gokhankenar

Dublör

Arkadaş

Liste

Yorum

51.095

Puan

Favorileri

Animasyon, Komedi, Aile

Aşk Tesadüfleri Sever

Komedi, Dram, Romantik

Geçmişin Gölgesinde

Dram

127 Saat

Macera, Dram, Gerilim

Arkadaşları (39)

BicapsFilm - Profesyonel

1060 Arkadaş • 5 Liste

TheBlindBusker - Star

522 Arkadaş • 1 Liste

sametdonmez - Profesyonel

47 Arkadaş • 0 Liste

ayhan9393 - Dublör

31 Arkadaş • 0 Liste

Aroon - Profesyonel

466 Arkadaş • 0 Liste

Son Yorumları

Dövüş Kulübü

25 Aralık 2011 22:29

Modern yaşam ve popüler kültürün çaresiz haykırışının beyaz perdelere yansımız hali: “Dövüş Kulübü”. Sinema tarihinin gelmiş geçmiş en iyi filmlerinden biri olarak gösterilen, konusuyla ve filmde yer almış oyuncularla adından sıkça söz ettiren bir yapıttır.
Yönetmenliğini David Fincher'ın yaptığı 99 ABD yapımı olan filmin konusu Chuck Palanhiuk'un romanından yola çıkılarak yapılmıştır.
Film seyirciye var olan içeriğinden daha geniş kapsamda bilgiler sunuyor. İşlediği konu olan tüketici hayatının git gide kötüleştiği ve günümüzde hiçbir şeyi düşünmenden yaptığımız birçok davranışımızın bu hayatın içerisindeki çaresiz yakarışları ve bu kültürün ortasında kalmış bir insanın ikili kişiliğinden bahsediyor.
Filmde de olduğu gibi söze kendi hayatından başlamak gerek. Hayatın monotonluğundan sıkılmış, birçok kişi gibi gününün teknolojisine ve toplumunun modernliğine ayak uyduran bir kişi Tyler.. Bir süredir devam eden uyku problemleri ve arkasında aradığı çözümlerden sonra aradığı şeyin aslında kendisi olduğunu anlaması pek geç olmaz. Yaşadığı topluma öyle sıkı sıkıya bağlıdır ki hiçbir modernlikten kaçınmadan hayatına her şeyin en iyisini bağımlılık haline getirinceye kadar sokmaya devam eder. Peki neden bir gün bunları kaybedeceği aklına gelmez? İşte tam da burası. Bir hayat dersi çaresizliklerin, özgür olamamanın, kapana kısılmışlığın dersi. Tyler'ın da dediği gibi “Sahip oldukların sonunda sana sahip oluyorlar.” İzlediğin televizyon, kullandığın bilgisayar ve giydiğin kıyafetlere kadar her şey bazen kişiliğin bile..Her ne kadar kişi anlamasa da bağımlılı bir şekilde bilgisayar başında saatlerce vakit öldürdüğümüzü hatırlar gibiyim. Aynı şekilde televizyon karşısında da..Yani filmdeki bu noktada doğru bir yere değinilmiş. Şöyle ki insanlar kendilerini tüketici topluma o kadar kaptırıyorlar ki kullandıkları şeylerin yaptıkları davranışların sadece ben varım demelerinin önemli olduğunu düşünüp üretici yaşamı hiçe sayıyorlar. En basitinden doğaya saygı.. Bence doğaya saygımız hiç yok eğer olsaydı kullandığımız bir parfümü bile kullanmadan önce bir kez daha düşünürdük.
Tyler’ın bunların farkın da mı? Belki evet belki hayır fakat dibe vurunca.. Evet filmin benim açımdan verdiği diğer bir mesaj, insan elinde hiçbir şeyi olmayınca herhangi bir sorumluluğu da kalmaz ve özgürleşir. Kim ne derse desin iyi bir işe, lüks bir araca ve mükemmel bir eşe sahip olan bir kişi daima sorumludur fakat bunların hiç birisine sahip olmadığında o kişinin hayata karşı sorumluluğu da azalır. Daha doğrusu hayata dair yaşamaya değer bir şeyi kalmayınca yaptığı davranışlarda daha da özgür davranabilir. Filmin en ağır repliklerinden birinde bu çok açık: “Mülkümü yok ederek beni özgür kılan kişi kendimi bilmemi sağladı.”
Tüketici toplum, popüler kültür, özgürlük çabası, hapsedilmiş bir hayat ve kendinin nerede olduğunu göremediği bir arayış Tyler’ı şizofreni yapmaya zorlar cinsten. Bir çok kişinin cesaret gösteremeyerek yapamadığı daha doğrusu faaliyete geçiremediği hareketleri o yapmayı başarıyor ve toplumu bir şekilde etkilliyor.
“Figh Club” her ne kadar film olsa da aldığı psikolojik ve toplumsal sorunlarla, verdiği dersler ve repliklerle izlemeye ve konuşulmaya değer bir yapıt.
Filmin en güzel yerlerinden ve beni çok etkilemiş olan bir sahnesi:

Tyler başından yaralıdır ve Marla ile arasında geçen konuşma şöyledir:

Marla: Kim yaptı bunu?
Tyler: Aslında kendim yaptım.
Marla: Yani kendinimi vurdun?
Tyler: Evet ama her şey yolunda, Marla bak. Gerçekten düzeldim inana bana, her şey yoluna girecek. “ Beni hayatımın çok tuhaf bir dönemimde tanıdın.”

Yoruma Git

Baba 2

19 Nisan 2011 14:35

Don Vito Carleone’nin gençlik yıllarını ve “Baba” olurken ne gibi zorluklardan geçtiğini anlatan serinin en güzel yapımlarından biri. Film deki konu ilk filmde olduğu gibi güzel, genel olarak Al Pacino’nun ve Robert De Niro’nun muhteşem oyuncuklarıyla ve hafızalara kazınmış repliklerle geçen filmin, süresi çok uzun olmasına karşın oyunculara bakakalmakla zamanın nasıl geçtiğini anlamadığım filmlerden birisidir. İzlenilmesi gereken yapımlardan biri haline gelmiş bu film ve klasikler arasına girmiş olan bu seri, yıllara meydan okuyan kalitesiyle gün geçtikçe değeri artan ve arşivlerin en başında yerini almasını gerektiğini düşündüğüm yegâne serilerden biri olmuştur.

Yoruma Git

Avatar

03 Nisan 2011 00:00

Teşekkurler Ahmet ;)

Yoruma Git

Tüm Yorumları Gör

gokhankenar

Favorileri

İzlediği Filmler (0)

İzlediği Diziler (0)

İzleme Listesi (0)