Risin

Profesyonel

Remember remember the fifth of November!

Arkadaş

Liste

420

Yorum

113.738

Puan

Favorileri

Ben Dört Numara

Aksiyon, Gerilim, Bilim Kurgu

Kimliksiz

Aksiyon, Gizem, Gerilim

İzlediği Filmler (2)

Arkadaşları (29)

Ayfurby (tay) - Jön

709 Arkadaş • 2 Liste

asimox - Artist

297 Arkadaş • 0 Liste

haticey98 - Dublör

45 Arkadaş • 0 Liste

dogukcelik - Profesyonel

215 Arkadaş • 0 Liste

Jonturk35 - Dublör

127 Arkadaş • 0 Liste

Son Yorumları

9,90 YTL

13 Aralık 2011 12:25

Kişilerin ekonomik olarak sömürüsünün en önemli dinamiği hiç kuşkusuz reklamdır. Bir yalanı; belki bir olmayanı sanki doğruymuşçasına ya da varmışçasına pazarlayan şey reklamdır. Bilirsiniz iktisat ve ya ekonomi derslerinde çok söylenen bir cümle vardır: “İnsan ihtiyaçları sınırsızdır” diye. Kapitalist ekonomik sömürünün beyin yıkama cümlelerinden biri olduğu kuşku götürmez bu cümlenin öncelikle bu işi yapmak isteyenlerin okuduğu bir bölümde ifşa edilmiş olması, bu beyin yıkamanın en önemli noktasıdır. Oysaki durum bundan biraz daha farklı olabilir. İnsanın ihtiyaçları vardır elbet, peki olmayan ihtiyaçların sanki varmışçasına hissedilmesinin açıklaması nerededir? Bu önemli bir sorudur, çünkü kapitalizmin ana damarı bu histedir.

Örneğin 100-150 YTL arasında bir Polaroid bir güneş gözlüğü alınabiliyorken neden üzerinde DG ya da Vitton yazan bir gözlüğe 500-600 hatta 1000 ytl verilebilmektedir? İhtiyaç dediğimiz güneş gözlüğü hangi noktadan sonra ihtiyacın dışında bir markalı fiyat saçmalığına dönüşür? Bu gibi soruların sorulabilmesi önemlidir; çünkü sistem bize bunun aksini söylemeye çalışmaktadır. Kalite gibi, niceliksel ve de niteliksel olarak hesaplanabilecek olan bir nesne hangi noktadan sonra paraya, markaya ve dilimize doladığımız halde ne olduğu bir türlü anlamak için çaba sarf etmediğimiz “Kaliteli” olana endekslenir ve de biz bunu yutarız?
Filmin bu gibi sorulara cevap verme gibi bir amacı yok elbet; daha çok içerden bir kişinin kendi parasını kazandığı sisteme bir eleştirisi görünümdedir film. Ancak sorgulamayı seven bir izleyici bu filmin içersinde birçok cevap bulabilir, kanımca…

Jan Kounen
Filmin senaristi ve yönetmeninin aynı kişi olmasının önemini bir kere daha gösteriyor film. Bize anlatılmaya çalışılan karakterler ve olaylar yazılı metin ve de görsel imge uyumu sayesinde akılda soru bırakmıyor. Ancak bir çok noktada eksik kalıyor ki, bu da sinema dediğimiz şeyin bir sorunudur zaten. Süre bellidir; bu süre içerisinde tüm dünyayı anlatabilmenin ya da hiç değilse kendi konunuzla ilgili tüm cevapları verebilmenin bir mümkünatı yoktur. Çünkü ortak aklın birikimsel bir özelliği olarak, bakış açılarının tamamı aynı noktadan ve aynı anda asla görülemez. Her zaman bir başka nokta mutlaka vardır. Ayrıca film Frédéric Beigbeder’in yari otobiyografik romandan uyarlanmıştır; ki kendisi de bir reklamcıdır. Tüm bu cevapların yetmemesi durumuna rağmen filmin çatısındaki tamlığın-eksiksizliğin nedeni bu şekilde açıklanabilir.

