BugraYt

Dublör

Hak Ettiğimizi Düşündüğümüz Aşkı Kabulleniriz ....

Arkadaş

Liste

Yorum

20.279

Puan

Favorileri

Saksı Olmanın Faydaları

Aksiyon, Suç, Gerilim

İzlediği Filmler (191)

Suç, Gerilim, Romantik

Mavi Kadife

Gizem, Gerilim, Suç

Benden Bu Kadar

Dram, Komedi, Romantik

Kuşlar

Korku, Gerilim

İzlediği Diziler (11)

Bilim Kurgu, Dram, Aksiyon

Friends

Komedi

Rick and Morty

Animasyon, Komedi, Bilim Kurgu

Listeleri (5)

Sevdiğim Yönetmenler

1 Yapım

Nefret Ettiğim Sanatçılar

0 Yapım

Sadece Sevdiğim Sanatçılar

10 Yapım

Arkadaşları (34)

Aquuamarine - Fenomen

121 Arkadaş • 3 Liste

AmandaSeyfried - Dublör

119 Arkadaş • 4 Liste

ercumentunalus - Artist

865 Arkadaş • 19 Liste

Cnerpelit - Figuran

96 Arkadaş • 3 Liste

CanerLucMicha - Amatör

7 Arkadaş • 2 Liste

Son Yorumları

Hugh Laurie

20 Kasım 2024 03:09

Hugh Laurie, bir aktör olarak sadece fiziksel varlığıyla değil, aynı zamanda inanılmaz bir zekâ ve derinlik ile de izleyicisini büyülemeyi başaran nadir isimlerden biri. Birçok farklı karakteri başarıyla canlandıran Laurie, en çok Dr. Gregory House rolüyle hafızalarımıza kazındı. Ancak Laurie'nin başarısı sadece bir karaktere bürünme yeteneğiyle sınırlı değil. Onun en belirgin özelliği, karakterlerine kattığı insani derinlik ve kusursuz mizah anlayışıdır.

Dr. Gregory House gibi karizmatik, alaycı ve karanlık bir karakteri bu kadar ikonik kılan şey, Hugh Laurie'nin her sahnede sergilediği olağanüstü oyunculuk yeteneği ve karakterin ruhuna işlediği zarif detaylardır. House, çoğu zaman sert ve acımasız bir figür olarak karşımıza çıksa da, Laurie bu karanlık karakterin içindeki yalnızlık, acı ve çelişkileri öylesine ustaca yansıtmıştır ki, izleyen herkes bir şekilde ona bağlanır. Kendisini diğer oyunculardan ayıran en önemli özelliklerinden biri de, karakterin alaycı tavrının ardında çok derin bir hüznü ve yalnızlığı barındırmasıdır. House'ı izlerken, onun yapay cesaretinin, gerçekte içsel bir boşluğu ve kırıklığı saklamaya çalıştığını hissedersiniz. Bu derinlik, Laurie'nin oyunculuğuna hayat verir ve onu yalnızca bir dizi karakterinden fazlası haline getirir.

Yoruma Git

Joker: İkili Delilik

20 Kasım 2024 01:16

"Joker: Folie à Deux" Hayal Kırıklığı ve Boşa Harcanan Potansiyel
Joker (2019), tam anlamıyla sınırları zorlayan bir deneyimdi. Phoenix, o kadar derin bir şekilde içindeki çılgınlığı işledi ki, karakterin her anını hissettiniz, her yapılan hata, her çöküş size geçiyordu. Joker değil, Arthur Fleck'in hikâyesiydi bu; bir gizem gibi, bir patlama gibi her şey o kadar doğal bir şekilde gelişti ki… Ama ne yazık ki, bu yeni filmde o doğallığı bulamadım.
Şimdi, filmde neler yanlış gitti, neye odaklandılar, gelin buna bakalım:

Aşırı Şişirilmiş Karakter Derinliği:
Yani, Joker'in orijinal hikâyesi zaten bir psikolojik çözümleme olarak büyüleyiciydi. Folie à Deux’de ise ne yazık ki karakterin içindeki o derin boşluk, o karanlık psikanalitik alan kaybolmuş. Arthur Fleck, toplum tarafından dışlanmış bir adamdı, kendisini bir kurban olarak gördü. Ama bu sefer, Joker ve Harley Quinn arasında geçen ilişki daha çok romantik dramaya kaymış. Oysaki, Arthur’un hikâyesinin içinde zaten gizemli bir karanlık vardı. Filmin sonlarına doğru, sanki ikisinin arasında bir aşk ilişkisi değil, daha çok bir yapmacık psikolojik ilişki izliyormuşsunuz gibi hissettirdi.

