Jennyssb

Profesyonel

Dirilik için beyaz giyindi, ruj sürdü, kaşlarını yaptırdı. Ama kirpikleri uzun gösteren maskaradan kullanmadı.. Göz yaşlarının maskarayı akıtabileceğini biliyordu. (Kayıp Nişanlı) ---------------------------------------------------------- Eğer arab

198

Arkadaş

Liste

Yorum

122.571

Puan

Favorileri

Karanlık Gölgeler

Komedi, Fantastik

Fetih 1453

Macera, Dram, Aksiyon

Pamuk Prenses'in Maceraları

Macera, Komedi, Aile

Büyük Mucize

Macera, Dram, Romantik

İzlediği Filmler (48)

Açlık Oyunları

Bilim Kurgu, Macera, Aksiyon

Fetih 1453

Macera, Dram, Aksiyon

Charlie'nin Çikolata Fabrikası

Dram, Komedi, Romantik

Romantik Komedi

Romantik, Komedi

İzlediği Diziler (0)

Henüz izlediği dizi bulunmuyor.

İzleme Listesi (0)

Henüz izleme listesi oluşturmamış.

Listeleri (0)

Henüz liste oluşturmamış.

Arkadaşları (198)

deadpoolll - Figuran

103 Arkadaş • 0 Liste

efsane11 - Profesyonel

287 Arkadaş • 1 Liste

Titanium - Profesyonel

36 Arkadaş • 0 Liste

Dasmares - Dublör

28 Arkadaş • 3 Liste

esmeral - Figuran

17 Arkadaş • 0 Liste

Son Yorumları

Kalbini Dinle

31 Mart 2012 16:34

Öncelikle bu yazdığımı okurken, film hakkında bazı bilgiler verceğimi bilmenizi isterim. Bunu yazarken de, nasıl yazcağımı bilemedim doğrusu ve filmi izleyeli baya uzun zaman oldu. Ama yinede elimden geldiğince iyi yazdığımı çalışıyorum, umarım güzel bir yazı ortaya çıkar. Evet, artık yazıma başlayabilirim..

August Rush: Kendi müziğini yapacak kadar yetenekli bir çocuk. Sadece rüzgarı duymakla kalmıyor, onu içinde hissediyor. Rüzgarın sesi belki de onun için en güzel ses. Onun tek bir isteği var; ailesini bulmak. Bunu nasıl yapacak peki? Ona kim yardım edecek, onları daha önce hiç görmedi ki.. Peki ya August, kendi müzik yeteneğinin farkında mıydı? İçindeki müzik tutkusunu nasıl yansıtacaktı, her hangi bir fikri var mıydı? Ama eğer, yanında annesi ve babası olsaydı bunu yapabilirdi, dimi? Elbette yapabilirdi. Ama ne yazık ki, zamanı geri almak mümkün değildi. Hadi gelin, August’un annesinin ve babasının tanıştığı, zamana gidelim..

Büyülü bir gece geçirmeye kim hayır diyebilir? Kimsenin bulunmadığı sessiz ve sakin bir yer arayan Lyla Novaceck, yalnız olmadığını ve duyduğu bu güzel müziğin kimden geldiğini merak ederek Louis Connely ile karşılaşır. O akşam, orda yaşanılanlar ise; ilk adıyla tanıdığımız Evan Taylor’un dünyaya gelmesine neden olur. Ama daha sonra yaşanılanlar ise, bir babanın; “bunu nasıl yaparsın? “ düşüncesiyle, çocuğundan ayrılmış bir annenin yaşadığı kötü günlere ve büyük bir ayrılık acısına sürükleniyor. Peki bir anne çocuğundan nasıl ayrı kalabilir, onun yüzünü görmeden, kokusunu duymadan, onun; “ilk yürüyüş, ilk diş çıkarma, ilk konuşma..” vs. gibi, ilk’lerini görmeden nasıl yaşayabilir? Peki ya, sevdiği adamı; düşünmeden, onun yanındaki varlığını hissetmeden, ama her daim acısını sol yanında duyarak, nasıl ayakta durabilir? Müzik olmadan yaşayabilir miydi? Hayır çünkü müzik ona acısını hafifletmeye yetiyor ama asla dindirmiyor.

Kim demiş, mutlu sonlar ancak masallar da olur diye? Müziğin gücüne gerçekten inanıyorsanız eğer; doğru yoldasınız demektir. İnsanların kalplerini, yumuşatan çikolatalar ve sözcükler değil midir? O zaman neden insanları bir araya getiren bu büyünün de müzik olmasını dilemiyoruz? İşte müzik de onlar için, bir büyü ve kendilerinden bir parça. Onları bir arada tutan tek şey müzik, belki de bir tutam sevgi. İnsanlara bunu anlatmak zordur, arada ki bağı ve çok güçlü olan şevkati.. Eğer müzik onlar için yaratılmış bir büyüyse; onlar da müzik için yaratılmış büyülü kişilerdir. Müziği yaşayan ve yaşatan bu film, bence en güzel baş köşesi olabilecek filmlerden diye düşünüyorum. Bana kalırsa, kafanızı biraz olsun dinlemek ve biraz olsun, mutlu sonla biten bir film izlemek istiyorsanız, filmi izleyin. Bu film, tavsiye edeceğim bir çok filmin arasına girdi bile..

