Benlik algısını parçalayan toplumsal doku, yaşanan değil maruz kalınan hayat ve nihai olarak rollerin birbirinden uzaklaşan bütünlüğü bunca güzel anlatılamaz sanırım.
Mekanı göze sokmadan yakalanan enfes kareler, bibi andersson'la liv ullmann'ın mükemmel oyunculukları, unutturmayan benzeşimleri, hikayeyi tümleyen konuşmalar-suskunluklar, yumuşak geçişler... velhasıl çok eski ve güzel film.

PERSONA-1966.
İngmar Bergman İsveç sinemasının kurtarıcısı diye biliyorum.Konu oldukça orjianl ve tuhaf.İlk kareleri tuhaf şekilli objeler tarntula,keçi kanı gibi şeyler kullanılmış açılışı için.Ürkmeme sebep oldu doğrusu.Yaşam hakkındaki davranışları arasındaki uyumsuzluklardan bahsederek yakınan bir kadın onu dinleyen sessiz bir tanık.İki kadın arasındaki bağ iyiyken dağılmaya başlar.Birbirlerinin karekterleri olmak iseteyen iki kadın.Kişilik bakımından ve birbirlerini tamamlayan olarak birbirlerini görmeleri oldukça tuhaf.Kötülük dolu çizgi bir süre sonra kendini belli ediyor.Soğuk ,aşağılık bir kişilik.Çok önemli özellik ise 2 karekterden biri sadece konuşuyor diğeri konuşmuyor sadece yüzündeki ifadeler ele veriyor.Asıl iş diğer karekterimize kalıyor.Bu durumda hem kendi hemde onun düşüncelerini olabildiğince kendince dile getiriyor.Üstüne uzunca konuşulması gereken bir yapım:)

Bergman'ın ilk izlediğim filmi.. Film gerçekten övgüye değer.. Anlaması biraz zor bir film.. Üzerinde bir hayli kafa yorulması lazım.. Filmi izlerken pek çok teori çıkardım kendime.. Bunun yanısıra Liv Ullmann ve Bibi Anderson oyunculuklarının zirvesindelerdi.. Özellikle de Liv Ullmann.Şahsen hemşire Elisabet ile konuşurken Elisabet'in yüz ifadelerini izledim ben..

Bu arada doktorum Elisabet ile yaptığı konuşmada bir söz çok hoşuma gitti..

''..Saklandığın yer su geçirmez değildir. Yaşam dışarıdan içeri sızar ve tepki vermek zorunda kalırsın..''

Kesinlikle mükemmel bir başyapıt ancak herkesin hoşlanıp anlayabileceği bir türden değil.. Tavsiye ederim..

Tam anlamıyla Persona, filmde en çok etkilendiğim sahne aktrisin(Liv Ullmann) ve hemşirenin(Bibi Andersson) yüzlerinin birbirine eklendiği sahne, çok başarıllı bir psikolojik film, az sözle çok şey anlatmak oyunculuk harika hele hele Bibi Andersson olağanüstü. İzlenmeli...

İzlediğim ilk Bergman filmi.İzlediğim akşamı boğan yapım oldu.Çok zor bir film.İzlemesi değil belki ama algılaması.Evet,akşamımı boğmuştu çünkü bazı şeylere bakışımı kesen bir film oldu.Felsefe yada sessiz anlar,içimizdekiler iliklerinize ulaştığı an Bergman'ın dehasını anlyorsunuz.Bu tarzda bu anlatımda üzerine çıkabilmiş film var mıdır diye soruyorum ama cevap bulamıyorum.Bu nasıl öncü bir film aslında çağını görmek istemeyenler için.Neden bir yönetmenin en iyi olduğunu görmek adına doğru bir film.Kubrick'in karşısında sinemanın tanrısı nidalarıyla eğilenleri bir kez daha anlayamacağımı gösterdi Bergman.Kendisi dururken ve Tanrı gibi sıfatlara layık olabilecekken...Ama herkes anladığı kadar işte...İnanılmaz.tartışmasız.nefes kesici...Ama bir o kadarda zor...Herkese hayatında bi an ölmek ve dirilmek adına fırsat...Gerçekten güzel...

