HoOoPs

---Şimdi, şu anda ben bunları yazarken, açılsa şu pencere, korksam ne oluyor diye, aydınlansa birden her yer, bembeyaz, öyle parlak bir ışık görsem uzakta, baksa biri bana, uzatsa elini, öyle biri ki, öyle güzel, öyle temiz... Güzel bir rüzgarla yavaş yavaş gitsem ona, sımsıcak gülse tahminimden de öte, yaklaştıkça huzur dolsa içim. Vardığım an, tenine değdiği an tenim, kapansa gözlerim. Uyusam uzun uzun. Uyandığımda o uykudan, apayrı olsa her yer: Hiç görmediğim, kokusunu henüz duyduğum, öyle tatlı, öyle serin. Kötü kimse olmasa etrafta, yok olsa hatta hepsi. Bir adada olsak, yemyeşil, sımsıcak. Yağmur yağsa bardaktan boşanırcasına, götürse sularıyla bizdeki tüm pislikleri. Ah bir açsam gözlerimi bir sabah, bundan da özel bir yerde. Mutlu olsa herkes, o yağmur arındırsa hepimizi. somutluklar erse sona, açılsa yepyeni kapılar sonsuzluğa. Cennetten koparılma bir bahçemiz olsa, oynasa neşeli çocuklar sabahtan akşama. Biz de yaslansak arkamıza, dinlesek denizi. Keşke böyle mutlu olsak, olsak keşke böyle sessiz, böyle özel...   Olmadı mı bunlar? Yok mu umut o pencereden gelecek ışıktan? Madem öyle; bir kapasam gözlerimi, ah açmasam bir daha...

aşkın tarifi sözlüktekilerdeyse, elif şafak' ın romandaysa, can dündar'ın dediği ve dünyanın en iyi filozofunun dilindekiyse; bizimki ne? onlar mı hiç aşkı bilmediği için bu tanımı yaptılar yoksa bizim yaşadığımız mı aşk değil? bu kadar mı şanslıyız herkesden? dünya bizi tanısa, bilse bu aşkı, ya da ikimizden biri çıkıp duyduğumuz sözde "aşk"ı haykırsa dünyaya... linç ederler mi bizi? esir mi tutarlar? yoksa bize en beter acıyı yaşatıp, ayırırlar mı bizi? sinir mi galip gelir, kibir mi? yoksa herkes bizim gibi aşık da can dündar' dan farksız mıyız yazma becerimizde? bu kadar aciz miyiz herkesin bildiği duyguyu yazamayacak kadar trilyonlarca insan? yoksa gerçekten düşündüğümüz gibi özel miyiz? "aşk"ı bulan az kişilerden olup cennetlik miyiz? uğrumuzda ölebilir miyiz? yoksa ölmek de mi acizlik aslında?