yaratıcı dehayı kabul ediyorum da bu mükemmelliğin arkasında yatan , alabildiğine karanlık insan görüşü beni huzursuz ediyor(kasaturanın dediğine katılıyorum bu bir zevk de aynı zamanda)sorumlusu içerden olunca kapılar kilit tutmuyor ama karakterlerin özelinden ziyade bir durum bu,artık demirkubuz filmlerindeki genel yargı belki...film insana olan muhteşem güvensizliği yüzünüze vuruyor. ne yalan söyleyeyim film bittiğinde sanatçı olup demirkubuza cevap veremediğim için çok bozuldum kendime, kavga etmek istedim onunla... umarım masumiyeti arıyordur ama bu kadar karanlıktan o masumiyet çıkar mı?-sanmıyorum.insanın başka olanakları da var demirkubuzun görmeyi göstermeyi tercih etmediği…velhasılıkelam bu kadar soru işareti varsa özet şudur; düşündürüyor o halde bütün demirkubuz filmleri gibi muhakkak izlenmeli...

zeki demirkubuz bütün filmlerini izledim ve harika diyorum

"kaybolursam varyantlara it beni / içine sığındığım öcülerle dolu dehliz(telve edebiyat sanat dergisi sayı 2) .. hayatın tanımını bu dizelerde az çok yapmışım zamanında kendimce .. kaybolduğumu hissedersem sevdiğim kişi beni yan yollara , farklı seçeneklere itecek .. ama yine de sığındığım bir dehliz olacak .. hayatın karanlık olduğu , zeki demirkubuz un çektiği tüm filmlerin ana teması , temel kaynağıdır .. demirkubuz , hayatı yansıtan bir aynadır .. ama bu ayna ; hayatın optimist(iyimser) tarafını boşveren ve güzellik kaygısı gütmeksizin , kötülüğün içinde mevhumlaşan bir içgüdüden ibarettir .. filmde anlatılmak istenen şey ; zeki demirkubuz un hakkında "tüm filmlerimi masumiyet için çektim" dediği masumiyet filmindeki temayla doğru orantılıdır .. yönetmenin en büyük hatası ve en büyük cazipliği de buradan gelmektir zannımca .."kendini tekrar etmesi" .. üçüncü sayfa "masumiyet"i anlatır .. insanın içindeki masumluğun , sadece bir insanın masumluğu sayılması gerektiğini .. hayatın bir mağaradan da karanlık olabileceğini .. ve "yitik ve kaybedilmiş" olmanın verdiği esrarengiz heyecanı .. dakikalar , insanın hayatında en önemsiz şey olabilir ; ve fakat zaman , katillerin en büyüğüdür .. ölüm , zamanın dünya tarafındaki yansımasıdır .. zaman , keskin bir kılıç ise ; ölüm , cellattır .. peki hayat nedir? filmde bu soru üzerine başlıyor zaten .. klişe demirkubuz filmlerini anımsatan basit ve indirgenmiş bir figüran karakteri başrolde .. umutsuz , karanlık , hırpalanmış , yorulmuş ve masum .. masum? her kötünün içinde bir iyi vardır pragmasını büyük bir açık yüreklilikle silip atan demirkubuz ; her iyi , kötü olmaya da mecburdur diyerek realizmin zirvesini aşıp , sürrealizmin içinde realizmi yaşatmaya çalışıyor .. gerçeğin bittiği noktada hayallerine başlıyor ama gerçeği özlüyor .. üçüncü sayfa da büyük bir özlemin habercisi oluyor zaten .. kandırılmış insanlar , patlayan silahlar , akan kanlar ve küfürler .. kırılan kalpler .. saçma ve inanılması güç rastlantılar .. hepsinden de öte hayat kokuyor film .. hayattan da öte hayat kokuyor .. demirkubuz ile istanbulda buluştuğumuzda şakacı bir tavırla " gençlik ruhumu kararttınız " gibi ironik bir söz söylemiştim .. cevabı onu ve herşeyi ; tüm filmlerini özetler nitelikteydi .. " ruhun karanlık olması güzeldir .. yoksa beyaza ulaşma amacı olmadan nasıl yaşar insan?" .. sözlerimi yine bir şiirimin dizeleriyle bitirmek istiyorum .. "tapırtılar dinmeyecek beynimin kıvrımlarında / düşünmek , boğulmanın daha insafsız şeklidir " (notların psikolojik çocukluğu) .. düşünme ve acımasız bir şekilde boğulma zevkini sinemasal olarak bana tattırdığı için ben , en azından ben , zeki demirkubuz a minnettarım .. üçüncü sayfanızın , manşetiniz olmaması ümidiyle .. vesselam..

