sinema:...anne babayla gidilen, çocuk yılların serin ve yıldızlı yaz gecelerinin,tahta masalı yazlık sinemalarında; çekirdek çıtlatılan,soğumaya fırsat bulamamış gazozlarla,''kabuklu kuruyemiş yemeyin'' yasaklarına inat, parmak aralarında öfelenen fıstıkların ağızda bıraktığı tuz tadıysa...sokakta bulunmuş film parçalarını,tahtadan yapılmış çocukca makaralarda, önlerine bir büyüteç,arkasına bir ışık koyup,sokağın duvarlarına tebeşirle afişler yaparak,sarı defter sayfalarından biletlerle odunluğun karanlığında mahalleli mahalleli izlemekse... .bayram harçlıklarının, bayramlıkların cebinden 10.30 matinelerinde sinema gişelerine seyriyse...karanlık salonda bir gerilim filmine nefesi tutulmuş insanları;tıfıl bir fırlamalıkla, en arka koltuktan tahta koridora bırakılmış kola şişesinin yuvarlanırken çıkardığı tıkırtıyla hoplatmaksa...okuldan tüyülmüş bir filmden çıkmış, evinize giderken,bütün yürüyüşünüzü,evde yemek yiyişinizi, yatışınızı; dağın başında yaktığı ateşte fasulyesini pişirip kahvesini içen kovboya döndürmekse...dışarıda lapa lapa kar yağarken, bir sinema salonunda birbirinizin sıcağına sarılmış, filmin her karesinin kendi ruhunuzda açtığı ufuklara teslim, aynı patlamış mısırı aynı kola ile pay etmekse... soğuğun sizi hala sinema koltuğunda kalmış sıcaklıktan uyandırmasına izin vermeden, yinede üşümüş ve sokulgan adımlarla gittiğiniz kafelerde,memleket üzerine, bilmiş bilmiş:) tahliller yaparken;aslında aşkla sevdiğiniz, bunu her ikinizinde bildiği ama söyleyemediği sınırda aşkların, zamanı durdurmak isteyen nefes nefese sohbetleriyse...biraz daha büyüyünce ; kafeler yerine, gecenin geç bir vaktinde, aynı üşümüş ve sokulgan adımlarla, bu kez şehrin çocuk uykusundaki hanımeli kokulu sokaklarında, yine birbirinin sıcağına sarılarak eve gitmek;gecenin dilsiz aydınlığında birbirinin notalarına dokunarak yaratılan müziğin ve şarabın eşliğinde, geceyi gündüze döndürmek ise...bir an gelir, farkedersiniz ki; bir zamanlar sizde bir oğulsunuzdur...bir gün sıcak bir el elinizde,karanlık bir sinemada tarifsiz duygularla bir ilk film izlemişsinizdir...sonra yıllar yıllar sonra bir oğulun ellerinin sıcağı ve sığınmışlığı avuçlarınızdadır...yan koltukta, karanlığın tedirginliğinde,o mekandan çıkma arzusuyla perdedekilerin renkliliği arasında sıkışmış bir kalbin attığını farkedersiniz ...yüreğinizde sıcacık bir şevkatle yüzünüze hüzünlü bir tebessüm çöker...cinema paradiso budur işte...hiç bitmeyen mutlu bir şarkı:))

hayatımın filmi diyebilirim kısaca müthiş

bu film cidden bir klasik. izlemenizi siddetle tavsiye ediyorum

bu film sinema öğrencileri için bir ders.. izleyicileri için ise bir ziyafet. bir biyoğrafinin bu kadar naif bir biçimde mükemmel bir sinema diliyle işlendiği çok az film var dünyada "giuseppe tornatore" gerçekten yaşayan son ustalardan...