uzunca bir süredir methini duyduğum bu "süper drama""filmini daha henüz izlemiş olmanın ızdırabı içindeyim...robin williams-robert de niro...hangisinden nasıl başliyim bilmiyom ki kendimce birşeyler karalamaya.hayatımda bir kaç kez "tremoru" olan hasta görmüştüm. filmde robert de niro yu "leonard" karekterinde izlerken gözlerimi adeta dört açtım "ya tamam mükemmel bir oyuncu ama illa ki bir yerden fire verir,o hasta psikolojisini yansıtmak imkansız" diyerek açığını aradım usta oyuncunun.ama nafile.yok.göze gelir bir eksik yok "oyunculukta".tabiri caizse "rainman" de d.hoffman ne ise bu filmde de robert de niro o.yani müthiş...robin williams.şu "ölü ozanlar derneği"ndeki "azim" abidesi...burda en ufak bir taviz vermiyor yine "dr.sayer" rolüyle. filmleri izledikten sonra bir motivasyondur alıyor sizi.taşıma suyla değirmen dönmüyor ama döndüğü yere kadar işte...filmin teması da bana göre bir o kadar mükemmel.şairimizin "bedava yaşıyoruz,bedava" uyarısına atıfta bulunuluyor filimin ikinci yarısında "dr.sayer ve leonard" arasındaki diyalogda.leonard hastalığından dolayı 30 sene iskemleye mahkum kalmış,konuşamayan,kendi başına en temel gereksinimlerini karşılamayan biriyken "l-dopa"nın etkisiyle ayağa kalkmış ve doktoruna "insanların kıymet bilmezliğinden" yakınmakta ve şu sözler dökülmekte ağzından.:anlatmalıyız,anlatmalıyız.insanlara hayatın,yaşamanın ne kadar büyük bir nimet olduğunu anlatmalıyız.bundan habersizler

süper süper süper bi film. ama robin williams ve robert de niro'nun muhteşem oyunculukları filmin havasını farklı etkiliyor tabi. robin williams'ın o azimli çalışmaları her ne kadar insanı imkansız yoktur düşüncesine yöneltse de, filmin sonunda üzülmeden yapamıyorsunuz ;)

robert de niro oyunculuğunun zirvesindeydi, kesinlikle oscarı hak ediyordu. robin williams'da iyiydi. filmse drama ve duygusallık ağırlıklı tam bir başyapıt. hayatımda izlediğim en iyi filmlerden bi tanesi.