çok derin bir film,gerçek bir sanat eseri

ayrıca bu sitede verilen puanlara itibar etmiyorum (filmlerin genel puan ortalaması)

klasik filmler,dünya çapında kabul görmüş büyük yönetmenlerin en iyi filmleri 6 yı geçmiyo

Bu film herkesin harcı değil.Günümüz filmlerinden Mulholland`lara,Fight Club`lara esin kaynağı oldu belkide.Öyle bir film ki 80 dk. boyunca ruhunuzu sarıyor ve sizi gerçeklerle yüzleştiriyor.Bergman usta filmi kendi felsefesiyle süslüyor.Ve film bitince içinizi garip bir mutsuzluk kaplıyor.Değişik bir sinema deneyimi için izleyin.****

hani bazı filmler vardır sizi inanılmaz etkiler, hatta psikolojinizi altüst etmiştir ve gördüğünüz en içkarartıcı şeylerdendir, bu yüzden bir daha onu anmak istemez ve o deneyime dönmek istemezsiniz.işte persona onlardan biri, hatta teki, nadide bir parça çünkü.ne diyebiliriz bilmiyorum, bergmana neden dünyanın en iyi yönetmenlerinden biri dendiğinin kanıtı.yedinci mühürdem bile daha iyi, bu onun filmografisinin en önemli ve en aykırı parçası.en deli edeni, en sinir bozanı.film 1 saat önce bitti ve şuanda etkisinden kurtulmaya çalışıyorum, hayatımda izlediğim en iç karartıcı ama en etkileyici filmlerden biri.tek sözcükle olağanüstü bir sinema eseri, sinemanın nadide bir parçası.giriş jeneriğinden itibaren ürpertici, tüyleri tiken tiken eden film sizi etkilemeye başlıyor ve avcunun içine alıyor.bembeyaz odalar, karakterin ön plana çıkmasını sağlayan dekorlar,yakın planlar, gri ve puslu renkler, kabustan beter uçuk sahneler, ruhsal bozukluğun ve insan doğasının içkarartıcı mevzuların dolup taştığı ama bir o kadarda anlamlı diyaloglar.uçmuş oyunculuklar...ve en önemlisi kameranın arkasındaki isim, kamerasını bir ressam gibi kullanıyor.filmi filmden öte felsefik bir olay yapıyor ve günümüz sinemasında bile kimsenin hayalini edemeyeceği bir iş yapıp yeni nesil sanatçılara örnek oluyor, hatta şizofren filmlere bile, tiyatro estetikli filmlere bile-dogville vb.sanatın doruk noktası, tek sözcükle olağanüstü.akıl karıştırıcı ve heyezanların önüne serilmiş bir bulmaca...psikolojik yönden üstünüze binen, korku filmi niyetine bile izlenecek, ama çok daha önemli meseleleri olan, yeniyüzyılın en önemli filmi.argo deyimiyle, bu bergman uçmuş!arkasında neler neler bırakmış.hani öldüren filmler vardır ya buda onlardan.film unutmak istemediğiniz ama unutamadığınız şeyleri, hatta daha ötesi kendinizi sorgulatıyor ve öyle içinden çıkmaz bir hal alıyorki filmi izlerken neler oluyor ya deyip, film bitince dünya varmış diyor ve kendinize gelemeyip, film unutulmayanlar ve hayatınızı değiştiren filmlerden birin dönüşüyor ve bizzat seyirciye ilettiği şeylere kendisi dönüşüyor, bu deneyimi unutmak istesenizde artık hafızanıza, sinemasal bellekten sıçrıyor ve gerçek anılarınıza, hayatınıza ve onun her köşenize giriyor.