benim hiç senim olmamış gibi varlığınla yokluğun arasında kalmayacağım artık, sadece olmayacaksın... sensiz kalma ihtimali olmayacak, alayına kurulmuş cümlelerin sonunda... belki bir kaç satır arasında unutulacaksın, bir müddet sonra... içten olmayacak cümlelerim, boş bir kağıdın gölgesine sığınmayacak sana olan sitemlerim... hani hep kızardın ya, konuş konuş derdin... haykırabilir miyim korkaklığını?... bıraktığın bu mavi düşlerle kurulu mavi yalnızlığı, artık sahiplenilemeyecek olmanın burukluğunu yaşarken, haykırabir miyim dersin? susarmıyım, gülüp geçermiyim yoksa...?? aslında alıştırmalıyım kendimi. hiç dönmeyecekmişsin, dönülmeyecek bir yerdeymişsin gibi farzetmeli, unutmalı; seni hiç tanımamış gibi, yaşamımı sürdürmeliyim... var olduğum her yer aşkın şehri olmalı artık, yeniden sevmenin sevilebilmenin yeri her yer. zamanı yaşanan ve gelecek tüm zamanlar olamalı benim için.. evet sayfalardan koparıp bir bir savurmalıyım seni.. yaşanmış tüm zamanlara, uzaklaşan her adımla hapsetmeliyim bu anılar sokağına... kopan takvim yaprakları, sensiz geçen günleri saymamalı, yokluğunun güncesini tutmayı artık bırakmalıyım... kabullenmeli, hazmedilmeli, aldırmamalı, hatta sana hak verebilmeliyim... bu satırlarla büyümeye başlamalıyım, sırf seni ve çocuklaşan bir aşkı kolayca unutabilmek için... zira yoksun "sanki benim hiç senim olmamış" sanki biz hiç yaşamamışız, ssnki aşk denen o hoyrat şarkıyı mırıldanmamış, ve sonra hiç yarım bırakılmamışız gibi...