gençlerde varmış...mışlı ülkenin mışlı gençleri birbirinin gırtlağına sarılırken,yıllar sonra aynı acıları çekip günlük hayatlarına döndüklerinde, hikayelerinin ne kadar benzer olduğunu farketmişler...mışlı ülkenin mışlı gençleri yazdıkları metinleri miting alanlarında sahiplenip hava atan ego hevesli bazı abilerin,üç beş cümlelik klişeden öte gitmeyen ideolojik ahlakının;aslında masalara gencecik kızları yatıran işkencecilerden pek de farkı olmadığını görmüşler ...ve o ülkede; herseferinde, saf kalplerinin çıkarsız inanmışlığıyla ,ezilenler için başkaldıranlar ölmüş...kötüler ceplerini paralarla dolduran bir satılmışlık sergilerken; bedenlerinin bir parçasını işkencede bırakanlar da nedense hep masumlarmış...ve birileri o ülkede önce insanların siyasal ayrılıklarını körükleyip,sonra etnik ,sonra inanç farklılıklarının üzerine benzinler döküp, kıyımlar yaptırmışlar...kapıları bir gecede işaretlenip;mışlı kentlerde evleri cayır cayır yakılıp kafalarına kurşun sıkılanlar da o ülkedeymiş...o ülkede insanlar parmaklarla işaret edilip; katil kurşunlara,bombalara adres yapılmışlar...o ülkede mahalleler,sokaklar, okullar, ayrıştırılmış...o ülkede bizden olmayan okulda okuyorlar diye,bizden olmayan mahallede oturuyorlar diye,bizim okuduğumuz gazeteyi okumuyorlar diye,bizim dinlediğimiz şarkıcıyı dinlemiyorlar diye damgalar basılıp ölümcül cezalar kesilmiş gencecik bedenlere...

gerçekten çok güzel bi film. yaşanmış bi hikaye olması da filmi daha da çekici yapıo