gercekten cok etkileyici bir film jean reno nun duygusal psikopatlıgı filmi büyüleyici kılıyo

bir suikastçi. . .para için insan öldüren birisi insana ne kadar antipatik geliyo ama bu filmde izleyici suikastçiyi sevdi insaları öldüren birisi çocuk gibi bi kalbi vardı hep süt içer çiçeğine bakar ve yanından ayırmaz. . .insanda çok değişik duygular uyandırıyo

hayatımda izlediğim en etkileyici fimler arasında. .. gerçek sevgiyi anlayabileceğimiz kült bir film

güçlü oyunculuklarla sevgiyi anlatan ender iyi filmlerden biri herkese tavsiye edebilirim

sevginin gücünün nelerin üstesinden gelebileceğini gösteren güzel bi film...

her yönünden güzel bir flim 2 kere izledim ama yine doyamadım.herkeze tavsiye ederim.

öncelikle film hakkında fikir edinmek isteyenler bence izlemeden önce burdaki yorumları okumamalılar çünkü kimse bu filmle ilgili hissiyatlarını o sahneleri anlatmadan o cümleleri kurmak istemez.. o sahnelerin en vurucu noktalarını okuyanlar üzerinde tekrar bi etki bırakmak için tasvir etmek ister herkes.. ve hiç seyretmediyseniz bu cümleden sonrasını da okumayın derim.. bi şey merak ediyorum sizce léon mathildaya "seni seviyorum mathilda" derken mathildayla aynı duyguları mı paylaşıyodu yoksa bir babanın çocuğunu sevdiği gibi mi sevdiğini söyledi yoksa yalnızlığını giderdiği bir arkadaşı gibi mi düşündü...?

her yönden süper bi flim 3 kere izledim tv de vverilenleri hiç kaçırmadım ayrıca flimin müzigi bi ayrı güzel

çok şahane bir eser renodan iyi bir oyunculuk...

gaddarlaşmış ve taş kesilmiş bir kalbin,gözü kara bir tetikçinin nasıl sevebileceği,en güzel duyguları umjmadığı birinden tatacağı onu şaşırtacaktır ve izleyicileride şahane bir yapıt....

natalie'nin yüzü neredeyse hiç değişmemiş.o saf çocukluğu hala koruyor.filme gelince gerçekten izlerken çok keyif aldım.filmi o kadar aradım bulamadım derken kendisi çıka geldi bir anda.film konusu gerçekten çok güzel ve mütiş aktarmışlar.oyuncular zaten çok iyi performansları ile ayakta alkışlanmayı hak ediyorlar.jean reno good deyişine bittim o nasıl bir karizma söyleyiştir öyle.gary oldman yolda görsem aha psikopat derim gerçekten mütiş iş çıkartmış.natalie söze gerek yok zaten küçüklükten ben geliyorum dercesine oynamış.film gerçekten izlemeye hatta yaşamaya değerdi.son olarak filmden çıkarığım sonuç insanları ölümsüz yapan içindeki sevgidir.(paylaştıkça)!!!:)

ilk seyrettiğim anı bugün gibi hatırladığım efsane bir film, jean reno'yu belki daha öncede seyretmiştim ama bu film öncesinde aklımda hiç yer etmemişti, rolündeki başarısı ve filmde canlandırdığı karakteri çok iyi analiz edip seyirciye hissettirmesi senaryonun başarısını bir kat daha arttırmış... sert karakterli, çok konuşmayı sevmeyen, aslında utangaç bir kişi olan leon o küçük kızla içinde kendisinin bile bilmediği yeni bir yönünü keşfediyor ve gerçek sevginin sınır tanımadığını, her türlü kişiliğe aslında neler yaptırabileceğini gösteriyor...