Yukarıdaki paragraftaki doğal sıkıntıyı bir kenara bırakırsak filmdeki Octave Parango karakteri bize işin sistem cephesini oldukça iyi bir şekilde anlatıyor. İnsanların paralarını sömürebilme taktiklerini ve de bir “pazar” olarak kişiliksizleştirilmiş insanların akıllarını çelebilme taktikleri olarak psikolojileri ile nasıl oynandığını da ifşa ediyor.
Bununla birlikte reklamcı denilen kişilerin de aslında insan olduğunu ve de nasıl korkunç şeyler yapabildiklerinin de altını özellikle çiziyor film. Öyle ki, filmin ana karakterine “Her şey geçici. Aşk, sanat, dünya. Sen, ben… Özellikle ben.” monologunu bir çok kere söyletiyor. Aynı zamanda Matthieu Kassovitz’ in muhteşem filmi “La Haine” da ana temayı oluşturan “50. kattan düşen adamın hikayesini” bu filmin açılışı yapıyor yönetmen. Çünkü Octave karakteri, filmin başında gerçekten de kendi düşüşünü anlatmaya başlıyor ve kata geldiğinde de “buraya kadar herşey yolunda” cümlesini manevi olarak tekrarlattırıyor, ta ki sona kadar. Buna ek olarak bir sahnede karşımıza çıkan “fil kafatası” ise bana Salvador Dali’yi hatırlatmadı değil (yaptığı işi sürrealist bir iş olarak tanımlamaktadır Octave ve aynı zamanda Dali’ de resimlerinin haricinde sürrealist reklam filmleriyle tanınmaktadır. Ayrıca Dali’nin en sevdiği koleksiyonu da fil kafatası koleksiyonudur.)

Filmin sonu gerçekten süpriz ve de alkışlanacak cinsten. Bu tür sivil insiyatiflere her zaman sempati ile bakmış ve de kişisel olarak desteklemiş bir insan olarak, Octave’ ın filmin sonundaki dönüşümü muhteşem. Bu dünüşümü çok iyi bir intikam ile de taçlandırıyor. Tüm sistemden; para, reklam, yalan, değerlerin yok oluşu gibi sistemi ayakta tutan tüm unsurlardan “kendi yöntemiyle” intikamını alıyor. Bir çok insan bunu ciddiye almayabilir ancak olayı bir de kişinin kendisinin gözünden izlerseniz, kullanabildiği tek silahın reklam olduğunu ve de onu nasıl alt üst edeceğini en iyi bilenin o olduğunu bilirseniz, yaptığı eylemi takdir edersiniz.

Thrash Metal’ in doğuşunu ve de yayılışını anlatan Get Thrashed adlı müthiş belgeselde Alman Thrash Metal’inin önemli gruplarından olan Sodom’un elemanlarından Tom Angelripper’ın samimiyetle söylediği “Biz hiç bir şeyi değiştiremedik belki, ama bağırdık, çağırdık, söyledik” cümlesi gibi Octave’ da kendi kulvarında elinden geleni ardına koymuyor.

Sonuç olarak, bu filmi izlemenizi öneririm; illa ki vizyon filmi izleme derdiniz yoksa hem iyi bir komedi, hem iyi bir taşlama, hem de iyi bir film olduğu için bu filmi izlemenizi öneririm. Umarım beğenirsiniz.

Yoruma Git

Hırsızlar Şehri

13 Aralık 2011 12:24

“Soygun” kavramı üzerine pek de kafa yormayan, çoğu banka soygunu filmi gibi belki de filmin en komplike ve keyifli kısmı olan, “soyguna hazırlık sürecini” dert etmeyen bir hikaye. Hırsızlarımız daha filmin başında bankaya ellerinde silahlarla dalıveriyorlar zaten… Bizler bu soygunlara hazırlık sürecinin nasıl olduğunu sonradan öğreniyoruz. Aslına bakarsanız bu durum filmin seyrinde bir aksamaya neden olmuyor, aksine filmi daha kolay izlenir ve keyifli yapıyor Bizler peşi sıra banka soyan adamların bu soygunlarının akıl dolu taraflarına sonradan vakıf oluyoruz.

