Éric Gautier

2 Nisan 1961 tarihinde Paris’te dünyaya gelen Éric Gautier, modern sinemanın en dikkat çekici görüntü yönetmenlerinden biri olarak tanınmaktadır. Çocukluk ve gençlik yıllarını Paris’in farklı bölgelerinde geçiren Gautier, sinemaya yönelmeden önce müzik alanında yetkinleşerek piyano ve org çaldı. Profesyonel müzik kariyeri hedefinden vazgeçtikten sonra, birçok yaratıcı disiplini bünyesinde barındırdığını düşündüğü sinemaya odaklanmaya karar verdi ve eğitimini Louis Lumière Koleji'nde tamamladı.

1982 yılında mezun olduktan sonra profesyonel kariyerine Alain Resnais’nin Life Is a Bed of Roses filminde kamera asistanı olarak adım atan Gautier, kısa süre sonra rotasını görüntü yönetmenliğine kırdı. Uzun metrajlı projelere geçmeden önce 60’a yakın kısa filmde görev alarak deneyim kazandı. 1991 yapımı La Vie des morts ile dikkat çeken sanatçı, 1998 yılında Those Who Love Me Can Take the Train filmiyle César Ödülü’ne layık görüldü. Kariyeri boyunca Sentimental Destinies, Clean, Gabrielle ve A Christmas Tale gibi yapımlarla pek çok kez adaylıklar elde eden Gautier; Olivier Assayas, Arnaud Desplechin ve Claude Berri gibi yönetmenlerle uzun soluklu iş birlikleri gerçekleştirdi.

2000’li yılların başından itibaren uluslararası projelerde de boy göstermeye başlayan Éric Gautier, Motosiklet Günlüğü (The Motorcycle Diaries) filmindeki çalışmasıyla Independent Spirit Ödülü ve Cannes Film Festivali Teknik Büyük Ödülü gibi prestijli başarılar kazandı. Bu filmdeki görsel başarısının ardından Sean Penn’in yönettiği Özgürlük Yolu (Into the Wild) projesinde yer aldı ve buradaki performansıyla Lumière Ödülü’nü müzesine götürdü. Kariyerinin devamında Taking Woodstock ve Grace of Monaco gibi yapımların görsel dünyasını kuran usta görüntü yönetmeni, Paris, Seni Seviyorum ve Bıçağın İki Yüzü gibi farklı türdeki projelerle sinematografik çeşitliliğini sürdürdü.