sinirimi bozdu film..beklenti vardı tabi ama bu beklentinin karşılanmaması olayı da değil.. resmen kötü bir film.. daniel day-lewis'in insanüstü performansını bir kenara bırakırsak (ki bence ara ara aşırıya kaçmış..ama bu onun suçu değil, filmde bi halt olmadığı için sırtlamak zorunda kalmış) incelikli sanat yönetimi de takdire şayan.. ama onun dışında hiçbirşey yok..konu ilgi çekici ve sağlam bir konu..ama senaryo çok yavan..çok kötü..verilmek istenenler yerine saplantılı bir adamın saplantılarını izliyoruz anca.. uzun zamandır bu kadar sinir olmamıştım bir filme..neyse ki oscar'ı buna vermek gibi bir gaflette bulunmamışlar... forumdaki bazı arkadaşların puanlama sistemine göre puanı 0 gözümde..ama daniel day-lewis'in hatrına.. höh yani bi de 72.sırada yuh..

filmi az önce izledim ve çok beğendim.başlarda biraz sıkıcı gelse de ilerledikçe insanı kendine çeken ve iki buçuk saatin nasıl geçtiğini hissettirmeyen bir film."daniel" karakteri ile daniel day lewis muhteşem bir performans sergilemiş.film kapitalizmin bireyler üzerindeki etkilerini ve onların bu yüzden insanlıktan ne kadar uzaklaşabildiklerini oldukça ironik bir şekilde anlatmış.bence kesinlikle izlenmesi gereken muhteşem bir başyapıt.

kan dökülecek için kısaca başyapıt demek ve kenara çekilmek, filmin tarihi önemini anlatmakta eksik kalacaktır. anderson'ın filmi aslında kısaca 20. yüzyılın serüveninin nasıl başladığını anlatıyor ve yaşadığımız yüzyıla da kanca atmayı başarıyor. tabii bu filmin hiçbir sahnesinde tarih dersi verme gibi bir amaç yok. hatta dönem filmlerine özgü, anlatılan dönemi gerçekçi bir şekilde tasvir etme gibi kaygılara da rastlamıyoruz. filmin derdi, amerika'yı amerika yapan değerler sisteminin temelindeki bireysel çabayı; maddi değerler yaratma uğruna insani ilişkileri yok eden bireysel hırsı incelemek; bu hırsın beslendiğinde nasıl canavarlar yaratabileceğini ortaya koymak. bu kişisel veya küresel savaşlara hıristiyan çevrelerin nasıl göz yumduğunu da, sermaye-din ilişkisine dair müthiş ayrıntılarla ortaya koyuyor.

son yılların gözde konuları; din ve petrol çok güzel harmanlanmış. no country for old men'den daha başarılı bence.

1900 ler amerikasının zenginlerinin kendilerine zengin ünvanı verilmesi içi nelerden vazgeçtiklerini anlatan bir film bu. aslında bir dönemi son derece içine kapanık tutkulu kompleksli ve ciddi takıntıları olan duyguları alınmış bir karekterin neredeyse şizofrenik iç dünyasına eğilerek o hastalıklı ruhu irdeleyerek vermeye çalışmış p t anderson. çözümlemeleri ve özellikle final sahnesi bana kubrickvari gelen bu film bence 2008 in en iyilerinden.

filmi biraz önce izledim başlanguç olarak film aşırı sıkıcı oyuncu performansı olarak daniel day hakikaten güzeldi. bir de filmin müzikleri aşırı kötü kulağınızı gıdıklıyo resmen aşrırı kötü müzikleri. izlesenizde olur izlemesenizde pek bişey kaybetmezsiniz

daniel day-lewis'in oyunculuğunun ön plana çıktığı ve oyunculuk namına sizi doyuran bir performans var filmde özellikle filmin final sahnesi oyuncunun yeteneğini seyretmeye değer..filmin giriş bölümü ağır temposuna rağmen bende merak uyandırdı gelişme ve sonuç kısımları beni cok sıktı. genel olarak film bence cok sıkıcıydı bunda filmin yaklaşık 2.30 saat sürmesininde etkisinin büyük olduğunu söyleyebilirim. iyi seyirler

film biraz sıkıcı geldi bana.ama daniel day-lewis'in oyunculuğu gerçekten müthiş.oscar bence doğru kişiye gitmiş.

sinema tarihinde materyalizme bu denli bulanmış bir karakter daha bulamazsınız

bu filmi yini seyrettim ve filmde kullanılan müziklerin ne kadar kötü olduğu dikkatimi çekti. neresi oscar haketti bu filmin merak ediyorum doğrusu...

daniel day-lewis filmde kapitalizmin ete kemiğe bürünmüş halini temsil ediyor. muhteşem bir performans. görüntüler de çok iyi. fakat bu karakteri daha da etkileyici yapan, onun antitezi gibi görünen ancak bir üçkağıtçıdan başkası olmayan papaz figürü.insana beterin de beteri var diye düşündürüyor.filmin zayıf tarafı senaryosuydu. filim bittiğinde boğazınızda birşey düğümleniyor. sanırım izleyicilerden kimse böyle bir son beklemiyordu.

