Çoğu gerilim ve gizem filminde, sahneler ne kadar etkileyici olursa olsun, sonunda olayların açıklığa kavuşmasını ve karakterlerin adeta nefes almasını isteriz. İçimizdeki o “mutlu son” beklentisi, bize bir nevi spoiler duygusu verir.
Ancak benim dikkatimi çeken bir film var: Funny Games (2007). Bu bir gerilim filmi ve mutlu sonu yok. Seyirciyi gerip sinir krizi noktasına getirdikten sonra tam da o ruh hâliyle bitiyor. Aslında bana göre saf bir gerilim filmi; çünkü etkisini üzerimde fazlasıyla bıraktı. Ne var ki bunu anlayan çok fazla kişi yok. Kendi alanında Michael Haneke’nin bir ödülü hak ettiğini düşünüyorum. Buna benzer örnekler verebilir misiniz?

Benim favorilerim Büyük Lebowski, Yaşlılara Yer Yok ve tabii ki Fargo. Barton Fink, Ciddi Bir Adam (A Serious Man) ve Aramızda Casus Var (Burn After Reading) filmlerini de büyük keyifle izledim.

Director’s Cut, Extended gibi uzatılmış versiyonlar sizce de dublaj bütünlüğünü bozmuyor mu? Altyazılı izlemeyi sevenler için belki sorun olmayabilir; ancak benim gibi dublaj bağımlısı izleyiciler için bu durum ciddi anlamda seyir zevkini baltalıyor. Filmin bir kısmını dublajlı, bir kısmını altyazılı izlemek hiç keyifli hissettirmiyor. Üstelik web tabanlı platformlar bu konuda izleyiciye alternatif sunmak yerine çoğu zaman doğrudan extended sürümü dayatıyor. Bu durum gerçekten sinir bozucu.