closer-eyes

Dublör

Sinemanın tutkulu takipçisiyim.Hayatımda keyif aldığım ve artık hayatımın bir parçası olarak hissettiğim bir tutku.Zararsız ve doyurucu bir bağımlılık.

Arkadaş

Liste

Yorum

37.494

Puan

Favorileri

Avatar

Aksiyon, Macera, Fantastik

Çizgili Pijamalı Çocuk

Dram, Savaş, Tarih

Joe Black

Fantastik, Dram, Romantik

Asteriks Olimpiyat Oyunları'nda

Fantastik, Macera, Komedi

Ölü Ozanlar Derneği

Dram

Melekler Şehri

Romantik, Dram, Fantastik

Vampirle Görüşme

Korku, Dram, Fantastik

Arkadaşları (3)

yakisikliaktor - Artist

145 Arkadaş • 0 Liste

Exotic - Artist

144 Arkadaş • 0 Liste

Kilgore - Efsane

188 Arkadaş • 0 Liste

Son Yorumları

Bakış Açısı

13 Ocak 2015 10:38

''Vantage Point''
’’Bakış Açısı’’ tam olarak bu Amerikan küstahlığından pas almaya çalışan tavrıyla, görünmeyenin karanlık sularına izleyici ile birlikte dalış yapıyor. Öyle ki nefesinizi ne kadar tuttuğunuzu yüzeye çıktığınızda ancak anlıyorsunuz.

Yer; İspanya , tarihi bir meydan, tarih değiştiren liderler; bakış açımızı ağır konuklarına rağmen sadece bir kaç mekanda dolaştıran ters köşe kameralar, hazırlık aşaması, ajanlar, koruma ordusu, kalabalığın arasına yerleştirilen küçük karakterler ve bütün doneleri etrafa saçan bir el ateş ardından gelen büyük bir patlama…

Dünya siyaset tarihinde belki yüzlerce suikast girişimi ve hatırı sayılır oranda amacına ulaşmış vaka vardır, eğer kimliğinizin sahibi siyaset ise, hedef olmak için hangi ideolojinin temsilcisi olduğunuz fark etmez. Etrafınız hali hazırda kurulmuş pusular ve çekilmek üzere olan tetiklerle çevrilidir. Bilen bilir ama ben değinmeden geçemeyeceğim. Bu ölümcül girişimden en çok nasibini almış dünya liderlerden biri de Fidel Castro dur, (ki yaklaşık 650 girişim olduğu bilinmektedir) ve vazgeçilmez bir hedef olarak hayatta kalmayı başaran ironik bir mucizedir.

Suikast, sinema evreninin en sevdiği malzemelerden biridir, ki söz konusu olan Amerikan başkanı olunca her zaman iş çığırından çıkar ve konu bir anda dünya gündemine oturur çünkü ipin ucu dönüp dolaşıp ille de dinlerin, dillerin çarpıştığı ve bir birine dolandığı karmaşık alanlara gider.

Bir suikast olduğuna göre , bir ihanet de olmalı, ancak kimin ya da kimlerin hain olduğuna karar vermek işte o bakılan açıya göre değişebilir . Her geri dönüşte karakterleri gerçek kimliklerine götürerek deşifre eden kurgu asıl bakış açısını alt metni ile topu izleyiciye atarak oluşturuyor. Yani, İzleyici kimin neden o kimse olduğunu anladığında çelişki ile baş başa kalıyor. Gördüğüne inanmamak gerekliliği ile gerçek olanın tarafında olup olmamak, izleyicinin vicdanına, kimliğine bir anlamda bakış açısına bırakılıyor.
İhanet, ideoloji, bağlılık, sorumluluk, zorunluluk, vicdan gibi zorlayıcı insani temellerin üzerine kendini inşa etmeye çalışan metnimiz, terör, medya ve dünya siyasetini bir büyüteç gibi kullanarak sıradan insanların üzerine doğrultuyor. Podyumda ki hedef model her ne kadar bir devlet başkanı olsa da , etrafa sızmış terörün amacına ulaşmak adına modelden fazlasını hedef alması ve her terör eylemi gibi kendi haklı sebeplerinin arkasına sığınması da cabası. Sadece bir liderin değil, masum bir kız çocuğunun, sıradan bir polis memurunun, ailesini özleyen Amerikalı bir turistin ve yüzlerce insanın da hayatının söz konusu olduğu ateş altında, herkesin bir parça yara aldığını medyanın üstün gücünü kullanarak göstermek, aslında izleyicinin vicdanını kazanmak adına atılan bir adiliyet hamlesi gibi görünüyor.