ben affleck
Soygun ve kaçış sahnelerinin dizaynı “Heat” ve Ocean’s serisi filmlerinin çarpıcılığı ve kalitesinde olmasa da -Al Pacino ve De Niro’ lu bir filmle sadece benzerlikler açısından kıyaslanabilecek bir macera olduğunu söylemeliyim- , akılda kalıcı olabilmişler. Takılan soygun maskeleri ve araya serpiştirilmiş komik sahneler bunu sağlıyor sanırım. “Banka soyguncusu” felsefesi ve bunun yegane mekanı Charlestown meselesi ise film başlarken bize hissettirilen ciddiyette işlenmeyerek, aksiyona paralel akabilecek iyi bir drama şansı kanaatimce kaçırılıvermiş. Neden Charlestown? Neden banka soygunu? Başladığı derinliğe hiçbir şey katamadan ve hikayenin hiç de gerçekçi olmayan aşk hikayesi ile de bu eksikliği perçinleyen ciddi sorunlar içeriyor senaryo.

Ama bir aksiyonda sürekli adrenalini yüksek tutmak yeterlidir diyorsanız keyifle izleyeceksiniz.

Ben Affleck çetenin beyni “Doug” rolünde vasat bir oyun sergilerken, Jeremy Renner; çetenin ikinci adamı Jem rolünde ve MadMen serisinin medarı iftiharı Jon Hamm; FBI müfettişi Adam Frawley’ de başarılı bir oyunculuk sergilemiş…

Çok sonradan şifresini çözebildiğim ” mandalina ” göndermesi ve bir iki teknolojik eğlence dışında, gizem ve zeka dolu soygun filmleri kategorisinde iyi bir yere oturtamadığımız bir film oluvermiş “Hırsızlar Şehri”.

Yoruma Git

Tehlikeli Geri Sayım

13 Aralık 2011 12:24

Öncelikle şunu belirteyim ki, bu film bir bilim-kurgu film değildir. Filmin içerisinde zaman makinesi olması onu bir bilim-kurgu filmi yapmıyor çünkü. En popüler bilim-kurgu öğelerinden olan “Zaman Makinesi” öğesi filmin senaryosunda pek iğreti duruyor. Yani onun yerine aynı işi yapan, ne bileyim “Solucan Deliği Derin Dondurucusu” gibi bir şey konmuş olsaydı bile filmdeki hiçbir şey eksilmezdi sanırım. Bu anlamda çocukluğumun hemen tüm bilim-kurgu filmlerinde aklımı başımdan alan bir alet, bu filmde bir figüran bile olamamış. Açıkçası bu haksızlığa dayanamadım. Bu nedenle film için çok iyi şeyler söyleyemeyeceğim…

