teccosh0909

Amatör

Sinema benim için ne ifade eder? Cvp: Haykıracak nefesim kalmasa bile. Ellerim uzanır olduğun yere. Gözlerim görmesede, bulurum yine. Kalbim durduysa inan, çarpar seninle.. Öyle işte :-)

Arkadaş

Liste

162

Yorum

8.732

Puan

Favorileri

Bilim Kurgu, Aksiyon, Macera

Marslı

Dram, Macera, Bilim Kurgu

İzlediği Filmler (272)

Suicide Squad: Gerçek Kötüler

Aksiyon, Macera, Fantastik

Şey

Korku, Gizem, Bilim Kurgu

Doktor Strange

Fantastik, Macera, Aksiyon

Kaptan Amerika: Kahramanların Savaşı

Macera, Aksiyon, Bilim Kurgu

Açlık Oyunları: Alaycı Kuş Bölüm 2

Aksiyon, Macera, Bilim Kurgu

Açlık Oyunları: Alaycı Kuş Bölüm 1

Bilim Kurgu, Macera, Gerilim

Açlık Oyunları 2: Ateşi Yakalamak

Macera, Aksiyon, Bilim Kurgu

Açlık Oyunları

Bilim Kurgu, Macera, Aksiyon

Indiana Jones ve Kristal Kafatası Krallığı

Macera, Aksiyon

Indiana Jones: Son Macera

Macera, Aksiyon

İzlediği Diziler (12)

Sherlock

Suç, Dram, Gizem

The Walking Dead

Aksiyon, Dram, Bilim Kurgu

Doğaüstü

Dram, Gizem, Bilim Kurgu

Bilim Kurgu, Dram, Gizem

Terra Nova

Bilim Kurgu, Gizem, Aksiyon

Listeleri (3)

Takip Ettiğim Diziler

3 Yapım

Bruce Willis En İyi 5 Fim

5 Yapım

En İyi Yabancı Diziler

5 Yapım

Arkadaşları (3)

deepwatcher - Figuran

97 Arkadaş • 1 Liste

Larnacoeur - Fenomen

213 Arkadaş • 1 Liste

cinemaloverr - Artist

95 Arkadaş • 0 Liste

Son Yorumları

Şey

30 Haziran 2017 15:27

İnsanoğlunun bilinmeyene olan ilgisinin ve aynı zamanda korkusunun sinema endüstrisine sirayet etmiş halinin çok güzel örneklerinden birisidir The Thing. Koca evrende yalnız mıyız? Bizden başka yaşam formları var mı? Varsa nedir, nasıldır sorularına aranan cevaplar bağlamında geçmişten bugüne pek çok anlatım ve tasvir izledik. Kimisi iyi, kimisi kötüydü. 2017 itibari ile CGI teknolojisinde geldiğimiz nokta, 1982 yapımı bir filme burun kıvırmamıza neden olabilir. Fakat izlemeden karar vermek ve önyargılı davranmak bu filme yapılabilecek en büyük haksızlıklardan biri olur. Nihayetinde görsel efekt pek çok şey olsa da anlatılmak istenenin nasıl anlatıldığı da çok önemli. Bu filmde de John Carpenter sinemasının o yalın ama çarpıcı dili sizi ağır vuracak, yarattığı kaotik atmosfer uzun süre hafızalardan çıkmayacaktır. Geçelim filme..

(((SPOİLER))) Yönetmenimiz John Carpenter’ ın üslubundaki başarısını bir kenara not ettikten sonra senaryoyu ele almak lazım. Bir defa insanoğlu tarafından bilinmeyen ve sinemasal anlamda da bir o kadar merak edilen, üstü kaşınan bir janrdan bahsediyorsak eğer, kafadan konuyu yemeye hazırız demektir. Önemli olan bu madeni ele yüze bulaştırmadan işlemek. Film boyunca “Hadi len oradan” dediğimiz bir nokta olmuyor. Tüm sadeliği ile izlediğimiz olay örgüsünde mantığı zorlayan herhangi bir unsur yok. Uzaylı DNA’ sının en ufak bir temas ile yaşayan herhangi bir organizmaya sıçrayıp, onun genetiğini taklit etmesi; bu suretle konağı deforme edip üreyebilmesi fikrine bile tamamız. Olamaz diye bir şey var mı? Yok. Olabilir mi? Hayatta kaç uzaylı gördük? Olabilir tabi.