zeki demirkubuz sinemasına bakış ::: üçüncü sayfa ::: zeki demirkubuz un türk ve dünya sinamasının en güçlü filmlerinden biri olan "masumiyet" ten sonra böyle nitelikte bir film yapması taktire şayan. filmimizin baş karakteri isa filmlerde figüranlık yaparak hayatını kazanmaya çalışan fakir bir gençtir. bir gün bir arkadaşı uğruna bir kaç günlüğüne girdiği mafyatik bir ortamda çalınan elli dolar ondan bilinir ve feci bir biçimde dövülüp hırpalanıp evde tam intihar etmek üzereyken kapıyı çalan ev sahibini öldürür ve hayatı değişir ama isa bundan hiç suçluluk duymamıştır ve kendi inandığı bir gerçek uğruna işlemiştir bu cinayeti, bu cinayet vesilesi ile geçmişi acılı sırlarla dolu genç bir anne olan meryemle tanışır meryem onun için hayata bir tutunma dalıdır isa hayatta tutunacak hiçbir şeyi olmadığını bilmekte kendisine tutunacak hiç bir dal bulamamaktadır üstelik hayattan çok büyük idealleri de yoktur bunu gittiği oyuncu seçmelerinde verdiği cevaplardan anlıyoruz "sadece tek bir filmde başrol oynamak yeter benim için parası çok çünkü" gibi bir cevap veriyor isa meryem in kocasının onu her gün dövdüğünü görünce hiç tanımadığı bu adamı hiç suçluluk duymmadan öldürmeyi dahi göze alır çünkü isa hiç bir şeye inanmammaktadır kendi doğruları hariç ve bir şekilde kendi doğruları için bir yerlerden başlamak istemektedir ama bunun için meryem e ihtiyacı olduğunu anlar film bu noktada tıpkı "suç ve ceza" adlı roman raskalnikov un yedi yıllık kürek mahkümluğunu atlatmak için sofie ye aşık olması ona ihrtiyacı olduğunu anlaması gibi zaten isa film boyunca raskalnikovla benzer bir çok davranış sergilemektedir ama meryem bencil bir kadındır ve aslında isanın ona duyduğu aşk gibi bir aşk duymamaktadır ama sadece kendini mutlu etmek için bir aşk oyununa atar kendini ve oyunun sonunda izleyicinin ağzını bir karış açık bırakacak bir sonuç çıkacaktır ...zeki demirkubuz bu filminde sıradan insanların derinde kalan sezgilerini erişilmez bir saydamlıkla yansıtmıştır, varoş evlerinde yaşanan hayatlar zeki demirkubuz un o eşşsiz gözlem gücü ile mükemmel anlatılmıştır ... ayrıca bu filmi demirkubuz çekerken gazetelerin üçüncü sayfalarından da esinlenmiştir ...

işte zeki demirkubuz dan süper bi klasik : geniş kitleleri reddeden, vizyon dan, reklamdan, gişeden uzak duran olağanüstü başarılı bulduğum yönetmen. aslında toplumda herkesin bildiği şeyleri, bildiği ancak reddettiği, sadece gazetelerde okumaya alışık olduğu yüzyüze gelmek ten kaçtığı hikayeleri belkide birebir aynı gerçeklikte sinemaya aktaran türkiyenin en önemli yönetmeni bence.ve bu hikayede gazetelerin üçüncü sayfalarından esinlenmedir... mutlaka izleyin mükemmel bir film ...

yine dibe vurmuş karakterler, trajik olaylar, kapanmayan kapılar ve iyi oyuncular. masumiyet'e her yönüyle benzeyen bir film. ama bende yine aynı hissi uyandırdı. "bir yerlerde bir eksik var ama ne?" ya da "daha güzel olabilirdi" hissi.

zeki demirkubuz'un kendine has bir tarzı,onu bir çok yönetmenden ayıran özelliği var.işte bir zeki demirkubuz filmi.geçenlerde izledim başrolde başak köklükaya ile ruhi sarı var.başak köklükaya'nın acemi olduğu zamanlar ama oyunculuğu görülmeye değer.değişik ve güzel bir film.az para çok iş denilecek tarzdan...