sinemanın televizyonun etkisinde bir duraklama dönemine girmediği,insanların şık giyimlerle,kadınların özenle taranmış ya da kuaförden çıkmış saçlarla geldiği,sezonluk kombinelerin alındığı 70 li yılların ortalarında; filmlerin ilk gösterimlerine(bir anlamda galasına) sahne olan cumartesi 18 seanslarından birinde aileye o gün eksik birinin yerine eklenmiş bir ufaklık olarak izle(yeme)miştim filmi:)...bu ambiyans her ne kadar
egolarıma gaz versede,ailenin sınıfsal bir sıçrama yapması arzusuyla yanıp tutuşan en amcamın tutkunu
olduğu,az uzağımızdaki kalabalıkta duran siyah saçlı siyah elbiseli sevgili hayaline abone olunduğunu da hissedebiliyordum:)...önümdeki uzun boyları aşamadığımdan bir şey anlayamayıp,uyumayı tercih ettiğim o geceden sonraki bayram sabahının güneşli parıltısında, el öpmelerin harçlıklarını cebe koymuş;çetemin diğer
elemanlarıyla buluşmuş;pazar sabahının iki film birdenli 10.30 matinesine koşturmuş;biletleri karaborsada
satanlardan alırken,içimizde bir an önce koltuklara oturup sinema heycanını hissetme duygusunun kaynayan
kurtları eşliğinde ikinci kez izlemeye başlamıştım:)...bazen geçmişten eksilen bir binanın önünden geçmeyi sevmem,anılarımda yer etmiş eskinin bir lokantası yıkıldığında ve yer değiştirdiğinde yeni yerine gitmem, yaşadığım tadını severim,bozulsun istemem...italyan işi çevrildiğinde elim hiç gitmedi...izlemedim ve izlemiyeceğim(belki:))...çünkü italyan usulü soygundan aldığım tadı,yine bir bayram keyfiyle seyrettiğim son ultümatomdan alabildim bunca yıl sonra...mini cooperların nerdeyse başrol oyuncusu gibi akıllara kazındığı,olağanüstü takip ve kaçış sahneleriyle unutulmaz!..ucu açık finalini herkesin hayallerinde ve
yüreğinde farklı anlamdırıldığı,ince ve şık mizahıyla keyifli ,zeki, heyecanlı , stili olan bir
soygun filmiydi..izleri ve anıları derin bu film sinema yolculuğumun önemlilerinden biridir...her ne kadar
yenisini bilmesemde bu filmin aristokrat duruşunu aşabileceğini sanmıyorum:)) ...kaç film kısa pantolonlu
çocuklara sokak aralarında tel direksiyonlu mini cooperlarla! (üstelik hırsız olma tercihiyle)soygunlar
yaptırıp,su birkintili çamurlar içinde polislerden kaçırırki !:)
...bazen geçmişten eksilen bir binanın önünden geçmeyi sevmem,anılarımda yer etmiş eskinin bir lokantası yıkıldığında ve yer değiştirdiğinde yeni yerine gitmem, yaşadığım tadını severim,bozulsun istemem...*yüreğine sağlık*
italyan Usulü Soygun
Sinepedi Katılımcıları