Öğrencileriyle birebir ilişki kurabilen, fazlasıyla yetenekli bir eğitimci olan Henry Barthes bu mesleği arka plana atarak geçici olarak öğretmenlik yapmaktadır. Şimdiye kadar hiç bir okulda arkadaşları ve öğrencileriyle duygusal bağ kuracak kadar kalamaz. Son gönderildiği devlet okulunda ise öğrencileri hatta okulun yöneticisine kadar insanlar içine kapanık yaşamaktadır. Öğrencilerinden bir tanesinin sokakta yaşamasına göz yummayan bu değerli öğretmen onun evine dönmesi için elinden gelen bütün çabayı gösterir. Hayatta hala sevgiyi hakeden insanlar vardır.
Eğitilmesi zor, sorunlu gençlerin sosyal hayata adapte olabilmeleri ve bunun beraberinde bilgi sahibi olup hayata atılmaları için özel bir okul kurulmuştur. Bu okulda bu işi özel yine kendi içlerinde sorunlar barındıran öğretmenler üstlenir ve bunlara geçici olarak yardımcı öğretmen Henry Barthes katılır. Zamanla bu okulda katlanılmaz bir düzensizlik baş gösterir. Öğretmenler delirme aşamasına gelirler ama yinede büyük bir sabır ve meslek bağlılığı içindedirler. Kimi zaman katlanılmaz , hiç tasvif etmediğiniz davranışlar sergileyen insanlar olmuştur hayatınızda. Yine de her insan değerlidir anlayışı bize o insanları sevmeyi ve onlara saygı duymayı öğretir. Hayatımızdan çıkarmak istesekte tekrar bizi bulabilirler. Ve bu sefer onlar kendilerini sevdirir... Güzel bir filmdi... Güzelde yetmez aslında, gerekli ve özel bir filmdi. Puanım : 8.5
Günümüz eğitim sisteminin gittiği son durak burası. Filmde öğretmenlik resmen amelelik gibi lanse edilmiş bazı karakterler tarafından. Şu an ülkemizde de yapılmaya çalışılıyor. İnanın böyle gidersek batının bu sancılarını biz de yaşayacağız. Batının yozlaşmış ve değerleri yok olmuş coğrafyasında öğretmenlere de gereken destek sağlanmazsa kötü sonuç kaçınılmaz olacaktır. Şu an öğretmenlerin elindeki tüm yaptırımlar alınıyor, öğrenci sınıfta bırakılamaz deniliyor, öğrenciler özellikle türkiyenin batısında öğretmenlere baş kaldırıyor. Acaba tehlikenin farkında mıyız? Batı tehlike çanlarını çalıp, kaybettiğimiz değerleri bulmak için, doğuya giden ilk trene bininiz uyarıları yapıyor. Biz ise ahlaksal olarak batıya kayıyoruz. Bu batının çıkmazıdır. Bilimini teknolojini ve kültürünü arttırırsın ama değer ve ahlaki normları kaybedersen, bu senin sonun olur. Ebeveyn olarak çocuklarımıza gereken sevgiyi verelim, onları dinleyelim destekleyelim ve koruyalım, bir halk olarak da öğretmenlere koşulsuz tam destek ve saygı sağlayalım, onların melseki onurlarını kurtaralım. Çünkü yok olmak üzere...Saygılarımla
Yorum Yaz...bazı filmler vardır insanların kendilerine aaa beni anlatıyor dediği kendini ana karakterle özdeşleştirdiği,pesimistlerin filmi daha çok seveceği şüphe götürmez bir gerçek işte bu da benim kendimi özdeşleştirdiğim film.çünkü bir pesimistim.daha önce piyanist filminde üst düzey bir oyuncu olduğunu kanıtlayan Adrien Brody rölününün hakkını vermiş .filmin son sahnesi gerçekten de şaşırtıcıydı.filmde hep mutsuz ,ruhsuz kişiler vardır.ve yedek öğretmen pesimist olmasına rağmen bir şans verir kendine acaba onları bu karamsarlıktan nasıl kurturabilirim.ama bu pek mümkün olmayacaktır çünkü bir şeyleri değiştirmede önce kendinden başlamam gerekir.ve bir pesimist in bundan kurtulma çabaları bunu başka insanlarda görmesi ve umutlarının boşa çıkması senarist gerçekten de kalemi düşüncesi kuvvetliymiş.yönetmenin böyle bir konuyu işlemesi takdire şayan...sinemanın ticaret olduğu düşünülürse gişe fiilmleri gişe filmlerinin merakından fırsat bulursanız ve bir pesimistseniz bu filmi izlemenizde gerçekten de yarar var.
izlediğim en iyi psikolojik film ve herkesin izlemesi gereken her insanın iç dünyasından bir şeyler anlatan bir film.
lmaz böyle birşey.dışardan bakıldığı zaman binlerce hatta yüzbinlerce insan çok büyük bir hevesle
Okul gerçekten tımarhaneden farksız. Tarafsızlık; (Detachment) insan, insan olucaksa taraf tutmalı, sorumluluk almalı. Demekki o okulda ki bütün eğitimciler Henry gibi olsa kaos olmayacak, düzen olacak, ahlak olacak...İstesende istemesende bi şekilde birilerinin sorumluğunu alırsın, öte yandan sorumluluk=karakterdir. İnsanlar konuşa konuşa derler ya , kibirli,aksi, taşkın birine bile iki çift cümle yetiyor bu filmde. Ayrı bi havası var bu filmin bi çok konuda detaylı depresif etkiler bırakıyor insanın üzerine ..
Yeni bir okula geçici süre için atanan bir öğretmenin gözünden, hem ergenlik buhranı, ebeveynlerin başarısızlıkları yetersizlikleri, öğretmenler ve sistemin işlemezliğini anlatan belgesel tarzı yönleri olan sert bir drama.Filmin akıcı yada detaylı bir anlatıma sahip değil ama yönetmenin amacıda her hangi bir yerde her hangi bir insanın başına gelen öncesinin çokta önemli olmadığı herkezin acı çektiğini söylediği bir öykü.Özellikle hikayenin tümüne baktığımda bana deniz yıldızının hikayesini hatırlattı film.
Yazı yazmak için okyanus sahillerine giden bir yazar, sabaha karşı kumsalda dans eder gibi hareketler yapan birini görür.Biraz yaklaşınca , bu kişinin sahile
vuran denizyıldızlarını, okyanusa atan genç bir adam olduğunu fark eder.Genç adama yaklaşır:- Neden denizyıldızlarını okyanusa atıyorsun?Genç adam yanıtlar;- Birazdan güneş yükselip, sular çekilecek.Onları suya atmazsam ölecekler. Yazar sorar;- Kilometrelerce sahil , binlerce denizyıldızı var.Ne fark eder ki?Genç adam eğilir, yerden bir denizyıldızı daha alır, okyanusa fırlatır.- Onun için fark etti ama...
10/7