(Zeliha Yenge'nin İclal'e anlattığı hikaye)

Bir varmış, Bir yokmuş.

Bahçenin birinde, güneşe sevdalı bir gündöndü yaşarmış. onun dibinde de gündöndüye sevdalı bir sarmaşık. Gündöndünün gövdesine sımsıkı sarılır, yüzünü ona dönsün, onu sevsin diye umutla beklermiş. Gündöndü ise her sabah güneş doğduğunda yüzünü sevdayla göğe çevirip hayran hayran güneşi seyredermiş. Sarmaşıkçık çaresiz, daha bir sıkı sarılırmış gündöndüye. Ama nafile, gündöndünün aklı güneşte. Akşam olup da güneş battığında sevdiğini yitiren gündöndü boynunu büker, içine kapanır kalırmış üzüntüden. Sarmaşık daha sıkı, daha sıkı yapışırmış o zaman. Gelgelelim sabah olduğunda, gündöndünün yüzünü kendisine çevirmeyeceğini, günesle onun arasına giremeyeceğini bir daha anlarmış.
 

Ama bir sabah, minik sarmaşık uyanınca ne görsün: ilk defa sevgili gündöndüsünün yüzü güneşe değil, kendine dönük. Sevinçten az kalsın çığlık atacakmiş ki gündöndüsünün öldügünü anlamış. Çünkü sarmaşık, sevdiğinin yüzünü kendisine çevirmek için onun gövdesine sarıldıkça, yavaş yavaş onu boğduğunu, öldürdüğünü hiç farketmemiş. Gündöndü ölünce sarmaşığın sarılacağı bir sey de kalmamış. Zamanla o da sararıp solmuş. Sonra çiftçinin biri gelmiş, ikisini de bir kenara koparıp fırlatmış.

(Vahit Emmi'nin Haydar'a anlattığı hikaye)

Bir gün bir çocuk arkadaşlarıyla oynarken bir mezarın yanında camdan küçük bir peri kızı bulur. Bu peri kızı o kadar güzeldir ki bakmaya doyamaz, bir türlü elinden bırakamaz ama herkesten de saklar onu. Çocuk peri kızını sürekli cebinde taşır, nereye gitse cebinde onu da götürür. Akşamları herkes yattıktan sonra çocuk peri kızını çıkarır ve saatlerce seyreder onu, onunla konuşur. Peri kızı karanlıkta bile ışıl ışıl görünmektedir. Çocuk adeta aşıktır peri kızına. Bir gün çocuk arkadaşlarıyla oynarken düşer. Ayağa kalktığında cebine bir bakar ve anlar ki peri kızı tuzla buz olmuş. Neye uğradığını şaşırır çocuk ve birden anımsar, peri kızı camdandır ve bu yüzden ona daha fazla özen göstermesi gerekmektedir, ama artık çok geçtir çünkü kırılınca bir daha geri gelmeyecektir.

(haydar'ın armağan'a anlattığı hikaye)

bir sucu boynuna astığı uzun bir sopanın ucuna astığı iki büyük kovayla su taşırmış. kovalardan biri çatlakmış, sağlam olan kova her seferinde ırmaktan patronun evine giden uzun yolu dolu olarak tamamlarken, çatlak kova içine konan suyun sadece yarısını eve ulaştırabilirmiş. bu durum iki yıl boyunca hergün devam etmiş; sucu her seferinde patronun evine sadece bir buçuk kova su götürebiliyormuş. sağlam kova başarısından gurur duyarken, zavallı çatlak kova görevinin sadece yarısını yerine getiriyor olmaktan utanç duyuyormuş. bir gün çatlak kova ırmağın kıyısında sucuya seslenmiş: "kendimden utanıyorum ve senden özür dilemek istiyorum". "neden" diye sormuş sucu. kova cevap vermiş: "çünkü ben çatlak bir kovayım". sucu demiş ki: "patronun evine dönerken yolun kenarındaki çiçekleri farketmeni istiyorum, yolun sadece senin tarafında çiçekler olduğunu, diğer kovanın tarafında hiç çiçek olmadığını farkettin mi? yolun senin tarafına çiçek tohumları ektim ve hergün ırmaktan dönerken sen onları suladın, ben de bu güzel çiçekleri toplayıp, patronumun evini süsleyebildim".

AYTEN: nasıl?

RÜYA: harika.

ARMAĞAN: muhteşem.

AYTEN: o zaman benim olsun..

CANSU: ayten sana kolye koleksiyonu yapalım diye yatırıma girmedik. üç
taneyi kendine ayırdın zaten daha ne istiyosun?

AYTEN: dördüncüyü..

CANSU: aa ayy bide yüzsüz bu..

AYTEN: aman sen de bacaksızsın ben sana bişey diyor muyum??