hayaller..."çocukluk hayalleri" deyip biraz küçümseyerek ve bazen alay ederek birbirimize bahsettiğimiz hayallerimiz...belki aleni olarak değil ama, içten içe ruhumuza işlenen, geleceğe yönelik tatlı vaadlerle kandırılmış bir nesiliz biz...büyüyünce ya doktor, ya avukat, ya pilot olacaktık...televizyon öyle bir kandırdı ki bizi, iyilerin daima kazanıp, kötülerin kaybettiği, hep filmlerdeki gibi aşkların yaşandığı, en acı hikayelerin bile mutlu sonla biteceği bir hayatın bizleri beklemekte olduğuna inandırıldık..."sihir"e gerçekten inanmış olan benliklerimiz, bir gün "ilizyon" kavramı ile tanıştığında ise, olan oldu...gerçekler gerçekten acıttı... doktor veya avukat olamadık, yaşadığımız en büyük aşklar platonik mertebesinde kalanlar oldu, hikayelerimiz çoğu zaman mutlu sonla bitmedi ve maalesef genellikle kötüler kazandı... acıtan belki gerçekler değil, bunca zaman esiri olmuş olduğumuz yanılsamalardı... gerçekler karşısındaki ilk şoku atlattıktan sonra, artık gerisi evrime kalmıştı ve bir güzel evrildik... buna da uyum sağlamayı öğrendik... ama neyse ki evrimimiz kusursuz olmadı... hala hayallerimiz var... hayaller ve kırıklıklarına dair güzel bir film bu... mutlu sonuna seve seve kanacağınız türden bir film :)

çok sıkıcı bi film. izlediğime pişman oldum diyebilirim.

önlerinde uzanan yeni hayata atılmak için bıkkınlıkla ve bezmişlikle okuldan mezun olmuş 4 arkadaşın hikayeleri kayıp bi kuşağın kanedi çapında şikayetleri gibi hayata dair.aslında şu anda da değişen bişey olmadığını görmek filmin ''uzakgörüşlülüğünü'' ispat ediyor sanki.