Ernie Barbarash
Cuba Gooding’in karşısındaki kötü karakter ise Amerikan Sineması’nın klasik kötü adamlarından Neal Mc Donough. Kaç filmde izledim hatırlamıyorum… Yani bir klişeler silsilesi ile karşı karşıyayız.
Film gerçek cinayet hikayeleri yazan bir gazeteci yazarın kendisinin de içine gireceği, girmek zorunda kalacağı bir olay gelişimi ile başlıyor. Yine klasik bir kod olarak boşanmak üzere olan, “işi ile evli” karakterin dağınık yaşamına bir kesitle giriyoruz.
Neden Amerikan Sineması’nda kötü olaylar hep bu kendini içkiye veren, işini ailesine tercih eden adamların başına geldiğini sorgulamadan edemiyorsunuz. Çok sıkıldım açıkçası bu durumdan. Mesela Mel Gibson’un, filmlerinin yarısında ya boşanmış ya da boşanmak üzere olduğunu görürsünüz… Diğer ünlü polisiye oyuncularından bahsetmiyorum bile…
Her neyse. Şimdi bu yazarın takıldığı bir başka kadın vardır; bölge savcılığında çalışmaktadır. İşte o kadınla bir gündüz vakti, adamın bu boşanma durumu üzerine kavga ederler ve barışmak için akşam bir şişe şarapla kadının evine gider yazarımız. Fakat içeri girince görür ki, kadın kendi odasında, yatağının üzerinde vahşice (ama gerçekten vahşice) öldürülmüştür. Katil o esnada evdedir ve bizim yazarla aralarında bir kavga çıkar, sonra yazar biraz dayak yer ve adam kaçar… Adam kaçarken günlüğünü düşürür… Yazar bir de bakar ki günlüğe, cinayetler bununla kalmayacaktır, devam edecektir…
Buraya kadar klişelerle gelen bu hikaye, sonrasında bir klişeyi daha ekler bünyesine, ne mi o? Tabii ki yazar olayı kendi çözmek ister; bir kaç arkadaşı hariç kimseye haber de vermez. Yani Cuba Gooding’i çıkar Mel Gibson’ı koy; onu da çıkar Denzel Washington’u koy… Hiçbir şey fark etmez, sanki daha önce izlemişsiniz hissiyatına kapılabilirsiniz ama…
Devam edelim… Olaylar öyle çapraşık bir hal alır ki, öldürülen onca kadının ortak noktası yetimhanedeki bir çocuktur… Sonrası mı? Zırvalıklar silsilesi! Zaman Makinesi burada devreye giriyor, ama ne giriş! Bu küçük çocuğumuz yazarımızla konuşurken astronot olmaktan, bilim adamı olmaktan filan bahsediyor… Daha fazla açıklayamacağım, çünkü filmin var olan tek esprisini de afişe etmek istemem ama filmdeki bir diyalog beni benden aldı, yazmadan edemeyeceğim: Kötü adamımız yaptığı zaman makinesini yazara gösterirken (gösterdiği şey bir eski tip zincirli yelek cebi saatidir) “Portatifini yaptım” diyor… Sanki yazar portatif olmayanını görmüş de zamanında beğenmemiş gibi, “portatifini yaptım” diyor. Efsaneler ötesi bir diyalog. Ayrıca zaman makinesinin tasarımında neden bir eski tip saat kullanılmış anlamak mümkün değil. 2032 yılında endüstriyel tasarım bayağı gerilemiş herhalde… Neyse…
İşte bu Zaman Makinesi öğesini filmin içine alarak öyle bir olay kurgusuna gidiliyor ki, dillere destan… Dolayısıyla böyle bir olay örgüsünü ancak bir zırvalıkla çözebilirlerdi, tam da öyle olmuş. Bir de finale klişelerin şahı “Amerikan Sineması’nda Ailenin Korunumu Kanunu” eklenince, tadından yenmez bir hal alıyor film. Olan, filmin başında kavga edilen yeni sevgiliye oluyor; sanki hiçbir şey yaşanmamış gibi… Aslında yönetmenin adını ilk okuduğumda farkına varmam gerekirdi; kendisi CUBE serisinin en kötüsü olan CUBE ZERO’nun da yönetmenidir. Bu bilgiyi, önyargı oluşturmasın diye filmi izledikten sonra yaptığım araştırmada buldum. Eğer önceden biliyor olsaydım, izlemek konusunda tereddüt edebilirdim açıkçası.
Senarist daha başka bir çözüm bulabilseydi iyi bir polisiye olabilecekken, film bir bilim-kurgu karikatürüne dönüşmüş. İçinde sinemaya dair hiçbir şey olmayan sıradan bir şey haline gelmiş.
Oyunculuk vasat. Diyaloglar sıradan. Görsel bir şölen filan gibi şeyler de yok. Aksiyon orta seviyede; dikkatli bir izleyici filmin ortasında kurguyu çözebilir… Peki , ne kaldı geriye? Kaybedilmiş 101 dakika; sinema, patlamış mısır ve Cola’ya ödediğiniz paranın sizde yarattığı yutkunma hissi…

Yoruma Git

Tüm Yorumları Gör

Risin

Favorileri

İzlediği Filmler (2)

İzlediği Diziler (0)

İzleme Listesi (0)