Boşa Harcanan Müzikal Ögeler:
İlk filmde, sinema dili ve atmosfer, karakterin ruh halini anlatmak için mükemmel bir şekilde kullanılmıştı. Ama Folie à Deux’de o atmosfer kaybolmuş ve yerine müzikal numaralar yerleşmiş. Evet, filmde Lady Gaga'nın varlığı, bir noktada biraz yapaylık hissi yaratıyor. Sanki film daha çok bir müzikal olmaya çalışmış da, derinlikten ve psikolojiden ödün vermiş gibi. Bu kadar çok müzik, Joker’in karmaşık psikolojisini anlatan bir dil yerine, daha çok şov yapma arzusuyla eklenmiş. Bu, filme bir tür sahte parlaklık kattı ama derinlikten kayıp bir boşluk bıraktı.

Hikayenin Sığlaşması:
İlk filmde, hikâye katmanlıydı. Arthur’un sosyolojik travmaları, gizemli geçmişi, ve toplumla mücadelesi her şey birbirini takip ediyordu. Bu filmde ise, sadece Joker'in çılgınlıkları ve Harley Quinn ile olan ilişki üzerinden ilerleyen çok basit bir anlatı var. O kadar çok yüzeysel hareket var ki, karakterlere dair bir derinlik oluşturulmaya çalışılmış ama bunun yapay bir şekilde yapılmaya çalışıldığı hissine kapıldım. Çözüm arayışı yok, sadece bir kaos yaratma çabası var. Joker’in aslında toplumsal bir eleştirisi vardı ama bu film, o keskin mesajlardan uzaklaşıp bir şov izlenimi verdi.

Lady Gaga’nın Performansı ve Harley Quinn:
Lady Gaga’yı gerçekten seviyorum, ama Harley Quinn karakterine bu kadar yumuşak ve sığ bir yaklaşım beklemezdim. Onun, sadece Joker’in yanındaki partner olmasından çok daha fazlası olması gerektiğini düşündüm. Harley Quinn, gelişen bir karakter olmalı, ama burada sadece Joker’in çılgınlıklarını onaylayan ve ona sahip çıkan bir figür gibi izledik. Çok daha derin ve karanlık olabilirdi, ama Gaga'nın performansı da sınırları zorlamadığından, karakterin potansiyeli boşa harcandı.

Daha Az Psikolojik Derinlik, Daha Çok Şov:
Filmin sonunda, Joker ve Harley'nin dans ettiği sahneler, biraz sahtelik yaratıyor. İlk filmde, o son sahnelerde bile bir savaş, bir kaos vardı. Ancak Folie à Deux’de Joker’in psikolojik derinliğinden daha çok, dans etmeleri ve aralarındaki ilişkiyi gösterme çabaları ön plana çıkmış. O kadar hızlıca ve yüzeyselce aktarılmış ki, filmdeki karanlık anları kaçırmak çok kolay oldu.

Sonuç olarak, Joker: Folie à Deux kesinlikle ilk filme yakın bir şey değil. O filmdeki o şaşırtan derinlik ve duygusal yoğunluk, burada yok. Tüm o gizemli karanlık, yerini romantik bir şov havasına bırakmış. Oysa Joker, bir karakter olarak, bize toplumsal eleştirileri ve psikolojik çözümlemeleri anlatırken, boş hayallerle değil, derinlemesine insan psikolojisiyle ilgilenmeli. Folie à Deux, bana göre o boş hayalin bir parçası olmuş.

Ve en büyük hayal kırıklığı? O, Joker'in hayattaki gerçek amacını bulma sürecinde, aslında ne kadar yalnız ve kaybolmuş olduğunu anlatan derinlik. Bu filmde o kaybolmuşluğu aramak, hiçbir zaman başaramadı.

Bu film, ne yazık ki bir devam filmi olmaktan öte, sadece bir deney gibi hissettirdi bana. Hikaye ve karakterin gücünü yeterince kullanamamışlar. Karanlık bir mizah, karakterin deli ve çarpık bakış açısı, her şey silinmiş, yerine yüzeysel bir romantizm ve müzikal parıltılar eklenmiş. Bunu kimseye tavsiye etmem. İlk film neyse, bu film tamamen zıt.

