güzel bir filmdi beğendim fazla kafa yormuyor sonu biraz hoşuma gitmedi ama yinede güzeldi

gayet güzel bir fimdi.her ne kadar ağır ilerlesede hiç sıkmadı.bill murray her zamanki gibi mütevazi bir oyunculuk sergilemiş.scarlett johansson`da iyiydi.güzel vakit geçirmek ve güzel tokyo manzaraları görmek istiyorsanız izleyin...

öle uykulu uykulu izledim bu filmi.nedense sonuna kadar hiç sıkılmadan izledim.film izlediğin günde önemli sanırım.çünkü bu filmi tekrar izledim sıkıcı denebilir...

yukarda yapılan yorumları okuduktan sonra filmi izledim.bu filme kadar bill murray hayranıydım.lakin filmi izledikten sonra (daha doğrusu filmi izlerken sıkıntıdan patlayacaktım) bu adam neden böyle bir film yapmış kariyerini hiç düşünmemiş mi yani filmin senaryosu falandan filandan bahsetmiyorum.bu filmi nasıl kabul etti anlamıyorum çok kötü insanı sıkan bir film. hani denir ya kereviz yerken harcanan efor yedikten sonra gelen vitaminden fazladır diye.yani ayni bunun gibi kelimelerle anlatılacak gibi değil çok kötü bir film filmin yapılması nasıldı bilmiyorum ama filmin izlenmesi çok zor bir defa yani yukarda film hakkında yorum yapanlar filmi izlemiş mi gerçekten bunun altını çizmek istiyorum izlemişlermi acaba hiç sanmıyorum.bence filmi izlemeiş ve merak eden arkadaşlara burdan seslenmek istiyorum zamanınızı boşa harcamayın tamamem izleyebilirmisiniz bu sizin sabrınızla doğru orantılı bence sonuç olarak bence izlememek en iyisi böylece hem zamandan tasarruf etmiş olur hemde hayalinizdeki bill murray karakterini öldürmemiş olursunuz.benim düşünceme göre film bill murray ın en kötü filmi ve şimdiye kadar seyrettiğim en kötü film umarım daha kötüsünüde seyretmem.

iki karakter, bob ve charlotte, biri ünlü bir amerikalı aktör, viski reklamında oynamak için gelmiş tokyo ya, diğeri kocasının peşinden, ilk bakışla birbirinden farklı hayatları olduğu düşünülse de aslında ikisi de hayatlarının bu birkaç günlük döneminde aynı kaderi paylaşıyorlar, kaybolmuşluk, ve bu his onları biraraya getirip derin ama sanki diken üstündeymişçesine, pamuk ipliğine bağlı hassaslıkta bir dostluğa sürüklüyor. bu derinliği anlatabilmek için sanırım ikisinin de otel odasında bir yatakta yanyana durdukları sahneyi söylemek mümkün, ikisi de giyinik, bob tavana dikmiş gözlerini, charlotte ise yan br şekilde durmuş, gözler kapalı, ayak parmakları bob un ayağına ya değiyor ya değmiyor, daha sonra bob un eli usulca charlotte un ayağına geliyor ve dokunuyor, ve sahne kararıyor. sırf bu anlar ile nasıl bu kadar yakın arkadaş olabildiklerini, aralarındaki karşılıklı güveni, hayranlığı gözler önüne seriyor. film hakkında o kadar çok şey söylenebilir ki, zeki, gerçekçi, izleyiciye bu iki karakteri gözleyebilme ve onlarla beyazperdeye dayalı bir iletişime geçme olanağı sağlıyor. insan kendi kendine hayatını, gerçekten yaşadığı o hayatın bir parçası olma zorunluluğunu sorgular buluyor filmi izlerken. bill murray kariyerinin en iyi performanslarından birini sergiliyor, özellikle o bakışları fazlasıyla etkileyiciydi, scarlett johansson ise henüz 18 inde, ilerde sergileyeceği başarılı performansları için izleyenlere küçük pırıltılar bırakıyor. sofia coppola ya gelirsek, hayranlık uyandırıcı bir yönetmenlik, orijinal, tutkulu, gelecek için olumlu sinyaller veriyor, bazı anlarda tokyo nun görsel güzelliklerine yönelik sahneler vardı ve o sahneler arasındaki dengeyi çok iyi kurmuş, babası ile kıyaslarsak çok daha farklı tarzları olduğu ve ikisinin karşılaştırmalarının doğru olmadığını düşünüyorum ama sonuçta kanında bu işe yönelik bir yeteneğinin olduğunu söylemek lazım. filmin genelini toparlayıp değerlendirmek gerekirse gerçekten mükemmeldi, oyunculuk, yönetmenlik, müzikler, kurgu, sahneler, espriler, her şeyiyle dört dörtlüktü, kendi kendime bu zamana kadar aklım neredeydi de bu filmi izlemek için bu kadar senenin geçmesini bekledim deyiverdim. izleyin, pişman olmayacaksınız...