(((SPOİLER DEVAM))) Filmin başarıya kavuşmasındaki bir diğer unsur da başlı başına o “şey”. İzlerken ömür boyu akıllardan silinmeyecek bir yaratık yapalım demişler ve gerçekten başarmışlar. Şu zamana kadar izlediğim en tuhaf ve mide bulandırıcı uzaylı tasviriydi. Filmin başında helikopterdeki deliden kaçmaya çalışan o zavallı köpeğin dönüşümünü tamamladıktan sonraki hali görülmeye değerdi. Çiçek gibi açan o kafanın içinden çıkan bir başka kafa, göğsünden ve sırtından fırlayan solucanımsı kamçılar vs. Ayrıca yine uzaylı organizmanın, içine yerleştiği insanın göbeğinden fırlayan dişleri.. Kaçmaya çalışan kopmuş kafanın ağzından gözünden çıkan örümcek bacaklar falan fenaydı.. İnsan anatomisine ve yaratığı “nasıl yapalım” konusuna çalışılmış. Emek verilmiş..

Antarktika’ daki Amerikan kampında bulunan bu makûs talihli topluluğun hiç biri bir kahraman değil. Oraya araştırma yapmaya gelmiş bilim insanları ve gündelik hayatın devam etmesini sağlayan işçiler. Olaylar patlak verdiğinden hiç biri bir “Rambo” ya dönüşmüyor. Bu da esasında karakterleri içselleştirmemize yardımcı oluyor. Birbirinden şüphe eden, güvenmeyen ve zayıflıklarına yenik düşen bu insanlar, yaratılmak isten kaotik ortama hizmet ediyor ayrıca. İçlerinde en lider kişilikli adam olan MacReady (Kurt Russell) bile bir yerde lav silahını ateşleyemiyor. Onun yaşadığı bu acziyet esnasında yaratık iplerinden kurtulmak üzereyken bağlı kalan diğer personel çığlık çığlığa debeleniyor. O sahnede büzüğüme kadar gerildiğimi hatırlıyorum.

Oyunculuklar üzerine söylenecek çok fazla bir şey yok. Genel anlamda sırıtan yoktu. Kurt Russell efsanesinin yeni yeni doğmaya başladığı zamanlardır. Oyuncular arasında hiçbir kadının yer almaması da ilginç bir dipnottu. Başta da dediğimiz gibi bu film, yönetmenin yumruğunu masaya vurduğu bir filmdir. Buram buram tarz kokar. Efsaneler arasına yerleştirebileceğim bir film değildi ama özellikle yaratığın çıktığı sahneleri unutamayacağım. Film için puanım 7.8 Herkese iyi seyirler..