Yoruma Git

Doktor House

20 Kasım 2024 00:19

“Everybody Lies”
Hayatımda yeri bambaşka olan ve yollarımızın tesadüfen kesiştiği efsane dizi. Neden efsane olduğu konusunda şunları söyleyebiliriz: İlk olarak, Hugh Laurie elbette. Dr. Gregory House kostümünü giymiş ve bunu mükemmel bir şekilde taşımıştır. Şahsına münhasır mimikleri, aksayarak yürümesi, ceketleri, spor ayakkabıları, sırt çantası, sürekli oynadığı kırmızı ve gri tenis topu ve dizi boyunca yaklaşık 18 kez değişen bastonu… Tüm bu ikonik fiziksel özelliklerin yanı sıra, karakterin içine girecek olursak bizi son derece karmaşık bir adam bekliyor. Meraklanıp gözlerini kısmadığı her an tembel ve alaycıdır, ancak yeterince ilgisini çekecek bir olay görür görmez hedefe kilitlenir. Zekası, ona çektiği her fiziksel acının bilimsel bir açıklamasını verse de, ruhundan acıyı asla atamıyor; bu da onu bazı anlarda ciddiyetten uzaklaştırıyor. Bu alaycılığın ardında, söylemlerinin aksine, bazı durumlar da bulunuyor. Bu, onun savuşturma biçimi; sürekli kendine sorduğu soruları cevaplarcasına tekrarlıyor. İnanmadığı halde sürekli Tanrı'dan bahsetmesi gibi, kendi içinde yaşadığı hiçbir savaştan sağa çıkamıyor. Ona göre, Tanrı ve aşk gibi kavramlar, sürekli bir komedi unsuru barındırıyor olsa bile, hissettiği esas şeyi asla söylemiyor. İşin garibi, tüm vakaları böyle çözüyor; yani kavga ederek. House, asistanlarını aslında kendi iç sesi gibi kullanıyor. Bildiği tüm şeyleri dillendirecek birkaç farklı sese ihtiyacı var çünkü kendi beyni hiç susmuyor ve kaosun en yüksek noktasında onca ses birleştiğinde sorunun çözümüne hemen gidiyor. Zeki olduğu kadar gizemli ve komik bir adam olması da cabası… Komedi seviyesi ise benim için işin en güzel yanı. House, komik olurken aşırı ofansif davranıyor; onun dalga geçemeyeceği hiçbir konu yok. Her şeyi alay konusu haline getirip üzerinde tepinebilir. Çünkü ona göre, bu hayatta her şey yaşanabilir ve normaldir. Olaylara bir öteki göz olarak bakmaz; çünkü Greg aslında tüm o ofansif örnekler gibi, her şeyi yapabilecek bir adamdır. Sizi asla yabancılaştırmaz…

En sevdiğim yönlerinden birisi de tabii ki en iyi dostu Dr. James Wilson. Sanırım House gerçekten sevdiği insanların listesini yapsa, ikinci kişiyi bulmakta baya zorlanır, ama ilk ismi hiç düşünmez çünkü Wilson, House’un neredeyse tam tersi bir kişiliğe sahip ve bu ikili birbirini mükemmel bir şekilde tamamlıyor. Üzerine onlarca şey söylemek istediğim ama ne desem az olacağını bildiğim için bu kadarla yetiniyorum. Dizi, benim için her bölümü ve her karakteriyle en güzel hatıralarım arasında yerini aldı. Harika bir senaryo, harika oyunculuklar ve daha nice güzel şey… Ne zaman izlemek istersek, bizleri New Jersey'deki Princeton-Plainsboro Eğitim Hastanesi'nin kalbine bırakıyor ve orada Dr. Gregory House, Wilson, Cuddy, Chase, Cameron, Foreman, Taub, Thirteen ve Kutner bizleri bekliyor.

Son olarak, bir gün kahve içmeyi isterdim diyorum içimden; hatta tanımak istediğim tek insan diyebilirim. Lakin bu kişi Hugh Laurie mi yoksa Dr. Gregory House mu olurdu? Seçim yapmak çok zor… Bu diziyi bana zorla izleten kadına sonsuz teşekkürler.

Yoruma Git

Tüm Yorumları Gör

BugraYt

Favorileri

İzlediği Filmler (191)

İzlediği Diziler (11)

İzleme Listesi (0)