İsminin hakkını vermek için nefes almadan bütün sınırlarını zorlayan ve moduler tekniği ile daha ilk dakikalarında elinize pimi çekilmiş bir el bombası veren ‘’Bakış Açısı’ klasik Hollywood klişelerinden de nemalanmıyor değil. Defalarca aynı noktadan hikayeyi başlatıp sonunda her karakterin kendi finaline götüren kurgusu işin içinde iş var vaadini hiç elden bırakmıyor.

Son tahlilde İngiliz Yönetmen Pete Travis mesleğe ilerlemiş yaşında başlamış olsa da farklılık yaratmak için geç kalmış olmaya değer bir ürün ortaya çıkarmış. İlk sınavlarını kısa filmler ve TV serileri ile veren Travis, her yönetmen adayı gibi gönlünde yatan aslanı uyandırmadan edememiş ve sinema dünyasına orijinal adı ile ‘’Vantage Point’’ ı kazandırmıştır.

Yoruma Git

İhtiyar Delikanlı

13 Ocak 2015 10:35

İzlemeyenlere küçük bir uyarı;

‘Old Boy’ u izlemek için Uzak Doğu sinemasının takipçisi olmanız yeterli değildir, cesaret isteyen bu sarsıcı film sadece öyküsü ile değil, yarattığı klostrofobik evreniyle, geçici paranoyaya sebep olabilir.
Aklınızın alacağı darbeler, belki derin izler bırakacaktır, ama elinizden geliyorsa sadece bir kez yüreğinizi açın bu hikayeye belki o zaman korkunç bir intikamın vücut bulmaya çalıştığını değil, dayanılmaz bir acının parçaladığı insanlığı da görebilirisiniz.Oh Dea Su küçük kızının doğum gününde kaçırılarak, temel ihtiyaçları giderilmek suretiyle 15 yıl boyunca bir odaya hapsedilir. Tutsak kaldığı yıllar boyunca, esirliğinin nedenini bulmaya çalışırken bir taraftan da, hala dünya üzerinde bir yerde olduğunu anlayabileceği bir delik açmayı da başarır. O günün ertesinde uyandığı yer gökyüzünün altındadır ama bulutlar onun için hala kapkaradır. İçerideyken neler olduğuna dair kendisine verilen bilgiler arasında eşinin öldürülüp, suçun üzerine kaldığı ve kızının kayıp olduğu gibi ölümcül gerçeklerde vardır. Hem zanlı, hem de kurban durumuna düşürülen Oh Dea Su hala delirmemiş olmanın sarhoşluğu ile düşmanını aramaya çalışırken Mido adında bir kadınla yolu kesişir. Mido, Oh dea Su nun yaşadıklarından o kadar etkilenir ki, ona yardım etmeye karar verir.

Oh Dea Su'un peşinden gitmesi gereken o kadar çok bilinmez vardır ki, gizemli düşmanı Evegreen’e rastladığında bile(ki filmimizde rastlantısal hiç bir şey yoktur) düştüğü cehennemi kendine tarif edemez. Wook, Oh Dea Su yu hipnotize ettirerek gerçek ile kabusun arafında sürüklerken yüzeyin altından ve üzerinden sorduğu sorularla izleyiciyi de taşın gediğine götürmek için boş bırakmıyor. Düşmanı ile yüzleştiğinde ne ile karşı karşıya olduğu açığa kavuşmadığı gibi, başka bir tehdit ile giderek zamanı azalıyor.

Yanlış sorular yanlış cevaba götürür, İntikam mı alacaksın, gerçeği mi arayacaksın, ya esaretinin değil özgürlüğünün nedenin peşinden gitmen gerekiyorsa?

‘’Kum tanesi ya da taş ikisi de suda batar’’ Düşman yıllar öncesinden eline aldığı uzaktan kumandasıyla gözünü kırpmaksızın kurbanını izlerken, bizde acının yarattığı travmayı izliyoruz. Evegreen katman katman planladığı intikam oyununu sürdürürken, bir anda usulca bir darbe indiriyor sol yanımıza ‘’Ateş düştüğü yeri yakar’’ diyor birkaç damla gözyaşı ile.