Yoruma Git

Suicide Squad: Gerçek Kötüler

12 Nisan 2017 00:44

DC Sinematik Evreni.. Pek çok kişi kabul etmese de Man Of Steel’ i bu zincirin ilk halkası olarak görüyorum. Henry Cavill ile Superman’ in orijin hikâyesine odaklanmıştık. Kendisi gibi Kripton’ lu düşmanlarını alt ederek dünyayı kurtaran Superman’ in etrafı biraz kırıp dökmesine içerleyen ihtiyar, hantal ve huysuz Batman sayesinde Batman v Superman Dawn of Justice gelmiş ve biz de beyin yakan bir film izlemiştik. 2008’ de başlayan Marvel Sinematik Evrenine yetişme psikolojisi ters tepmiş, aksine DC fan boyların psikolojisi bozulmuştu. Acaba bu durum değişebilir miydi? Yeni bir başlangıç tüm hataları affettirebilir miydi? Suicide Squad yaralara merhem olabilir miydi?
Aslına bakacak olursanız DC’ nin elinde bulundurduğu süper kahraman kadrosu bi hayli zengin. Baştan sona doğru bir şekilde kurgulanmış bir sinematik evren ve yine baştan sonra doğru bir şekilde kurgulanmış, senaryolaştırılmış ve yönetilmiş solo filmlerle birlikte Marvel’ ı toz duman içinde bırakabilirdi. Yapılması gereken iyi bir planlama ve kararlılıktı. Marvel’ ın gerisinde kalma psikolojisi ve can havli ile yetişme aceleciliği olmasa şu ana kadar eli yüzü düzgün pek çok film izlemiştik. Man of Steel iyi bir başlangıçtı. Milyon defa izlediğimiz Batman orijin hikâyesine gerek yok deyip ayrı bir solo film kotarılmamasına da ok. Fakat o BvS’ ye ne gerek vardı? Hadi yaptın, bari eli yüzü düzgün olsaydı. Tek tek sahnelerin iyi olmasını bir kenara bırakırsak filmin bütünündeki rezalet neydi? Hele o “Martha” zevzekliği aklıma geldikçe tüylerim diken diken oluyor. BvS yerine Wonder Woman, Aqua Man, Flash ve Cyborg’ ün orijin hikâyelerine odaklansak, bu filmleri bir şekilde birbirine bağlasak, aralarda Batman’ i görsek fena mı olurdu? Ben dâhil pek çok sinema ve çizgi roman severi fena yükselirdik. Şimdi bir de Guardians of the Galaksi özentisi Suicide Squad çıktı. Bakalım nasıl olmuş.
(((SPOİLER))) Bir defa Amanda Waller öncülüğünde oluşturulan Suicide Squad’ ın kuruluş felsefesinde bir yamukluk var. Diyor ki zat-ı muhterem “Superman’ da şansımız yaver gitti, olası kötücül başka bir Superman’ i kim durduracak?” Batman durduracak abi.. BvS’ de Batman durdurmadı mı? (gerçi o konu da çok inandırıcı değildi ya). Yani filmi izleyip bitirdiğinizde gerçekten bunlar mı durduracak Superman’ i diye kendi kendine soruyor insan. Benim takıldığım en önemli sorunlardan biri de senaryo meselesi. Abi senaryo olmamış. Filmin ilk yarısında bir şekilde karakterler tanıtılmış, iyi güzel de Suicide Squad’ a verilen görev başladığı andan bittiği noktaya kadar “abi ne oldu şimdi” sorusu kaldı aklımda. Enchantress’ in yarattığı kargaşanın üstüne salınan kahramanlarımız için görev bir anda alakasız bir binanın tepesi oluyor. Oraya varıldığında Amanda teyzemiz çıkıyor ve hadi siz gidin şimdi deniyor. Ardından Amanda’ nın helikopteri vurulunca görev birden onu kurtarmaya dönüyor. Hadi onu kurtaralım, arada Enchantress’ i de ortadan kaldırırız bariye dönüyor. Ayrıca kahramanlarımız göreve çıktıktan sonra Harley Quinn’ e dair flash backler konunun bütünlüğünü bozar cinstendi. Bu mevzuları çok daha önceden, filmin başında halletmeleri gerekiyordu. Filmde beyin yakan noktalardan biri de “ gerçek kötüler” diye takdim edilen karakterlerin sabahtan akşama birbirlerine duygusal anlamda bağlanmalarıydı. Ya bunlar bencil, egoist, kimisi psikopat, açgözlü hırsız ve katiller. Hatta birisi insan bile değil (Killer Croc) Nerdeyse birbirleri için kendilerini feda edecekler. Barlarda beraber takılıp, dertleşmeler falan olmamış..