bu film gerek konu açısından, gerek oyunculuk açısından ve de kapitalizme karşı getirilmiş eleştiri açısından çok güzel bir film. ancak bir türlü filmin içine giremiyoruz ve filmin akışına kendimizi kaptıramıyoruz. ayrıca filmin 158 dk olması insanı sıkıyor. belki biraz daha kısa olsaydı daha iyi olabilirdi. bu filmle de anladım ki 150- 170 dakikalık filmler sadece fantastik filmlerde iyi oluyor. bütün bunlara rağmen son günlerde yapılmış özellikle senaryo açısından değerlendirmek gerekirse en iyi filmlerden biri. ayrıca daniel day lewis'in rolünün içine giremediği konusunda yapılan eleştirilere kesinlikle katılmıyorum. para hırsından deliye dönen bir adam ancak böyle canlandırılabilirdi.

para hırsı olan bir insan var ortada ve para uğruna yapabilecekleri.ama bir gariplik var filmde bir türlü filmin içine giremiyorsunuz kendinizi kaptırıp sürüklenemiyorsunuz. ama şunu görüyorsunuz filmde maneviyat veya maddiyatın mutluluk için mutlak yol olmadığı.maneviyatı yani inacı olmayan ama servet yapan bir adam var ortada ama sonunda elinde paradan başka hiçbir şey yok üstelik bu serveti elde etmek için girdiği yolda zaten az olan maneviyatından büyük kayıplar veriyor.peki neden para kazanmak ister insan diye düşünüyorsunuz mutlu olamıyor ve birilerini mutlu edemiyorsa neden yaşar insan.banka hesabının kabarması nasıl bir tatmin sağlar bir insana gözü başka hiçbir şeyi görmez acaba ve ne içindir tüm çekilen bu azap yolu sonunda bir ışık yoksa diye düşünüyorsunuz.ve tam tersi kendini tanrıya adamış bir rahip var,paranın yani dünyalığın simgesi adamı önünde diz çöktürmek için uğraşan ve başarıyor da sadece sembolik olarak .aslında inanç adına yapılmış hiçbir çaba yok sadece kendini tatmin onunki de.birbirlerini önlerinde diz çöktürmeye çalışıyorlar sürekli ama ne para için uğraşan paraya ne inanç için uğraşan inandığı şeylere gerçekten hizmet etmeyi beceremiyor ellerine yüzlerine bulaştırıyorlar ve sonunda adam rahibi önünde diz çöktürüyor ayrıca her zaman olduğu gibi eli kanlanan yine para oluyor.daniel de lewis’in oscarla ödüllendirilen oyunculuğu için bir çift laf etmek farz oldu.aslında newyork çetelerindeki rolü ve oyunculuğunun çok yakınında bir rol ve oyunculuktu ortaya koyduğu ama orada vermedikleri oscarı daha vasat bir oyunculuk sergilediği bu filmde verdiler, ne hikmetse. yinede son yirmi dakikalık bölümdeki performansı için mazur görülebilir bir hatamı diye düşünmekteyim.

sahte peygamberlik, petrol çılgınlığı, amerikanın oluşumları, açgözlülük, sömürü, yolsuzluk, ahlaksızlık ve tabiiki bolca şiddet, kapitalizm ve bunların mükemmel işlenişi... yanındada daniel day lewis ten son yılların hatta 2000 li yılların en iyi performanslarından biri, ayakta alkışlamamak elde değil ve paul t. anderson bizi hiç şaşırtmadı, galiba şaşırtmayacakta...

bence oscarı hak eden film buydu. kimi zaman repliklere bile gerek kalmadan sade bir anlatım.. peki film ne anlatıyor da bu kadar sıkıcı bulunuyor.. bir zaman kapitalist sisteminin tüm değerlerini içeriyor…çiftçileri sömür, işçileri sömür, din istismarıyla sömür ve sermayeni katla… ayrıca bir dönem filmi, petrol savaşlarından(rekabet) – 1929 buhranına kadar..herkes değerlerine değer katmak için elinden geleni ardına koymuyor.. hiç sönmeyen bu kazanma hırsı sonunda huysuz bir ihtiyarın yalnızlığına sebep olsa da film kapitalist sistemin ardında yatan insan gerçeğini de ortaya koyuyor…sadece bununla yetinen bir film de değil hani… daniel day-lewis müthiş güneyli performansıyla filmin tüm yükünü sırtlıyor.. ilginç bir anekdot ‘h.w. nun gerçek annesi, day lewis in new york çetelerindeki performansından dolayı oğluna kötü örnek olabilecek bir kişi olduğu kanısındaymış ama film yönetimi day-lewis in bir centilmeni oynadığı the age of inocence filmini izletmesiyle kadın oğlunun filmde oynaması için izin vermiş. yani day-lewis karakterini öyle iyi ortaya koyan bir aktör ki bazı insanlar onun gerçek kişiliğini rolünden ayırt edemiyor.