deathorgloryy

Figuran

Arkadaş

Liste

Yorum

15.011

Puan

Favorileri

İzlediği Filmler (423)

Macera, Animasyon, Komedi

Arkadaşları (2)

melih_karaaslan_9 - Amatör

19 Arkadaş • 0 Liste

TURANK - Profesyonel

183 Arkadaş • 1 Liste

Son Yorumları

Kopma

22 Temmuz 2014 10:07

Detachment

American History X gibi oldukça başarılı bir filmin yönetmenliğini yapmış olan Tony Kaye, bu sefer Detachment filmi için yönetmen koltuğuna oturuyor. Film Amerika Birleşik Devletleri’ndeki eğitim sistemini, geniş bir çerçeveden eleştirerek, biz izleyicilere farklı pencerelerden, farklı hayatlara bakmamızı sağlıyor. Empati kültürünü içinde bolca barındıran Detachment, yönetmenin başarısıyla birlikte, derin pskolojik çözümlemelerle de bizi içine çekiyor. Birçok konuyu ele alan film çocuk istismarı, tecavüz, intihar ve kadınları cinsel obje olarak gören toplum yapısını ve bunun gibi önemli sosyal problemlerin üzerine eğiliyor.

Yaşadığımız dünyanın günden güne değiştiğini ve kaybolmakta olduğunu görüyoruz. Bu değişimin öneminin oldukça fazla olmasının sebebi, değiştikçe kaybolan ve kayboldukça değiştiremediğimiz değerlerimiz, yaşamışlığımız, anılarımız ve alışkanlıklarımız. Her tarafımızda hissettiğimiz bu asimile, bütün benliğimizi kaplamış durumda. Herkesin sorunları var ve bu sorunları gece gündüz yanımızda taşıyoruz. Bu sorunların etrafımızdaki insanlara verdiği zararı göremeyecek kadar büyük bir sorunu göremiyoruz. Detachment( Kopuş ) bu asimile ortamında ki çarpık ilişkileri, eğitim sisteminin olumsuz durumunu, cinsiyet ayrımcılığını ve günümüzde kadına verilen değeri güzel bir şekilde işliyor. Aynı zamanda düşüncelerini düzgün yönetmek için dış yönlendiricilerin oyununa gelmemeyi ve bunun için okumanın öneminin oldukça büyük olduğundan bahsediyor.

Başrolde oynayan Audrey Brody bir devlet okuluna geçici öğretmenlik yapmak için gitmiş bir eğitimci olan Henry Barthes’i rollüyor. İçine kapanık yapısı, hoşgörüsü ve anlayışlı davranışlarıyla çevresini ve bizi derinden etkileyen Henry kendi iç çatışmalarıyla da baş etmeli. Audrey filmde o kadar güzel bir performans gösteriyor ki diğer çevreler tarafından, Piyanist filminden sonra ki oynadığı en iyi performansı olarak gösteriliyor. Filmin başından sonuna kadar Henry için önemli olan tek şey gereksiz kişilerin bulunduğu ortamdan gitmesini istemesidir. Henry’nin bu yönünü Konfüçyüs’ün ‘’Aydınlatılabilecek birini aydınlatmamak, onu harcamak demektir; aydınlatılamayacak birini aydınlatmaya çalışmak, boşuna nefes tüketmek demektir. Akıllı insan ne insanları, ne nefesini boşa harcamaz.’’sözü en güzel biçimde anlatmaktadır.

Eğitim hava gibidir her yerdedir. Bilginin sonsuzluğu onunda sonsuzluğunu sağlar. Bilgiye ancak havayı istediğimiz kadar istersek ulaşırız. Eğitim ilk olarak ailede başlar. Sonra çevre ve okul aşamaları gelir. Hayatın zorlukları içinde, aldığımız eğitim de düzgün bir seviyede olmayabilir. Bu yüzden öğretmenlere bu noktada, ailesinden ve çevresinden yanlış eğitim almış insanları, topluma geri kazandırmak için gerçekten büyük görev düşüyor. Bunun için bu mesleği icra eden insanların, her meslekte olması gerektiği gibi bulundukları mesleği sevmeleri ve dünyaya, dünyadan aldıklarından daha fazlasını vermeleri gerekmektedir.