bill murray'in son dönemlerde bu tür yapımlarda yer alması ne kadar güzel, oyunculuğuna hayranım zaten.bu filmde yabancı olarak geldiğiniz bir şehirde farklı bir kültüre temas etmenin anlamını gözlemleyecek, yalnız iki insanın hayatlarına tanıklık edeceksiniz.bu tanıklık iki insanın geçirdiği sıcacık zamanlarla yüzünüzde dostluğa ve neşeye dair izler bırakacak ve sofia coppola'nun babasının kariyerinin gölgesinde kalmayacağını anlayacaksınız.defalarca izlediğim her izlediğimde farklı birşeyler yakaladığım bu filmi tavsiye ederim.

senaryo gerçekten de çok özgün. oscar ödülünü fazlasıyla haketmiş bu film. çok güzel bir filmdi. scarlett johansson ve bill murray anna faris çok güzel oyuncular gerçekten de :) bence izleyin filmi pişman olmazsınız modern klasiklerimizden birini izlemiş olursunuz en azından ...

ilk izlediğimde sıkılıp bırakmıştım..ama bazı filmler için doğru zamanı beklemek lazım ben buna inanıyorum..geçen gün aldım ve izledim filmi..çok duygusal sıcak bir senaryoya sahip bu film yabancılar arasında kalmış iki insanın yaşamdan yine keyif alma çabalarını gösteriyor..filmin sonunda çalan just like honey/the jesus and mary chain şarkısı ve filmin bir sahnesinde bob'un azından dökülen şu sözcükler beni çok etkiledi:'kim olduğunu anladıkça ve ne istediğini..daha azı senin olur ve her şey hayal kırıklığına uğratır..'

bazı filmler sanırım belli kişilere hitap ediyor.böyle diyorum çünkü filmi izlettiğim çoğu kişiden kötü yorumlar aldım. duygusal bir filmdi o kadar çok etkilendim ki; filmin içine daldım adeta, duygularımı anlatsam kimi güler kimi bana hak verir. işte o gülenlere göre değil bu film :d

çok tatlı bir filmdi iki insanın birbirlerine karşı olan duygularını yarım yaşayabilmeleri insanda çok farklı duygular uyandırıyor

scarlet johansson çok güzel bill nurray çok içten sade bir oyunculuk sıcak bir etkileşim konuşma az duygu yoğunluğu fazla daha ne denebilirki soffia coppola beğendiğim bir yönetmen o işler çıkarıyo

iyi-kötü olayını bir kenara bırakırsak şunu rahatlıkla söyleyebilirim;lost in translation samimi ve içten bir film.bize ufakta olsa her farklı duyguyu yaşatan film önemlidir.ve bu film bizlere tümüyle yabancı bir ülkede, tümüyle yabancı olduğumuz insanlar arasında bizden biriyle karşılaşmanın mutluluğunu ve bir müddet sonra ona veda etmek zorunda kalmanın hüznünü samimi ve yalın bir şekilde aktarıyor.hem de asla duygu sömürüsüne kaçmaksızın.bence bu az şey değil.

ben bu filmi çok beğendim. konusu çok enteresan değil yada çok heyecanla sonunu beklediğiniz bir film değil biraz yavaş ilerliyo ama film bittiğinde durdum ve izlerken çok zevk aldığımı farkettim. kendi kendine en sevdiğim filmlerden oldu birden.

arkadaslar neden fılme yada fılmlere bu kadar yuzeysel bakıyosunuz bır fılmı begenmedıysenız bıle yorumunuz ıcten ve tatmın edıcı olmalı ben bu fılmı begenmedım nereesını begendıler gıbı sacma yarumlar emek harcanmıs bır fılm ıcın cok kırıcı elestırıler oldunu dusunuyorum. bill murray sınemaya hayatını vermıs scarlett johansson ıse vermek ıcın yola cıkmıs oyuncular.bu fılmdekı sadelıgı,duysusallıgı caresızlıgı gormek ıcın bır kez daha ızleyın.hayatın hıcbır donemınde karsınıza cıkan sevgı tomurcuklarını tepmeyın ben cok begendım hıc bır seyı olmasa bıle vermeye calıstıkları o duygu yagunlugu sevgı herseye yeterdı.ve evet kabul edıyorum dublaj ıgrenc bu yuzden alt yazılı ızlemenızı tavsıye ederım.bırazda olsa ovguyu hak eden bır fılm

duygusallığın içtenliğin yaşın verdiği olgunluğun ve gizli kalmış duygusallığın en içten ifadesini bu filmde bulabilirsiniz sadece akışa bırakın kendinizi