bir halka ilişkiler şirketinde yöneticilik yapan sıradan bir adam olan henry creedlow (jason flemyng), tam bir bastırılmış duygular adamıdır. eşiyle mutsuz bir beraberliği vardır, eşinden ve eşinin fifi köpeğinden nefret etmekte ama bunu söyleyemektedir, patronundan (peter stormare) nefret ettiğini söyleyemediği gibi, patronunun eski karısı ve kendisinin de iş arkadaşı olan rosemary’e de (leslie hope) açılamaz, yakın dostu olduğunu idda eden yatırımcısı tarafından düzenli biçimde kazıklanır, hizmetçisi eşyalarını yürütür. bir sabah dinlediği radyo programında “saygı görmemekten ve insan yerine konmamaktan” şikayet eden bir dinleyicinin canlı yayında intihar etmesi ile sarsılan creedlow, aynı günün akşamı karısı ve patronunu haddinden fazla yakın bulduğunda yıkılır. ertesi sabah tek başına uyandığı evinde, aynaya baktığında yüzünün olmadığını görür. henry’nin ardına saklanacak bir yüzünün olmaması, duygularını “daha net” ifade edebileceği ve doyasıya intikam alabileceği, “arıtılmış” bir ortam sağlar. george a. romero’nun tüm filmlerinde olduğu gibi, çerçevenin dışında kalan detayları kurcaladığı ve sıradan insanın bilinçaltına ve kimlik olgusuna el atmayı denediği bu film, ne yazık ki çok zayıf bir film. parti sahnesinde misfits’in canlı performansının bile kurtaramadığı filmin tek güzel yanı peter stormare’in birebirde adam eksilten lakayit oyunculuğu.