krzysztof kieslowski bir yönetmen değildir sadece;filozof ve sanatçıdır. filmlerindeki her sahnenin,her göstergenin,tüm film içinde işaret ettiği bir anlam vardır.genel tema ile sahneler arasında doğrudan anlamsal bir bağlantı vardır.witgenstein'dan esinlenmiş olmasına bağlıyorum bu durumu.özgürlük'ü anlattığı sinema dili,görsel ve müzik boyutuyla da çokanlamlılığa dönüşür,bir şiir gibi.

polonyalı usta yönetmen krzysztof kieślowski'nin üç renk adlı üçlemesinin ilk filmi mavi beni derinden etkiledi. bir yönetmenin filmdeki imzasını bu kadar net az filmde görmüşümdür. özgürlük temasının işlendiği ilk filmde yalnızlık duygusu filmin tamamına çarpıcı şekilde hakim olmuş juliette binoche julie karakteriyle yüksek bir performans sergiliyor. julie'nin yaşadığı çatışmalar büyük bir acının ortasındaki çaresizliği sinema teknikleriyle birleştirilerek belirgin hale geliyor bu da filmin etkisini arttırmış açıkçası

juliette binoche'un en başarılı performanslarından birini sergilediği ve bu üçlemenin en beğendiğim filmidir.özgürlük temasını işleyen 'mavi'nin başlarında,yaşadıklarından sonra intihar etmeye çalışan bunu başaramayınca ölü gibi bir hayat yaşamaya başlayan bir julie var karşımızda.yeni hayatında eski evindeki tüm eşyaları satar ve çocuksuz bir eve taşınır çünkü geçmişi unutmaya karar vermiştir.buna rağmen ölen kızının mavi rüzgar çanını yeni hayatına sokarak geçmişi arkada bırakamayacağını çünkü insanı insan yapanın geçmişi olduğunu ve ancak onu kabullenerek özgür kalabileceğini çok geçmeden anlar.artık onu ölen kocasının başka bir kadından doğacak çocuğunun da içinde bulunduğu bir hayat beklemektedir.ve ilk yapacağı kocasının yarım bıraktığı besteyi tamamlamaktır.harika müzikleri ve mavi tonlarındaki atmosferiyle görsel olarak da bir klasik olan film her sinemaseverin görmesi gereken bir üçlemenin ilk parçası...

yönetmenin insana dair duuguları seçtği oyuncularla nasıl güzel başardığını görüyoruz.juliette binoche az replik ama iyi film kareleriyle filme çok iyi oturmuş.kieslowskinin bütün filmeleri izlenmeye değer.. tam anlamıyla sanatsal bi film..

hangimiz bazen unutmak istemedikki bazı şeyleri, hangimiz isyan etmedik bazen şansımıza,kaçımı yeni bir hatay kurmalıyım dedi ve kuramadı, özgürlük güzel şey ama kim ne kadar yaşabildi bunu, birde tek başına bir kadın düşünün bunları yapması gereken, yüzleşmek istemediği şeyler herkesi sonunda bulmuyornmu?, karşısına çıkmıyormu illaki? işte bu film bunları hissettiren bize, 90 ların en iyilerinden kesinlikle,serinide tabiiki en iyisi...