''Old Boy'' İnsanı insan yapan bütün ahlaki ve dünyevi değerlerin sınırlarını zorlayarak ensenize attığı empati tokatıyla, kendi dünyanızın gizli öznesi olma riskini göze almanıza sebep oluyor. Evegreen dediği gibi ‘’Gülersen dünya seninle güler, ağlarsan yalnız ağlarsın’’

Yasaklanmış dürtülerin uçlarında dans ederek, sabrınızı ve değer yargılarınızı zorlasa da sonuna kadar gitmeyi her hali ile hak ediyor. Oh Dea Su’nun çektiği insanlık dışı fiziksel ve psikolojik acıyı sindirmekle kalmayıp, asla değiştiremeyeceği bambaşka bir gerçeğin adasına mahkum kaldığı an, bütünün son parçası olarak servis ediliyor.
Düşman acısını ancak şu soru ile tarif ediyor '' Biz birbirimizi kim olduğumuzu bilerek sevdik, bakalım siz kim olduğunuzu bilerek birbirinizi sevebilecek misiniz?''

Wook, hikayesinin başlangıç rotasıyla bir modern ‘’Monte Christo Kontu’’ profili çizerken, asıl tematik donelerini eski çağ mitlerinden kırpıyor. Kabul etmek gerekir ki kaynaklarını çok iyi kullanıyor. Alegorik göndermelerle bilinç altımıza yerleştirdiği ipuçlarının, kulağımıza pek de yabancı olmadığını çok geçmeden anlıyoruz. Bilinen bütün mitlerde; tanrıların aşk, ensest aşk, cezalandırma, ödül ve intikam gibi zıt kutupların güdümüyle birbirlerinin ve ölümlülerin bedenlerine attıkları kesiklerin izlerinden, günümüz hayatının hala nemalanıyor olması, tarihin ya da insanlığın maruz kaldığı etkileşimlerin aslında hiç değişmediğinin bir ispatı değil midir?

2003 yapımı ‘’Old Boy’’ un her ne kadar Japon ‘’Manga’’ serisinden uyarlandığı bilinse de uzak doğu sinemasını bir kez daha dünya listelerinin başına taşımıştır. Cannes’in ‘’Büyük Ödül’’ünü almakla kalmayıp, Tarantino gibi şahsına münhasır bir yönetmenin ve güruhunun da takdirlerini kazanan bir yapımdır. Pak Chan Wook, Kore sinemasının hali hazırda müdavimlerini sevindirirken, hayran alanına da geniş bir kitle kazandırmıştır. Elbette dikkatleri bu kadar üzerine çekmenin başka nimetleri de olmalıydı, Wook kendi ekseninden ateşlediği popülaritesinin keyfini hala sürerken, 2013 yılında ülkemizde ‘Lanetli Kan’ adıyla vizyona giren yapımda Ridley ve Tony Scot gibi kardeşler birliğini arkasına alarak Hollywood ekseninde de hatırı sayılır bir parçası olmayı başarmıştır.

Son tahlilde, ‘’Old Boy’’ finalde, hala bünyenizde karmaşık duygular sinsilesi ya da empati gücü yaratmadıysa, kendinizi yalnız hissettiğiniz bir günde sountrack albümünü baştan sona dinlemenizi tavsiye ederim. İddiasıyla kendini savunmaya çalışan tüm iretilikleri kutsayan bir ninni dinler gibi hissedeceğinizi iddia ediyorum.

Yoruma Git

Matrix

13 Ocak 2015 10:28

Sanal bir hapishanede çağdaş kölelik mi? (Mavi hap)
Alice harikalar diyarından gerçeğe zahmetli bir yolculuk mu ?(Kırmızı hap )

Morpheus, dileyene gerçeğe doğru travmatik bir yolculuk dileyene de makinelerin güdümündeki yanılsamayı yaşamayı vaad ediyor.

Ve kehanet gerçek olur, tüm yaşam kaynaklarını tükettiğinden başka alanlara yayılmak zorunda kalan insanoğlu, asıl kaynağını, yani kendini hatta ana rahmini kaybeder. Kusursuz ve teknolojik bir gelecek yaratma arzusu modern ortaçağ karanlığına teslim olur. Matrix, zamanı dolan insanlığın karanlık zihnine dalış yaparak, cehaletin suskunluğundan faydalanıyor ve kendini var ediyor. İnsanlık yapay zekanın keşfiyle, insan tarlalarına kadar uzanan dijital bir kabusa mahkum ediliyor.