Günümüzde öğretmenliğin, her zaman basit bir meslek olarak görülmesi, düz bir mantıkla insanların kafasına yerleşmiş durumda. Çünkü onlara göre, gelecek için en değerli varlıklar olan çocukların gelişimini sağlayacak bu öğretmenler, onların yarattığı kaostan, bozuk psikolojiden, tenha kerhaneden çocuklarını kurtaracak ve onlara yamalanmış bir bisiklet tekerleği gibi geri verecektir. Şu bir geçek ki, o tekerlek düzgün bir şekilde ilerliyor gibi görünse bile, yamanın altındaki delik her zaman onla beraber yaşayacaktır. ‘’İnsanlara ebeveyn olmadan önce bazı şartlar aranmalı ve onlara bu konuda eğitim verilmeli. Bunu evde deneyerek öğrenmemeliler’’ sözü filmimizin içinde bu konuyu anlatan en güzel repliklerden birisidir.
Filmin bir çözüme ya da kesin yargıya ulaşmak gibi bir sorunu yok. Bu yaklaşım izleyiciyi çözümün ne olduğunu sorgulamaya itiyor ve buda filmin olumlu yönlerinden birisi. Aynı zamanda Henry’nin de düzeni değiştirme gibi bir niyeti yoktur. Böyle bir talebi dile getirmemiştir. Diğer öğretmenlerde elinden gelen çabayı göstermektedirler. Ama sorun artık ‘’sorunlu öğrenciler’’ değildir. Onları bu kadar sorunlu hale getiren toplumsal çözülme ve çökmedir.

Filmde Adger Alen Poe ve Albert Camus’a olan saygı duruşları, filmin başlangıç ve bitiş bölümlerini oluşturuyor. Filmdeki başarılı sıçramalı kurguyla beraber, öğretmen – öğrenci ilişkisini pastel renkleri öne çıkaran çarpıcı görselliği eşliğinde işlenmiştir. Zaman zaman, öğretmenin kendini anlatması, zaman zaman da geçmişe dair flashbackler ile film, daha da girift bir hal alıyor. Filmde bol sayıda yakın plan çekimler mevcut ve aynı zamanda zoom-in’ler ve zoom-out’lar da oldukça kullanılmakta. The Newton Brothers’a ait olan müziklerin başarısı filmin etkileyiciliğini daha da üst bir seviyeye çıkarıyor. Bu etkileyiciliğiyle, baştan sona bizi kendine çeken bu muhteşem film, festivallerden 8 ödülle dönmüştür. Ayrıca 31. İstanbul Film Festivalinde gösterime sunulmuştur.

Audrey Brody’nin film hakkındaki düşünceleri: ‘’İnsanların, dünyada var olan bu korkunç ve dehşetli gerçekliğe dikkatini çekmek için korkunç ve acımasız bir resim çizmeniz gerekiyor. Bu korkusuz bir film değil. Oldukça üzücü bir yapısı var; fakat bütün bunun yanında bir umut ışığı unsurunu da içerisinde barındırıyor. Filmde insan ruhunun hayatta kalması ve bu şekilde zafer elde etmesi gerçekleri var. Gençlerin, gerçekten iyi bir eğitim sistemine ihtiyaçları var. Çok daha erken yaşta cesaretlendirilmeleri çok daha derin seviyede olmalı. Onlar kapatılmamalı ve oldukları gibi bireyler şeklinde yetişmelerine izin verilmeli.’’

Son yıllarda ülkemizde eğitim sistemiyle ilgili yapılmak istenen değişikliklerle ilgili tartışmaların sıcağında izlenmesinin gerekli olduğunu düşünüyorum. Hayatımızda yeri geldiği zaman öğrenci yeri geldiği zaman öğretmen olan bizler ‘Detachment’ı izlemeliyiz, izlettirmeliyiz. (Puan : 9/10)

ÖSG

Yoruma Git

Tuncel Kurtiz

27 Eylül 2013 12:33

Ölümün olduğu bu dünyada hiçbir şey çokta ciddi değildir aslında - Franz Kafka
Nur içinde yat üstad...