İyi olan hiç mi bişey yoktu? Tabi ki de. Karakterlerden Deadshot ve orijin hikâyesi çok iyiydi. Batman’ in gözüktüğü sahnede epey bi yükselmiştim. Will Smith’ e Deadshot olmak çok yakışmış. Hatta Enchantress’ in yaratık ordusuyla giriştiği silahlı mücadelede karakter zirve yapmıştı. Kötüler içindeki en düzgün profilli adamdı. Harley Quinn ise bence efsaneydi. Bir defa karakteri canlandıran Margot Robbie inanılmaz seksiydi. Oynaması zor bir karakterin altından da gayet başarılı bir şekilde kalkmayı başarmıştı. Zaten bana kalırsa Deadshot’ la beraber filmi sürükleyen iki lokomotifti. El Diablo karakteri de başarılıydı. Özellikle etkisini filmin sonlarına doğru göstermeye başladı. Haricindeki karakterler gereksizdi bence. Kaptan Bumerang çok zevzekti. Jai Courtney’ in rol seçiminde biraz daha özenli davranması gerekiyor. Kendisine yakıştıramadım. Katana karakteri “gerçek kötüler” de olmasa da bir şekilde Suicide Squad’ da yer alıyor. Güya amacı Rick Flag’ in arkasını kollamak ama bi hayli gereksiz olmuş. Boşa kalabalık. Killer Croc, güçlü ama tam bir embesildi. En saçma karakter de “halat adam” dı. Zaten onu da sırf “kaçarsanız kafanız karpuz gibi patlar” mesajını verebilmek için koymuşlar filme. Gereksizdi ve çabuk gitti zaten. Rick Flag karakteri de başlarda iyiydi ama sonra koyuverdi kendisini. Filmin kötüsü olan Enchantress’ i ben beğendim. Büyü tasarımları çok iyiydi. Sadece dünyayı yok etme motivasyonu biraz zayıftı. Neymiş, bir aralar insanlar için tanrıymış bunlar da sonradan kendilerini unutup makinelere tapmaya başlamışlar falan.
Joker’ e ayrı bir parantez açmak lazım. Bu konuda insanlar ikiye ayrılmış durumda. Jared Leto’ nun Joker’ ni ben beğenmedim. Jared Leto her ne kadar iyi bir oyuncu olsa da nihayetinde kendisine verileni oynayacak mecbur. Kendisine verilen Joker de tatmin edici değil bence maalesef. Elinde makineli tüfeği, cafcaflı smokini, janjanlı arabası ve aşırı psikopat mafya babası halleri bana itici geldi. Heath Ledger’ in filozof Joker’ inin yanında çok yavan kalmış ve onun kadar da korkutucu değil. Joker’ in bu filmde Suicide Squad’ ın içine konmaması isabetli olmuş. Çünkü o çok başka bir boyutta kötü ve psikopat.
Marvel’ in renkli ve şakacı evrenine karşı daha ciddi ve daha karanlık olma iddiasında bulunan DC’ nin bu filmle birlikte perhizi bozduğunu görüyoruz. Özellikle Kaptan Bumerang özelinde sulandırılan espriler baya bi bayıktı. DC’ nin bunu derhal terk etmesi lazım, zira kimliğine ters. Bırakın o işi Marvel yapmaya devam etsin. Kullanılan o parlak allı morlu ışıklar, filmin geneline hâkim olan gotik ve kirli havayı dağıtamamış ki bence iyi de olmuş. CGI herzamanki gibi çok iyiydi. Gözü tırmalayan bir abartı yoktu bence. Makyaj ve kostüm 10 numara 5 yıldızdı.
İşi özetleyecek olursak, pek çok günahına rağmen film için berbattı diyemem. Tüm mevzuu beklentiler ile alakalı. Birkaç saat eğlenmek isteyene o eğlenceyi veriyor. DC’ nin çok daha iyisini yapabileceğine yürekten inananlar için bir hayal kırıklığı idi. Film için puanım 6.5 (düzgün yapılsa 8.5 de olabilirdi) Herkese iyi seyirler..