Var oluş sebebinize dair bir fikriniz yokken, bir fikriniz olma ihtimali bile olmadan sıradan, normal biri gibi yaşarken, gerçekte var olmak için olduğunuzu sandığınız yalana karşı gelebilir miydiniz? Neo sanal bir dünya da yaşadığından habersizdir, büyük bir şirkette Thomas Anderson adıyla, yetenekli bilgisayar programcısı olarak, asosyal bir hayat sürdürmektedir. Onun aklında ki soru işaretleri aslında hepimizin kafasında ki ben kimim? Neden buradayım? Peki ya hayatın anlamı? Gibi tarih boyunca peşinden gittiğimiz sorulardır. Neo, bu belirsizliklerle süren hayatında, yeteneklerini illegal işler için kullanmakta da sakınca görmüyordur. Bu ikili hayatı, onu gerçeğin mağmasına kaçınılmaz bir hızla sürükleyecektir. Ya kahraman olacaktır ya da her gün, güne sıradan başlayacaktır. Tak tak ve onun aradığı, onu bulur.

14 yıl aradan sonra sinema dünyasında çığır açan bu eşsiz yapımın, bıraktığı etkiyi aynı heyecanla yazarken, ardıllarına göz atmamak haksızlık olur. 2008 yılında Scott Derrickson tarafından çekilen kahramanlığının yine Keanu Reeves’ a teslim edildiği ‘’Dünyanın Durduğu An ‘’ her ne kadar görsel lezzetten uzak kalmış ve felsefesinin hakkını verememiş olsa da bana göre neredeyse Matrix dünyasının hem öncülü hem ardılı niteliğinde bir çıkış noktansa sahip. Matrix insanoğlunu gezegenin kanseri ilan edip tedavi etme cesaretine bürünürken (ki bu cesareti veren insanoğlunun ta kendisidir)Dünyanın Durduğu An diyor ki; Biz ( yani galaxinin efendileri) bu gezegeni kurtarmak istiyoruz ama bunun için insanoğlunu yok etmekten başka çaremiz kalmadı diyor. Her ikisi de; tam bu noktada; yok olan ve yok olmaktan son anda kurtulan gezegenimizin varacağı o mutlak sonu irdeliyor. Derrickson gezegenimizin doğal kaynaklarını, güzelliğini, kendi hizmetimize adarken, davranış biçimimizle çıktığımız insanlığımızın artık sonlandırılması gerektiği düşüncesinden feyz alıyor, ancak yine de hala bir umut olabileceğini düşünmeden edemiyor ve son bir şans veriyor, ne yazık ki makinelerin yapay zekası olsa da duyguları ve iç güdüleri yoktur ve Matrix insanoğluna acımaz onun evreninde tek umut yeniden insan olmayı başarabilmektir.

Derrickson nın hikayesi; tarih boyunca gönderilen elçilerin( ki burada bu elçilerin peygamberler olduklarını düşünmeden edemiyoruz) sadece bir süreliğine ciddiye alınıp sonrasında insanoğlunun, verdiği sözleri unutmasıyla yaklaşılan kaçınılmaz kıyametin kaygan zeminine odaklanıyor. Matrix, ise modern filozofları, karanlık evreni ve kusursuz dijital dünyasıyla yarattığı kaotik felsefesini, insanlığın makine bağımlılığı zeminine oturtarak düş ve gerçeği bütün halleriyle karşı karşıya getiriyor. Bu arada söylentisi ile bile olay yaratan ‘’Avatar’’ da, James Cameron nun her çiçekten nasıl bal aldığını anlamakta zor değil. Gözlerini kapatıp birkaç düğmeye basarak, olmak istediğin yerde olmak istediğin kişi olmak. Jack bir kabinin içinde bacaklarına kavuşurken, Neo içinde uyuyan kahraman dönüşüyor. O gerçeğe doğduğunda hissettiği fiziksel ve zihinsel acıyı tarif edemez ‘’Gözlerim neden acıyor’’ diye sorduğunda, Morpheus’ un verdiği ‘’çünkü daha önce hiç kullanmadın’’ cevabında aslında zaten hiç doğmadığını anlarız. Neo artık ana rahmine dönmüş ve yeniden doğmuştur. Jack ise neredeyse aynı şekilde başka bir varlığın bedeninde bacaklarına kavuşarak eteğe ve kemiğe bürünmenin sarhoşluğunu yaşamaktadır.