İyi Seyirler!

Yoruma Git

Yeşil Yol

05 Şubat 2012 01:07

Yeşil yol.. idam mahkumlarının son bir yolculuk diye nitelendirdiği işte o; hapishane yolu!

Her insan, çocukluğunda masum ve gühahsız değil miydi? En güzel günlerini korkusuzca, hiçbir şeyin sonucunu düşünmeden, belki de özgürce... yaşamadı mı? Elbette herkes, yaşamıştır çocukluğunu; iyi ya da kötü. Yaşanmış olan her neyse, bizimle beraber geleceğemize gelir; ta ki bugüne. Peki, şimdi nasıl biriyiz, iyi biri mi? İyi bir insan olduğumuzu kim söyleyebilir kii… Karar verildikten sonra geriye söylenecek hangi kelimeler kalırr! ? Evet, son bir yolculuk..

Birini yargılamak, onu suçlamak kolaydır. Bir başkasının düşüncelerini umursamadan onu kendimizce yok etmek, dahası onu içimizde öldürmek en kolayıdır. Hani bir olay olur ve derler ki; “biz gerçeği gördük. Kendi gözümüze mi inanalım yoksa sana mı?” İşte bunu söylemek ne kadar da yanlış.. Asıl önemli olan; görüneni değil, görünenin dışında bilinmeyini görebilmektir. Mesela insanlara kendimize inandırmak zordur. Çünkü insanlar her daim kendi bildiklerini savunurlar, kendi görüşlerini söylerler. Açıkcası kimsenin umurunda olmayan, içi boş görüşlere, ayıracak zamanları bile yoktur. Varsa yoksa, kendi düşünceleri ve yapmak istedikleri ne varsa.. Peki ya gerçekler, onlara gerçekleri gösterebilirseniz ya da suçsuz olduğunuzu kanıtlayabilirseniz eğer; sizi serbest bırakırlar mı dersiniz? Hakkınızda çıkan yasa bir anda değişip, sizi yine özgür kılar mı dersiniz? Peki siz buna gerçekten inanıyor musunuz? Ne yazık ki, artık inanmaya ve hayal kurmaya vakitleri bile yoktu..

İşte o ölüm yavaş yavaş yaklaşıyordu, acımasız bir zamandı doğrusu. Yalnızca birkaç dakika sürecekti; beyinlerinden, ayak parmaklarına kadar uzanan bir elektrik akımı.. Bu ne acımasızlıktır ki, ölümlerini izlemeye gelen bir grup insan! Yüksek sesle söyledikleri tek bir söz; “o ölmeyi çoktan hak etmişti, o bir katil, o çok kötü ve o suçlu! İşte bu yüzden ölmeyi hak ediyor, ölmeli!” Peki ya, gerçekten hiç bir suçu yoksa, elektrikli bir sandalyeye bağlanıp ölmeyi hak ediyor muydu? Hayır tabi ki! Ama şimdi gerçeklerin ne önemi var ki.. Domino taşı gibi yıkılmaya mahkum, önemsiz olan gerçekler!

John Coffey; işlediği bir suç yüzünden idam edilmeye mahkum edilmiş biri! Olağanüstü güçlere sahip, insanlara yardım etmek için çırpınan ve o kocaman bedenine karşı; çok daha büyük, yumuşak ve sevgiyle dolu bir kalbi olan bir dev.. Nasıl olur da, böyle biri katil olabilir, kötülük yapabilirdi? Ama olaya biraz dışardan bakarsanız, bu adam tam bir katil! Diyebilirsiniz.. Peki ya onun içinden bakmaya çalışırsanız; aynsını söyleyebilir misiniz? Hayır söyleyemezsiniz. Çünkü John Coffey, bunu söylettirmiyor. O bir katil değil, fakat yanlış anlaşılma sonucu idama çarptrılmış biri.

Gerçekleri görmek gerekir, onlara inanmak… Geç kalınmış olsa bile! Aslında ne biliyor musunuz? Suçsuz insanlara inanmadığımız için onları kaybediyoruz.. Evet kaybediyoruz! Filmi izlerken bir yandan, nasıl bu kadar acımasız olabiliyor bu insanlar diye düşündüm, bir yandan da önyargıların aldatmaca, bir çeşit kandırmaca olduğunu gördüm. Kısacası, kime inandığımızın farkında olmamız gerekiyor. Birilerine inanırken, gerçekleri göremeyecek kadar kör olmamak ve her ne olursa olsun bir kerede onların yerinden dışarıya bakmamız gerekiyor..

İşte filmde tam da bundan bahsediliyor! Artık daha fazla söze gerek kalmadığını düşünüyorum ve hepinize iyi seyirler diliyorum.

Yoruma Git

Nefes: Vatan Sağolsun

08 Ekim 2011 21:59

<p>Teşekkür ederim.. :)</p>

Yoruma Git

Tüm Yorumları Gör