kkontess

çağından sınırlı sorumlu,serumlu,sorunlu bir insan olarak memleket ve dünya meselelerini acayip ipledim.ırgalandım da duruldum.. koştum ardımdan yoruldum.. akil baliğ olmuş her ülke yirmi üç yaşındaki insanı gibi “memleketi kurtarma planları yaptım.” günde beş öğün aç karnına “ne olacak memleketin hali” dedim.. şubat ayı’nın öbür aylara nazaran daha az çekmesi sonucu şubat ayında memleketi fazla düşünemedim, özür dilerim.

şimdi yirmi üç yaşıma girmiş bulunuyorum.. çoğu şey yirmi iki yaşımdakinin aynısı.. yaşamaya izmir yöresinden katılıyorum.. daha nice böyle biyolojik kentlerimi yaşamak istiyorum..yaşamacı arkadaşlara başarılar diliyorum…iyi yaşayan kazansın,sonunda iyi ölümler anasını satayım diyorum..amaç centilmence ve medenice yaşamaktı.. ödül ölümdür.. yani tıss.. güzeldim.. güzeldik.. güzeliz..

Ama yanlış,ama doğru;İlklerinizi başkalarında yaşadınızVe şimdi ikinci,üçüncü,dördüncülüklerinizi yaşıyorsunuz,birbirilerinizde!...İlklerinizden edindiğiniz tecrübe ve donanımla,şimdi daha savunmaya yöneliksiniz!...Kim nerede nasıl kanar?!Kim nerede nasıl yumuşar?!Biliyorsunuz...İlkleriniz,ikinci el sevgilere eskizleriniz...Ama her insan, her insana ilk değil midir?Belki keşkeler,ukdeler biriktirdiniz...Belki de tersi...Ama şu var;İlklerinizle çoğalıyor,İlklerinizle azalıyorsunuz,Ve her insan,her insana bir ilk!.

Telefonumda kontör kalmadığında, o anda da çok önemli bir telefon beklediğimde, bu çok önemli telefonlar da öyle pis anlara denk geliyor ki yarabbım, o çok önemli telefonu, iki elim kanda da olsa, bu arada iki elin kanda olması ne psikopatça bir şeymiş, iki elim kanda da olsa, o anda gürültüler, dış sesler şaha da kalksa, sağır bile olsam o anda, o telefonu duymak zorundayım ya, ne biliyim, çok büyük bir acı bu bence. Hayır duymasam nasıl geri arıyacam. Çok önemli telefonun da çok pis bir şeyi vardır. O bir kez arar, ikinci bir şansı kesinlikle vermez. Pis. Allah belasını versin çok önemli telefonların.

Hayatta da en hazzetmediğim, en böyle ne biliyim sevmediğim, bitim kadar hoşlaşmadığım, uzak dursun, bi insan varsa, o da, uzay mekiği falan tasarlayan mühendistir. Hiç hazzetmiyorum. Allah belasını versin inşallah. Evliliğinde huzur görmesin. Çoluğundan çocuğundan hayır görmesin. Babası karısına sulansın. Annesi kötü yola düşsün. Eniştesinden gün yüzü görmediği gibi kayınçosu çok pis borç taksın. Baldızı kenafir gözlü olsun. Çocukken çok sevdiği spor hocası mistır Benjamin, yıllar sonra, çocuk tacizcisi sıfatıyla tutuklanıp mapushanelere gönderilsin. Ordan da öyle bi şok yesin. Beddua etmelere doyamıyorum. En yakın arkadaşı vırtgel ağızlı olsun. Bi anda dilerim ki bütün hayatı altüst olsun şerefsizin. İt. Bütün kaleleleri yıkılsın inşallah. Amin yarabbim. Düşünsene ya, seni, yani sen diilsin tabi de, yine de sen kendi nezdinde düşün, böylelikle beni daha iyi anlarsın, lütfen anla beni, gerçekten çok dertliyim, seni uzaya göndermek istiyo. Ya bu nasıl bişeydir ya. Senin bu güzelim dünyamıza basan ayaklarını yerden kesip, seni Konya’nın buğdaylarından, Trabzon’un yaylalarından edip, ne biliyim, Kaçkarlar’da içtiğin rakıdan, sabahları dumanlı dağlara karşı kar suyundan demlediğin çayından koparıp, ilkbahar oldu muydu çayırları dolduran papatyalardan, kan kırmızı gelincik çiçeklerinden, koşuşan karıncalardan, buzağılardan, süt kuzularından, Artvin’in festivallerinden, Rize’nin atmacalarından ayırıp, seni uzaya göndermek istiyo. Bak yaa, şerefsize bak ya. İnsan sevgisi yok bence böyle bi insanda. Pis. Böyle hayaller kuruyo. Yaa ne kadar kötü bişey bu. Seni anandan-babandan, bacından-dostundan ayrı komak istiyo. Bilmiyorum, ben böyle düşünüyorum. Çok istiyosa kendi gitsin uzaya. Boşluğa baka baka sabah akşam kapsül yesin de aklı başına gelsin. Şerefsiz. Bilmiyorum, ben böyle şeyler düşünüyorum. Haksız mıyım? Belki de… Deli miyim? Şimdi deli dememek lazım da akıl hastası dersek çok daha şık olur. Lütfen ama. Ben de insanım ki.