Türk filmi olarak en son Babam ve Oğlum'da hüzünlendiğimi hatırlıyorum.Yeşilçam'da da 2-3 tane böyle duyguları tattırmış film vardır,Canlı Hayat'ın bu hüzünü yansıttığını hatırlıyorum.Hakkı verilmemiş bir film,izleme şansı kısıtlı,hak sahibi kanal verir ise bir daha izlenebilir,bu yüzden sadece hatırlanmışlarıyla kalır.Eskiden evli olan Kaan Girgin - Ceyda Düvenci çifti bana kalırsa sorumlu evliliklerini filmin ilk sahnesinden yansıtmışlardır.

Kovalamaca gerilim filmlerinden hoşlanmama,Sean Bean'ı başarılı bulmama rağmen Otostopçu benim için hayalkırıklığına yakın bir tat tattırdı.Bunda filmin ana hattını oluşturan sahnede kızın yabancıyı almak istemeyip,erkeğin almaya mecbur kaldım tarzındaki diyalogları etkiliydi.Filmin sonunda filminde afişte yer alan cümlesine gönderme yapılarak güvenin boş bir şey olduğuna vurgu yapılıyor.Buradan şu sonuç çıkarılmamalı insanlara güvenin,hayır istediğinizi yapın.Diğer bir sahne; son sahnede ise kızın taşıttan inip adama bağırdığı sahnede adamımız dönüyor fakat ben nereye baktığını anlayamadım,kızı duyuyor yada görüyor mu soruma cevap alamadım.Görmüş,duymuş ve de onu es geçip,'Bu kız bu kadar badire atlattı,hem de bana güvenmemişti,onu affedeyim' tarzında bir muhakememi yaptı.Bura da afişteki lafa selam çakılmış oldu.

Filmi izlemeyenler için;2 sahne anlatılmıştır.