WhiteWay

Dublör

1981 doğumluyum. Sinema en büyük hobilerimden biridir. İstanbul'da yaşıyorum. Evliyim ve bir kızım var

Arkadaş

Liste

1191

Yorum

54.866

Puan

Favorileri

Soyut Dışavurumcu Bir Dostluğun Anatomisi Veyahut Yan Yana

Zootropolis: Hayvanlar Şehri

Animasyon, Macera, Aile

İzlediği Filmler (1010)

Soyut Dışavurumcu Bir Dostluğun Anatomisi Veyahut Yan Yana

Dram, Komedi

Ahtapottan Öğrendiklerim

Belgesel

Gelin Takımı

Komedi, Romantik

Kalan Hayatının İlk Günü

İzlediği Diziler (134)

Ne Yaptığını Biliyorum

İzleme Listesi (9)

Listeleri (3)

Takip Ettiğim Diziler

2 Yapım

Takip Ettiğim Filmler

2 Yapım

Netflix Dizileri

58 Yapım

Arkadaşları (11)

Aquuamarine - Fenomen

120 Arkadaş • 3 Liste

sinemalar_84231 - Amatör

2 Arkadaş • 1 Liste

Saul Goodmanx - Profesyonel

271 Arkadaş • 6 Liste

Mehmet Ali Sekin - Amatör

1 Arkadaş • 7 Liste

officerk - Amatör

138 Arkadaş • 1 Liste

Son Yorumları

APEX

13 Mayıs 2026 11:05

Apex bence son dönemde Netflix’in çıkardığı iyi gerilim filmlerinden biri bence. Charlize Theron’ın oynadığı karakterin yaşadığı suçluluk ve yalnızlık hissi filme bayağı işlemiş. Zaten film boyunca sadece bir avcıdan kaçmıyor gibi, kendi kafasının içinden de kaçmaya çalışıyor hissi verdi bana. Filmin en iyi yaptığı şey atmosfer olmuş. Avustralya doğası bayağı etkileyiciydi. Dağa tırmanma, uçsuz bucaksız orman, derin karanlık mağaralar, nehirde kano sahneleri falan gerçekten insanı geriyor. Bir süre sonra avcıdan çok doğanın kendisi korkutmaya başlıyor. Charlize Theron zaten bu tarz rolleri çok iyi taşıyor. Yorulduğunu, korktuğunu hissediyorsun. Taron Egerton’ın karakteri de başta normal biri gibi dururken zamanla rahatsız edici psikopat bir hâl almaya başlıyor. O tarafını da sevdim.

Ama film kusursuz değildi bence. Bazı olaylar tahmin edilebilir ilerliyor. Yan karakterlerin çoğu çok yüzeysel kalmış. Bir de film bazen psikolojik derinliğe girecek gibi yapıp tekrar klasik aksiyona dönüyor. Yine de sıkmadan izlettirdi kendini. Özellikle görsel atmosferi ve gerilim hissi filmi ayakta tutmuş. Film bittikten sonra da aklımda en çok hikâyeden çok o yalnızlık hissi kaldı diyebilirim. Minik bir spoiler vereyim, yakın zamanda yine Netflix’de Untamed dizisinden tanıdık gelecek Eric Bana filmin sadece ilk 10 dakikasında var.

Yoruma Git

Sürpriz Damatlar

12 Mayıs 2026 12:16

Tam çerezlik ama altı boş bir film değil bence. İlk başta klasik aile komedisi gibi başlıyor ama ilerledikçe insanların birbirlerine karşı olan gizli önyargıları bayağı komik şekilde ortaya çıkıyor. Herkes kendini modern ve hoşgörülü gösteriyor ama iş kendi ailesine gelince işler değişiyor. Film de tam bunu anlatıyor zaten. Özellikle baba karakteri çok iyi yazılmış. Adam kötü biri değil ama alıştığı düzen bozuldukça saçmalamaya başlıyor. Damatların hepsi de ayrı kafa zaten. Yahudi damat sürekli laf sokuyor, Arap damat daha sert ve hassas bir karakter, Çinli damat sessiz sakin ama içten içe herkese ayar oluyor, Afrikalı damat ise olayın tamamen koptuğu nokta oluyor. Komik taraf şu; herkes birbirini yargılıyor ama aslında hepsi aynı şeyi yapıyor. Bazı espriler klişe olsa da film akıyor. Çok kafa yormadan izleniyor ama arada “insanlar gerçekten tam olarak böyle” dedirten sahneleri de var. Özellikle aile sofralarındaki gerginlikler bayağı gerçek durmuş.

Yoruma Git

Büyü De Gel

11 Mayıs 2026 13:31

Bu filmi normal bir ergenlik komedisi gibi okumak yerine biraz daha farklı bir açıdan yorumlamak istiyorum. Çünkü bana göre film aslında güldürmekten çok, modern insanın yalnızlığı ve kuşaklar arasındaki kopuş üzerine bir şeyler anlatmaya çalışıyor. Film boyunca Percy’nin problemi sadece kadınlarla iletişim kuramaması değil; hayatın kendisiyle temas edememesi. Sürekli korunmuş, steril büyütülmüş, hata yapmasına izin verilmemiş bir karakter görüyoruz. Maddie ise tam tersine kusurlu, dağınık ve hayatın içinde. Belki başarısız, belki savrulmuş ama “gerçek” bir insan gibi davranıyor. Bu yüzden film bana biraz şunu düşündürdü. Bugünün gençleri bilgiye her zamankinden daha kolay ulaşıyor ama deneyime, spontane ilişkilere ve gerçek iletişime bir o kadar uzak büyüyor. Ailelerin aşırı korumacı tavrı da bu yalnızlığı bazen daha da derinleştiriyor. Çocukları hayata hazırlamak yerine hayatın kendisinden izole ediyoruz. Jennifer Lawrence’ın karakteri ile Percy arasındaki bağ da klasik romantik ilişki gibi ilerlemiyor zaten. Daha çok iki farklı dünyanın birbirine dokunma çabası gibi. Bir taraf dijital çağın içine kapanmış bireyi, diğer taraf ise hâlâ sokakta yaşamayı bilen eski dünyanın insanını temsil ediyor. Bu yüzden film bittiğinde aklımda kalan şey espriler değil, insanların birbirine yeniden nasıl temas edebileceği sorusu oldu.

Yoruma Git

Tüm Yorumları Gör