Yoruma Git

Doktor Strange

01 Nisan 2017 00:54

Marvel Sinematik Evreninin 3. Aşamasına Civil War ile müthiş bir giriş yapmıştık. Kahramanların birbirleri ile olan mücadelesi süredursun, bambaşka bir mecrada, çok tuhaf çok mistik olaylar filizlenmektedir. Tüm bu tuhaflıkların tam ortasında, rasyonel düşünce tarzı ve müthiş egosuyla Doktor Strange peyda oluverdi bir anda. Bir bakmışız ki MCU kimlik değiştirivermiş. Iron Man’ in öncülüğünü üstlendiği, Captain Amerika’ nın var oluş sebebi ve Ant Man ile sürdürüle gelen bilimsel alt yapı yerini büyü denilen mefhuma bırakmış. Bize kalan da zevk ile seyr-i âlem eyleyip, kendimizi büyünün büyüleyiciliğine bırakmak.
(((SPOİLER))) Filmin açılış sahnesindeki kafa kesme ritüeli, devamında bomba gibi gelişmelerin geleceğinin habercisiydi resmen. Ardından Ancient One ile tanıştık. Bu âlemin baş büyücüsü olduğunu öğrendiğimiz keltoş ablamızın inanılmaz büyücülük yetenekleri yüzünden ağzımızı yerlerden toplamak zorunda kaldık. Neydi o öyle binaların, yolların, caddelerin eğilip bükülmesi? Aslında bu sahneler bana fazlasıyla Inception filmini hatırlattı. Benzer manzaraları orada da izlemiştik ama bu sefer içerisinde bol bol dövüş de vardı. Derken Doctor Strange çıktı karşımıza. Benedict Cumberbatch’ ın tüm azameti bir yana tavırlarındaki ukalalık ve süper egosu bana bir başka şahsiyeti daha hatırlattı. Tabi ki Gregory House M.D. Basit vakaları sıkıcı bulmaları, huysuzluk ve uzlaşmazlıkları, dinsel ve paranormal dünyaya ait düşüncelerindeki inanılmaz paralellik hayret verici. Diziyi izleyenler bana hak verecektir.
Akıllara durgunluk veren bir trafik kazası, akıllara daha da bir durgunluk veren ve bambaşka boyutlara açılan kapıların anahtarı oldu diyebiliriz. Yetenekli bir cerrahın ellerini alın, geri neyi kalır ki? Doc. Strange’ in başına gelenler de tam olarak buydu. Tüm servetini dağıtmak pahasına girdiği sağlık arayışı, onu hayal kırıklığına uğratır. En nihayetinde yolu Katmandu’ ya düşen talihsiz doktorumuz için Ancient One ile tanışmak bir dönüm noktası olur. Bu saatten sonra sadece tedavisini üstlendiği insanların değil, tüm insanlığın hayatından sorumlu olan bir şahsiyet haline gelecektir.
Filme dair eleştirilerin iki odak noktası var. Birincisi, daha dün sümüğünü çeken Strange’ nin çok kısa bir sürede master seviyesine ulaşıp başta Kaecilius’ u, daha da önemlisi karanlık boyutun efendisi Dormammu’ yu alt etmesi. Bir orijin hikâyesi için fazla aceleye getirildiği ve o sürecin çok hızlı anlatıldığı yönündeki şikâyetleri anlayabiliyorum. Yalnız şunu da unutmayalım, Strange inanılmaz zeki biri ve ayrıca çok da çalışkan. Hali hazırda Sanskritçeyi biliyor ve koca koca kitapları okumuyor adeta çerez gibi yiyor. Hatta yakın arkadaşlık kurduğu Master Mordo bile onun büyü yapmak için doğduğunu söylüyor. Şimdi, fotografik hafızaya sahip böyle bir adamın kısa sürede kendini geliştirmesi kadar daha doğal ne olabilir? Ama yine de bunun anlatımı üzerine bir yarım saat daha konsa fena olmazdı. İki saatlik film, iki buçuk saat olurdu en fazla, o da bize koymazdı. İkinci bir eleştiri ise Strange’ in Doc. Palmer ile olan sahneleri. Katmandu’ ya kadar olan sahneler için bir şey diyemeyiz fakat sonrası biraz arızalı. Strange’ in yaralanması