kendi içinde başarıyı yakalamış olan pıskolojık bır fılm bu..fılmın cekım efektı ızleyıcıyı once sıksada konu butunlugu fılmın sıkıcı olmadıgını ızledıkce etkıledıgını gosterıyor..ınsanlıgın kotu alıskanlıklarıyla hangı yolda oldugunu.. beynımızı mesgule alan televızyonun bıle aslında neye yaradıgını/yaramadıgını acıkca sergıleyen son derece etkıleyıcı bır fılm..ozelıkle uyusturucu ve kılo problemı olan kısıler ıcın oldukca etkılı olabılır.. kısacası fılm alıskanlıklarımızın bazen hayatımıza bedel olabılecegını anlatıyor..

çok güzeldi.. epeyce geçte olsa 2-3 gün önce izleme fırsatı , izledikten 2-3 gün sonra da kendime gelip filme yorum yapabilme cesareti buldum. uyuşturucu! uyuşturucu! uyuşturucu! .. zaten nefret ederdim ''kendisinden''. iğrenirdim.bu filmde nefretimi pekiştirdi. sırf benim için filmi belki de 10. kez izlediğinden ötürü teşekkürler tobeyornottobey..(:

beni çok sarstı bu film ya...izleyince anlıycaksınız 'sarstı' derken ne demek istediğimi...

tyrone'nın hapishanede annesinin resmini hatırlayıp ağladığı bölümde çok duygulandım

insanı çok derinden etkileyen bir film.bu güne kadar izlediğim filmler arasında ilk sıraya oturmayı başardı.filmde aklına gelebilecek herşey var ve gerçek hayattan kesitler sunumasıda onu size daha çok yaklaştırıyor.psikolojiyi aşmış bir film.özellikle ellen burstyn beni kendi hayran bıraktı ve etkisinden kolay kolayda çıkacağımı sanmıyorum.o rejimdeki bir insanını yaşadıklarını ve hapları kullandıktan sonra dünyasının nasıl değiştiğini çok güzel anlatı bize.filmde herşey yerli yerindeydi ve kusursuz keyifle bir filmi izlemek kaldı bize.evet can alıcı asıl naokta filmin müzikleriydi.bu güne kadar izleğim film müzikleri beni bunun ki kadar etkilememişti.özellikle sonda çalan müzik gözlerinizin dolmasına naden oluyor.yıllardır soundtrack dinlediğim ama kendisi izleyemediğim filmdi izlemekte bu güne kısmetmiş:)film insanın kendi hayatını bilerek yada bilmeyerek nasıl darma dağın ettiğini ve kaybolmaya yüz tutmuş hayatları anlatıyor.artık mutlaka izleyin demiyorum çünkü izlenmeli bir rüya için ağıt:)

herşeyi ile çok güzel bi film...

tek kelimeyle çarpıcı bir film!

bir film modern hayatın kabusu "bağımlılık" meselesini ancak bu kadar iyi anlatabilirdi.içine çeken ve insanın canını yakan bir film.her karakterin olguları hayata tutundukları nedneleri ve olumlu olumsuz yönleriyle oakadar ii anlatılmış bir dram ki... uyuşturucu kullanımı ile atbaşı bi başka sorunun sorgulanması açısından da çok önemli bir film bence...gençler kendi yalnızlıkları ve yetersizlik duygularına madde kullanarak çözüm ararken, yetişkinlerinde benzer nedenlerle hiçte aykırı gibi durmayan ve asla sorgulanmayan bir olağanlıkla yaşamın içinde yer alan, özellikle tv programları yoluyla özendirilen bir dünya nedeniyle,uyuşturucu kullanan gençlerle aynı kaderi paylaşmaları üzerine çok etkileyici bir film.. kızın para-uyuşturucu içine yaptıkları zenci çocuğun hapista yaşadıkları asıl gencimizin hastanede başına gelenler o kadar iç yakıcı anlatılmış ki... ama en çok filmde annemizin yaşadıklarından etkilendim masum gibi duran bir aletin yalnız birinsan üstünde yapabileceği etkiler daha nasıl anlatılabilirdi bilemiyorum... ve filmde öyle replikler öyle sahneler varki kanınız donuyor tüyleriniz diken diken oluyor bir çok söz soğuk duş etkisi yapıyor nitekim ben izlediğim gece şokundan kurtulamamıştım... insan bu filmi izledikten sonra kendini hayatı sorguluyor hatta başarabilen tarzını bile değiştirebilir... orjinal kamera açılarıyla da çok etkileyici ama en çok müzikden etkilendim ilk duyduğumda içime oturdu resmen... sanki bu film için yapılmış bir müzük... film tek kelimeyle mükemmel... ama sonunda şu soruyu sormaktan kendimi alamadım ; en dramatik bağımlılık hangisi? eroin mi? hap mı? tv mi? ya da ilişki mi?