Yoruma Git

Paramparça Aşklar Köpekler

25 Eylül 2013 15:57

****
Paramparça olan, aşkın köpekliği midir(?) Yoksa paramparça köpeklerin aşkı mıdır? Hayatların, geçmiş ve geleceğin sentezinde, umutların, beklentilerin, cesaretin, çaresizliğin, hataların, pişmanlıkların aşkı ve köpeğidir bu film. Öyle bir filmdir ki bu film, değişik hayatlara, kendi çerçevelerinde büyüteç tutarak, bu hayatların birbirinden bu kadar uzak olmasına rağmen bir o kadar da yakın olduğunu, empati ile harmanlayarak sunuyor bize.
Yönetmen koltuğunda, dram konulu filmlerin ustalarından, Meksikalı yönetmen Alejandro González Iñárritu oturuyor. Amores Perros aynı zamanda yönetmenin ilk uzun metraj filmi. Amores Perros’tan sonra 21 Grams (2003), Babel (2006) ve Biutiful (2010) gibi özgün ve sanatsal filmlere imza atmış olan yönetmenin, Meksika sinemasına katkısı büyük.
Meksika’nın çeşitli sosyal statülerine sahip üç insanın kesişen hayatlarını izliyoruz. Yönetmen İnnaritu dramın gerçek yüzünü, insan hayatını ele alarak sunuyor. Çok uzağa bakmamamızı, aksine, kendimizi sorgulamamızı istemiş olmalı. Bu yüzden El Chivo, Octavio, Valeria, Daniel, Susana ve Ramiro’nun gelişen olaylar çerçevesinde, kesişen yollarında, kendimizi sadece izleyici olarak görmemiz çok zor. Olay örgüsünün çok başarılı işlendiği, tek bir dakikasında bile filmden kopmadığımız, kopamadığımız bu filmde, tek bir unsurun çıkarılması bütün bu kesişen yolları apayrı bir kulvara çekebilirdi. İnsana özgü tutkuların vücut bulduğu bu filmde, Octavio’nun hırsının ve aşkının ona yaptırdıklarını kimi zaman haklı, kimi zaman düşmanca karşılıyoruz. El Chivo’nun gelecekte yapacaklarını merak edince, geçmişini bilmek istiyoruz. Fakat bu geçmiş tahmin ettiğimizden çok farklı çıkabilir. Susana’nın çaresizliğine üzülmeli miyiz(?), yoksa hatalarından ders çıkarmamasına sitem mi etmeliyiz? Peki ya Ramiro, o sıradan hayatının asil yoksulluğunda, ailesiyle beraber yaşayarak ölmektense, gerçek bir ölümü hak etmemiş midir? Valeria için “Ne oldum değil, ne olacağım” sözü tam isabet olmalı. Ahşap döşemelerin altına düşen köpeğinin, fareler tarafından ısırılıp yaralanmasının, kendi geçirdiği kazadan sonra, hem maddi hem manevi olarak aldığı yaralardan bir farkı var mıdır sizce? Daniel’in sadakatsizliğinde karısını ve bizi rahatsız edebilecek bir tutum sergilerken, evine gelen cevapsız aramaları, ileride bazı hatalarının farkına vardığında kendisinin yapacağını kaçımız tahmin edebilirdi? Yönetmenimiz, tüm bu olaylar çerçevesinde, dram türü filmlerin arasında en iyi filmlerin arasına girebilecek bir başyapıt ortaya çıkarıyor.
Filmin genelinde kullanılan omuz kamerası, izleyiciyi olayların içine çekerek, filmi daha realist bir çerçeveden izlememizi sağlıyor. Filmde dış ve iç çekimler eşit oranda kullanmıştır. Dış çekimlerde gün ışığının kullanılması gerçekçiliği arttıran bir etken olmuş. Gerçek mekanlar, apartman daireleri ve dış çekimlerde de sokaklar kullanılmıştır.
2001 yılında 53 ödül toplayarak ödül rekortmeni olan film ‘’En iyi film’’ dalında aday gösterildiği Akademi ödülünü kazanamadı. Bu dalda Akademi ödülünü Ang Lee’nin Kaplan ve Ejderhası kazandı. Yönetmenimiz gelecekte yapacağı başarılı filmlerin sinyallerini Amores Perros ile veriyor. Aşkların ve köpeklerin sonunun benzer olduğu bu film en güzel repliğiyle kendini açıklıyor: ‘’çünkü bizler aslında kaybettiklerimiziz.’’

Yoruma Git

Tüm Yorumları Gör

deathorgloryy

Favorileri

İzlediği Filmler (423)

İzlediği Diziler (0)

İzleme Listesi (0)