Sinema dünyası var oldukça, Mesih kisveli ya da olağanüstü kahramanları yaratıp, kıyameti ötelemek ya da durdurmak fantezisinden vazgeçmeyecek. Kendi sonumuzu kendimiz getirirken başka bir gezegende yaşama hayaline kapılmaktansa elimizdekinin kıymetini bilmek ve hak ettiği değeri vermek daha mı zor acaba? Neyse ki Matrixte Dünya çekirdeğine çok yakın olsa da hala bir son insan şehri (Zayron) vardır, yani hala bir umut vardır?

Sadece kurgusu ile değil, geliştirilmiş çekim hileleri ile de belki yüzlerce filme öncül olan Matrix’in asıl gücünü teknolojiden değil, yatay ve dikey çekimlerin derinliğinden aldığını söylemek mümkün. Matrix; Onlarca alt metin ile bilinçaltımıza politik mesajlar gönderen; yani bir takım güçler tarafından yaşamak istediğimiz değil, yaşamamız istenen hayatı yaşayarak, ne tür bir köleye dönüştürüldüğümüzü anlatan dijital bir masal değil midir? Görünenin, göründüğü gibi olmadığını çoğu zaman biliriz ama bildiğimizi sorgulamaktansa, görünene razı olma kolaylığından kendimizi alamayız. İşte bu gerçeği gözlerimizden aklımıza doğrultan Matrix bugün hala sinefillerin hafızasında ilk günkü yerini korumaktadır.

Ve Martix bir an için bile olsa kendinize şu soru sorma başarısını da gösteriyor ‘’Ya cehalet gerçekten mutluluksa?’’Filmin en can alıcı repliğini de eklemeden olmazdı değil mi?

Morfeus :Hoş geldin Neo. Tahmin edebileceğin gibi ben Morpheus’um.
Neo :Seninle tanışmak bir onur.
M : Hayır. O şeref bana ait. Lütfen. Gel, otur. Eminim şu anda kendini tavşan deliğinden düşen Alice gibi hissediyorsundur.
N :Öyle denilebilir.
M :Gözlerinden belli. Sende gördüklerini kabullenen birinin gözleri var uyanmayı beklediğin için tuhaf ama bunlar gerçekten pek uzak değil. Kadere inanır mısın Neo?
N :Hayır.
M :Neden?
N :Hayatımı kontrol edemiyor olma düşüncesini sevmem.
M : Ne demek istediğini çok iyi anlıyorum. Neden burada olduğunu anlatayım. Bir şey bildiğin için buradasın. Bildiğini açıklayamıyorsun. Ama hissediyorsun. Hayatın boyunca hissettin. Dünyada ters giden bir şeyler var. Ne olduğunu bilmiyorsun ama orada. Beyninde kıymık gibi seni çıldırtan bir şey. Seni bana getiren şey bu duyguydu. Neden söz ettiğimi biliyor musun?
N : Matrix mi?
M : Ne olduğunu öğrenmek ister misin? Matrix her yerde. Etrafımızda. Şu anda, bu odada. Pencereden dışarı baktığında görürsün ya da televizyonu açtığında işe gittiğinde hissedersin ya da kiliseye. Vergi öderken. Gerçeği görmemen için dünya, bir perde gibi önüne çekilmiş sanki.
N : Ne gerçeği?
M : Köle olduğun gerçeği. Herkes gibi bir kalıba doğdun. Tadını alamadığın, dokunamadığın, koklayamadığın bir hapse, aklın için bir hapis ne yazık ki, kimseye Matrix’in ne olduğu anlatılamaz. Kendin görmelisin. Bu, son fırsatın. Buradan sonra dönüş yok. Mavi hapı alırsan hikaye biter yatağında uyanır ve istediğin şeye inanırsın. Kırmızı hapı alırsan Mucize Ülkesi’nde kalırsın ve sana tavşan deliğinin ne kadar derin olduğunu gösteririm. Unutma sana gerçeği öneriyorum. O kadar.

Yoruma Git

Tüm Yorumları Gör

closer-eyes

Favorileri

İzlediği Filmler (0)

İzlediği Diziler (0)

İzleme Listesi (0)