leon bir film değildir.filmden çok öte birşey.kırmızı bir masa örtüsü üzerinde iki elin parmakları arasında bir süt bardağını görmektir leon.acımazsız bir katili sevmektir leon. tek felsefesi olan´´no women no kids´´sözünü dudak arasından onunla beraber tekrar etmektir leon.tüm tezat duygu ve düşünceleri homojen nadide ve kirletilmemiş haliyle harmanlar o.bilirsiniz national geographic in 1985 yılı haziran ayı sayısında derginin kapağını ilgi odağı haline getirmiş korku dolu gözlerle bakan afganistanın simgesi haline gelmiş koyu kırmızı yaşmağıyla bir mülteci kızı vardır.tam 17 yıl sonra aynı kız ne aynı kızı aynı kadın tora borada yüzü dolgunluğunu kaybetmiş gözlerinin yeşili artık eski yeşilliğini yitirmiş alabildiğine esmerleşmiş bir aile kurmuş yüzünde onlarca kırışıklıkla o sizin afkan kızından eser kalmamıştır halbuki siz o yeşile hayransınızdır sanki kız hiç büyümeyek hep natural bakışını atacaktır bu yüzden yazan haberi okumak bile istemezsiniz aynen onun gibi leonum ve mathildamla ilgili yazan hiç bir haberi okumak istemediğimdir leon.agleonema bitkisinin aslında ne kadarda dost ne kadarda ölümsüz olduğunu hissettirdiğinden tutup internette üzerine sayfalarca metin okuduğumdur leon..saksıdaki bitki köksüz vardır leonda öyle fakat leon bir köke ihtiyaç duyduğunu farkettiğinde bunun bedeli kendi yaşamıdır...matildadır mathilda leonunun köküdür.leon, ne vakit agleonema toprağına asıl yurduna kavuştuysa o vakit başlar.. aslen tutup buraya saksıdaki bitkinin tüm anlatmak istediklerimi kolayca ifade edebileceğini vurgulaya raktan kısa bir cümle kurup kesebilirim lakin bu leona ihanet olur.sevebildiğini ve sevmeyi hatırlamak sevmek çok sevmek şevkat kusursuzluk intikam güç derinlik ve aşktır leon.bir kısıma büyük adam küçük aşk durumu.sting in shape of my heart unu duyduktan sonra göğüs kafesinin sol köşesindekinin hızlanmaya başladığı soundtrack a sahiptir leon.eric serra'nın enfes müziklerini unutmamak lazım...leon apartman korkuluğundan bacaklarını sarkıtmış tüm dünyaya büyüdüm ben edasıyla sigara içen ve dewamında kızgın bir babanın kocaman şamarıyla uyanan bir çocuktur.12 yaşındaki bir çocuğun yaşlanmaya yüz tuttuğu,karnına kocaman aşk sancıları sıkıştığı bununda leon tarafından duyulduğu anda ağzındaki sütü dışarı püskürtmesi gibi göz kırpmadan izlenecek sahneyede sahiptir leon.biraz düşündükten sonra çocuk kimisinin o kadarda melek yaratılışlı olmadığınıda hissettirir leon..bu başyapıt türk televizyonlarında belki 50 60 kez gösterilmiş haliyle 24 dakika eks iktir.böyle izlemiş olanlarımız piyasadaki directors cut versiyonunu görmeliler.hiç izlememişlerede diyecek lafım yok.izlerken her seferinde neden gözlerim dolar bilmiyorum ya da neden bir çok diyaloğu dudak ucuyla kahramanımızla berabar tekrar ederim bilmiyorum.ilk izlediğimde ağlamamım geçtigi ve gözyaşı bezlerimin eee yeter ama artık dediği vakitten sonra içimde bir kıpırtı, kocaman heyecanlar duymuştum atmak için ordan oraya koşmaya zıplamaya başlamıştım zaten çocuktum ama neyse

nerden başlasam yazmaya, bir yerden başlasam da acaba duygularımı yeterince kelimelere aktarabilir miyim bilemiyorum doğrusu. jean reno ve gary oldman, iki muhteşem oyuncu, yine izledikten sonra kendimize gelemiyeceğimiz oyunculuklarını her zamanki gibi konuşturmuşlar. bu filmde yeri geliyor gülüyoruz yeri geliyor ağlamak istiyoruz ama bu istek boğazımıza düğümlenmekle kalıyor, filmin harika atmosferi ağlamamıza engel oluyor. bir filmde müziğin ne kadar önemli olduğunu bir kez daha anlamış oluyoruz. ve tabiki filmin unutulmaz olmasını sağlayan diğer önemli isim luc besson. kendi yazdığı muhteşem bir senaryoyu muhteşem bir şekilde perdeye aktarmak bir yönetmen için en muhteşem şeydir bence. izlenmesi gereken ve koleksiyoncuların arşivinde mutlaka bulunması gereken süper bir film.

yıllar önce izlemiştim tv de çocukken.muhteşem bir film olarak aklımda kalmıştı.geçenlerde dvd sine rastladım ve hemen aldım.ve şunu söylüorum yüzlerce film izledim ama bu en iyisi.bu film değil sanki başka birşey.filmin replikleri bile akıllardan çıkmıyor.artık filmi bundan sonra kaç kere izlerim bilmiyorum.ama ölsem bile izlemek isteyeceğim bir film.