sonrası elini kolunu sallaya sallaya eski hastanesine dönmesi, Palmer’ ın onu tedavi etmesi ve bu arada Strange’ in astral seyahate çıkıp bedenini terk etmesi gibi mevzular zorlama olmuş. Yahu ameliyat olup bitiyor, arada astral kavgalar dönüyor falan, temizlik odasındaki boyutsal kapıyı kimse fark etmiyor. Ya da hastanede kimse Palmer’ ın nerede ne yaptığını merak etmiyor. Eski bir çalışan olan Strange’ i kimse görmüyor mu yaf? Ancient One’ ın aynı hastaneye gelip ameliyat olması ise iyice boka tüy dikiyor. Bu keltoş kadın kimdir, necidir soran yok? Kabul etmek gerekir ki bu noktada film az biraz batırmış.
Mantığı ufaktan gıdıklayan birkaç mevzunun ötesinde filmin sunduğu en büyük güzellik tabii ki görsel efektler. İnanılmaz ötesi inanılmaz. Büyü mefhumunun tasviri anca bu kadar güzel olur. Esasında bunu sağlayan CGI da gümüz büyülerinden sayılmaz mı? Filmin görselliğini başköşeye koyduktan sonra gelelim senaryoya. Az önce bahsettiğimiz garabetleri saymazsak, özellikle Dormammu’ nun alt edilmesindeki incelik çok iyiydi. Mekânları bükebilmesinin yanında Agamotto’ nun gözünü kullanarak zamanı da bükebilen Strange’ in, zamanın var olmadığı karanlık boyutta Dormammu’ yu zamansal bir paradoksa sokarak alt etmesi, üstün bir aklın ürünü. Çok iyi düşünülmüş. Dünyayı karanlık güçlerden koruyan tapınakların (Londra - New York ve Hong Kong) da bükücüler tarafından korunması teması “ne iş la bu adamların olayı” sorusunun da cevabı oluyor. Oluşturulan bu fantastik evrenin temellerini kendi içinde bir mantığa oturtuyor. Ayrıca mistik karanlığa karşı halay başı çeken Ancient One’ ın esasında gücünü de karanlık boyuttan çekmesi de filmin yegâne twistiydi.
Filmin, Sinematik Evren içindeki yeri de bir hayli önemliydi. Bir defa Agamotto’ nun gözünün esasında bir Sonsuzluk taşı olduğunu gördük. Bu da Doctor Strange’ i direkt olarak Infinity War’ a bağlıyor. O Filmde de önemli bir yeri olacaktır. Bir yerde de Avengers’ ın Dünyayı fiziksel tehlikelere karşı koruduğundan bahsedilerek, ufak da olsa bir atıfta bulunmadan geçilmiyor. After Credit bölümünde Thor ile olan sevimli muhabbetin de Strange’ i Thor Ragnarok filmine bağlıyor.
Benedict Cumberbatch’ in oyunculuğuna diyecek laf yok. MCU’ ya kendini kanıtlayıp da gelen ender oyunculardan. Tilda Swinton’ ın oyunculuğu da iyiydi ama bir Matrix serisindeki Morpheus’ un ağırlığı yoktu. Lawrence Fishburne’ un unutulmaz performansında elbet Wachowski biraderlerin katkısı büyüktür. Belki Tilda’ nın böyle bir şansı olmadığı için Ancient One unutulmaz bir karakter olamayacak. Matrix’ ten örnekleme yaptım, çünkü Morpheus – Neo ilişkisinin nerdeyse paraleli Ancient One – Doc. Strange ilişkisinde de vardı. Rachel McAdams’ ın da çok iyi bir oyuncu olduğu yadsınamaz. True Detective, Spotlight ve The Notebook filmlerindeki unutulmaz performansları hala akıllarda ama bu film onun filmi değildi.
İyisiyle kötüsüyle bir Marvel filmi daha izledik. Ben çok büyük keyif aldım. Nitekim MCU, başlı başına heyecan verici bir proje. Bu büyük projenin her bir halkası da önemlidir benim için. Film için puanım 7.7 Herkese iyi seyirler..

Yoruma Git

Tüm Yorumları Gör

teccosh0909

Favorileri

İzlediği Filmler (272)

İzlediği Diziler (12)

İzleme Listesi (0)