psikolojisini zorlayan, hatta belki bir süre nefes darlığı yaşamanıza sebep olan, müziği ve özellikle sara goldfarb rolünde izlediğimiz ellen burstyn ın oyunculuğuyla kendinizi olayların içinde hissettiren tam bir dram.. çirkinlikler o kadar gerçekçi olmuş ki bazı sahnelerde midenizin bulanmaması, nefret duygularınızın coşmaması mümkün değil.. film bittiğinde hayatınıza dair yeni kararlar almaya yönleniyor ve bir taraftan da şükrediyorsunuz..

filmle tanışmadan önce müziğiyle tanışmış biri olarak şunu söylemeliyim biryandan kendimden geçirip diğer taraftan kendime getiren ve ruhumu parmağında oynatan bu şarkı ancak böyle bir filme ait olabilirmiş.şarkının ruhumda uyandırdığı çelişkili etki; yani bir yandan son sürat bir arabayla duvara çarpma isteği ve bu düşünceye inat inadına her şeye rağmen yaşa her şeyi bırak kendini bile bırak geride al başını git isteği filmle birlikte şöyle bir alaşağı oldu.başkalarının acılarından öğrenilecek ne kadar çok şey var! tabi öyle bir sınırdaki bu ilahi öğreti 'kendimize acımayı bırakmanın' sınırında.oğlunun bağımlılığının verdiği mutsuz edici dünyadan kaçmak için sözde masum görünen başka bir şeye bağlanan ve bu bağımlılık için kendince kabul edilir mazeretleri her insanda olduğu kadar hazır yanı başında duran adı beklide yalnızlık olan ve beklide mazide kalan ve bugünün yarası olan mutlu günleri yakalamak için yada gözleri önünde uçuruma sürüklenen çocuğu için bir şey yapamamanın ruhunda açtığı derin yaralar nedeniyle ‘kırmızı elbise’ ile simgelenen , öldürmeden süründüren geri dönüşsüz yola giren bir annenin halinden kaçımız anlayabiliriz acaba ve hayatta mutluluk yakaladığı tek anın bir iğnenin veya hapın yada tozun ucunda olduğunu düşünen insanları nasıl anlayabiliriz ? “bir şeye” rağmen “her şeyi” kaybetmeyi göze almak nasıl bir histir acaba, ve o adı batsın şey nedeniyle anneyi, sevdiğini hatta hayatını unutmak nasıl bir histir.tüm bunları bilmek istemem ama anlamayı çok isterdim doğrusu ve ah! o kırmızı elbise var ya! hayatımızda ucunda mutluluk görünen sığmaya çalıştığımız o kırmızı elbiseler ve simgelediği her şeye lanet olsun….

bir filmin müzikleri bu kadar mı etkileyici olur. insanı etkisinde bırakan harika bir film. tam bir dram.

bn bu filmden çok etkilendm sanırım hayatm boyunca üstüne para bile werseler uyuşturucu kullanmam:s çok etkileyici bi filmdi..

uyuşturucunun zararlarını çok güzel anlatmış ve 7den 70şe herkese ders weriyor... muhteşem bir yapıt eğer eroinin sonu (we müziği muhteşem)

hayatımda izlediğim en iyi dram diyemeyeceğim fakat beni en çok çarpan dram oldu.o filmin son 15 dakikası neydi ya.beynimden vurulmuşa döndüm neredeyse ağlayacaktım bu dehşet karşısında fakat ağlayamadım.boys don' t cry:)fakat 2 damla yaş geldiğini hissettim artık gözümü sıktığımdan mıdır nedir bilmem:)film müthişti gerek görsel efektler gerekse 3 karakteri aynı anda yönetmesi ve aklında kalması bakımından.konu gayet basit.uyuşturucu.bu filmi izledim bir daha asprin bile yutmam heralde:)çok az bir bütçeyle böyle bir film çıkıyor ortaya wallahi helal olsun.ayrıca son sahnelerin birinde:) kadın karnından birşey çıkarıp onu koynuna alıyor ve yatıyordu.o neydi sakın bana cenin demeyin şurada ağlayıp kalacağım:)

'uyuşturucuya hayır' işte bu filmde çok iyi anlatılmış... her sahnesiyle umut dolu bir filmken herşeyin kötüleşmesi uyuşturucunun ne kadar anlamsız bir birşey olduğunu anlatan bir film... fakat benim böyle filmlerde hep kullanasım geliyor :p böyle kötü yanlarıda olsa gerek ... gerçekten defalarca seyrettiğim bir film ve halada izlemeye doyamıyorum ... kesinlikle tavsiye edilir.. ama sanırım 13 sınırı koymak lazım :) gerçi yeni nesil çocukları herşeyi çok iyi biliyor...